ยังไม่รู้รัฐบาลคุณหนูจะเป็นอย่างไร? แต่…ในสถานการณ์ของตลาดยานยนต์นั้น ต้องบอกเลยว่าไม่โอเค แต่ละค่ายต่างก็พยายามที่จะค้นหาความยากลำบาก แต่มียอดขายก็ถือว่าโอเคแล้ว เรื่องที่จะให้ถึงเป้าหมายแบบตัวเลขสวยๆ ยิ่งเป็นเรื่องยาก ด้วยต้องเจอะเจอทั้งคนมีสตังค์ ลีสซิ่งไม่ยอมเล่นด้วย คุมเข้มทุกรายละเอียด ด้วยอาจเป็นเพราะ…จำนวนรถที่ถูกยึดมานั้น มีเต็มลานจอดรถ ขืนปล่อยให้ผ่านง่ายๆ สงสัยจะต้องหาลานจอดรถเพิ่มขึ้นอีก นั่นทำให้สถานการณ์ของตลาดรถยนต์ ยิ่งตกอยู่ในภาวะยากลำบาก รวมถึงความร้อนแรงของรถไฟฟ้า ที่ลดลงด้วยผลพวงแห่งการลดราคาตามใจชอบ ทำเอาคนซื้อเริ่มไม่แน่ใจ อยากซื้อแต่ก็กลัวจะมีการลดราคาที่ลดแต่ละครั้งเป็นแสนบาท สุดท้าย…อยากได้แต่ก็ไม่อยากซื้อ

อีกเรื่องที่เพิ่งคุยกับพรรคพวกคนยานยนต์ คนบริษัทก็มีปัญหาด้วยเหมือนกัน กับการถูกตัดทอนเรื่องงบประมาณ ยิ่งงบสำหรับการใช้จ่ายกับคนสื่อ ดูเหมือนแทบจะไม่มีให้เลย ผนวกกับจำนวนคนสื่อที่เพิ่มมากขึ้น ไม่อยากเชื่อ…คนบริษัทยังยอมรับว่าแทบไม่รู้จักคนสื่อ เหมือนเมื่อวันวาน ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร หน้าตาไม่คุ้นเคย อีกเรื่องที่คุยกัน…คนพีอาร์ของค่ายรถยนต์ บางคนก็ทำตัวเป็นคนเฝ้าบริษัท มีงบก็กอดไว้แน่นยิ่งคนสื่อเปลี่ยนไป “สื่อออนไลน์” นั้นแตกต่างเป็นอย่างยิ่งกับ “สื่อสิ่งพิมพ์” ที่มีคนชัดเจนถึงตำแหน่งหน้าที่ ไม่ใช่ใครก็เป็นเจ้าของได้ เมื่อคนสื่อเยอะแยะไม่รู้ไม่คุ้นเคย สุดท้ายการดูแลยังไงก็ไม่ทั่วถึง ยิ่งงบน้อยเลยกลายเป็นข้ออ้าง ไม่เจอไม่รู้จัก ทำหน้าที่อย่างเดียวคือแจกข่าว เชิญทดสอบ ซึ่งคนยานยนต์ที่คุยกัน ก็ยอมรับว่า อึดอัดเหมือนกัน เพราะจะคุยกับใครก็ไม่คุ้นเคย ไม่เหมือนคนสื่อเก่าๆ ที่คุยกันได้ทุกเรื่อง

ขณะที่ “รามอินทรา” ก้อ…ยอมรับ…วันนี้แทบไม่ได้ออกงานเหมือนเมื่อวันวาน ไม่ว่าจะเป็นเพราะ…วิถีที่เปลี่ยนแปลงไป รวมถึงตัวเองก็ไม่ค่อยรู้สึกอยากไปไหนมาไหนเหมือนกัน เช้าเข้าออฟฟิศแล้วเหมือนจะอยู่โยง จนได้เวลากลับบ้านซึ่งก็ไม่เหมือนวันวาน แต่บ่าย 2 เกือบบ่าย 3 โมง ก็สะพายกระเป๋ากลับบ้านแล้ว อาจเป็นเพราะเกษียณแล้ว แต่ทำงานตามหน้าที่รับผิดชอบ ถือว่า…โอเคแล้ว สุดท้าย…วังวนก็เป็นยังงี้ทุกวัน เข้าออฟฟิศแล้วนั่งอยู่โต๊ะยาวๆ ไม่รู้จะเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ “รามอินทรา” เหมือนจะห่างเหินจากแวดวง ไม่ว่าจะเป็นคนบริษัทหรือคนสื่อด้วยกัน แต่ก็ยังคงกริ๊งกร๊างหาคนที่ยังรักและผูกพันกันจริงๆ คิดถึงหรือมีอะไรอยากคุยด้วย ก็กริ๊งกร๊างหากัน บางครั้งก็ได้คุย บางทีก็ไม่ได้คุย เพราะวันนี้…คนบริษัทเป็นโรคเดียวกัน คือโรคติดประชุม ประชุมกันตั้งแต่เช้าจรดมืด แทบจะหาทางกลับบ้านไปเลย ประชุมจนเบลอไปตามๆกัน

ก้อ…ยังมีโชคอยู่บ้าง ตรงที่ยังมีงานให้เขียนทุกๆ สัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ก็เขียนให้อ่านกันเป็นประจำ ไม่รู้จะอ่านอะไร หรือยังคิดถึง “รามอินทรา” ก็กริ๊งกร๊างมาคุยกัน หรือติดตามอ่านกันได้นะครับ

รักและคิดถึงทุกคนนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

4 กันยายน 2567