ความรู้สึกของ…เวลาที่ผ่านไปรวดเร็วนั้น “รามอินทรา” รู้สึกบ่อยมาก โดยเฉพาะ…เมื่อถึงเวลาที่ต้องมานั่งเขียนต้นฉบับ ที่บอกกับตัวเองทุกครั้งว่า…ทำไมเร็วจัง เผลอแป๊บเดียว อาทิตย์นึงแล้ว แต่…พอคุยกับพรรคพวก ก็จะได้รับความเห็นว่า…เวลานั้นเดินตามปกติแหละ แต่เป็นเพราะเรามีงานทำ เรามีภารกิจที่จะต้องรับผิดชอบ เลยมีความรู้สึกว่า…เวลาทำไมผ่านไปรวดเร็ว หรือเป็นเพราะวิถีที่เปลี่ยนไป ในโลกของการสื่อสาร หน้าจอสี่เหลี่ยม ทำให้เราลืมเวลา เพราะมัวแต่เพลิดเพลินกับทุกเรื่องราวที่ได้เจอะเจอ มีหลากหลายเรื่องราวให้ได้เรียนรู้ เลยทำให้รู้สึกถึงเวลาที่ผ่านไป ทำไมถึงรวดเร็วจัง นั่นเป็นเพราะความเพลิดเพลินกับสิ่งที่ได้รู้ได้เห็น ผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม ที่เป็นเรื่องของเทคโนโลยีสมัยใหม่ อยู่ตรงไหนก็สามารถรับรู้ข่าวสารจากทุกมุมโลกได้ จนกลายเป็นความคิดว่า…เวลาผ่านไปรวดเร็วจริงๆ

ว่ากันว่า…วันนี้โลกแคบแค่เพียงฝ่ามือ เราสามารถรับรู้ทุกข่าวสารทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ในทุกมุมโลกจริงๆ และที่น่าสนใจ…เทคโนโลยีสมัยใหม่สามารถสร้างรายได้ให้กับผู้คนได้อีกด้วย แต่…ก็ไม่ใช่ว่าใครจะทำได้หมด เป็นเรื่องของเทคนิคความรู้ความสามารถของแต่ละบุคคล สิ่งสำคัญ…เป็นความสามารถเฉพาะคนอีกด้วย ในจอสี่เหลี่ยมจึงกลายเป็นศูนย์รวมของคนไปโดยปริยาย ก้อ…ไม่ใช่เรื่องแปลกที่วิถีแห่งการดำเนินชีวิตของคนในโลกนี้เปลี่ยนแปลงไป ว่ากันว่าถ้ารู้จักทำมาหากิน รับรองได้ว่าไม่อดตาย แต่ถ้าใครที่ไม่รู้จักใช้ประโยชน์จากหน้าจอสี่เหลี่ยม รู้แค่ว่าจะหาแต่ความสุข ดูแต่ข่าวสารดูแค่บางเรื่องราว ดูเพื่อความสุขความเพลิดเพลิน แล้วปล่อยชีวิตให้ผ่านไปวันๆ ที่เคยจนก็คงจะจนเหมือนเดิม แต่…ถ้าคิดเป็นหาประโยชน์เป็นก็อาจจะทำให้สามารถดำรงชีวิตได้อย่างมีความสุขอีกด้วย

ก้อ…ไม่แตกต่างจากชีวิตในวัยเกษียณของ “รามอินทรา” ที่วันนี้…เปิดหน้าจอสี่เหลี่ยมเพื่อติดตามข่าวสารที่ตัวเองสนใจ ซึ่งก็เป็นเรื่องของการเมืองกับเรื่องของกีฬา กับนั่งเขียนต้นฉบับ วันเสาร์ 4 คอลัมน์ วันอาทิตย์อีก 4 คอลัมน์ แล้วก็พักผ่อน อาหารการกินก็อาศัยนในหมู่บ้านชินเขตนี่แหละ…ที่ต้องบอก เยอะแยะหลากหลาย ก้อ…เป็นอีกวิถีที่เปลี่ยนแปลงไปของ “รามอินทรา” เรื่องการออกนอกบ้านไปเดินซื้อของเป็นเรื่องที่แทบลืมไปเลย แค่เขียนต้นฉบับแค่หาตัวละครมาเป็นข้อมูล เชื่อมั้ยบางอาทิตย์เขียนไปนอนไป เผลอๆ เกือบเขียนไม่เสร็จ แต่ก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่บ่อย เพราะสุดท้าย…ยังไงก็ต้องเขียนให้เสร็จ ก้อ…เหมือนเป็นความคุ้นชินที่เป็นเรื่องปกติ ยังต้องทำให้หนังสือพิมพ์ยวดยาน สามารถออกงานตลาดได้ตามปกติ ก้อ…เป็นวิถีแห่ง “รามอินทรา” ที่เปลี่ยนไปจากวันวานโดยสิ้นเชิง

สัปดาห์นี้ “รามอินทรา” ยังคงเขียนเรื่องราวให้อ่านกัน 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ยังไงก็อยากให้ติดตามอ่านกัน จะได้มีพลัง และหาข้อมูลดีๆมาเขียนให้อ่านกันเป็นประจำ

ยังไงก็อย่าลืมและคิดถึง “รามอินทรา” นะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

15 ตุลาคม 2568