ไม่อยากคิดเยอะ…เรื่องสงครามที่กำลังเกิดขึ้น ด้วยเพราะเป็นเรื่องทำลายความรู้สึกของคนทั่วโลก เพราะการสูญเสียทั้งทรัพย์สินและผู้คน ซึ่งก็ยังไม่รู้ว่า เพื่ออะไร…เพื่อใคร เพื่อผลประโยชน์ใช่มั้ย ถ้าเป็นยังงั้นจริง ก็เป็นเรื่องของคนเพียงไม่กี่คน แต่…เหนืออื่นใดคงไม่มีใคร อยากให้เกิดสงคราม คิดดู…แต่เพิ่งเริ่มต้น สงครามสหรัฐอเมริกา-อิสราเอล กับอิหร่าน ก็เริ่มเห็นความยากลำบากกันแล้ว หรือแค่เรื่องน้ำมันก็ทำเอาวุ่นวายแล้ว แล้วถ้าเกิดรบกับยาวๆล่ะ คนทั้งโลกจะเดือดร้อนแค่ไหน ยังไงก็ภาวนาให้สงครามจบลงเร็วๆ ชีวิตทุกคนโดยเฉพาะคนไทยจะได้อยู่ในวังวนแห่งการดูแลตัวเองได้ตามปกติ น้ำมันจะได้ไม่ขาดแคลน ของกินของใช้จะได้ไม่ขึ้นราคา ขืนรบกันยาวๆคงได้อดข้าวอดน้ำ และอดตายกันบ้างหรอก

ในแวดวงคนยานยนต์ วันนี้…ที่ชัดเจนมากยิ่งขึ้น เป็นความเคร่งเครียดของทุกคนทำงาน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการประชุม ที่ไม่แตกต่างกัน เป็นโรคเดียวกันหมด สิ่งที่เห็นชัดเจนอีกเรื่องเป็นเรื่องของคนทำงาน ที่แตกต่างจากวันวาน คนหน้าเดิมเริ่มเงียบหายไป คนหน้าใหม่ก็ไม่คุ้นเคย ไม่ว่าจะเป็นวิถีแห่งการทำงานหรือว่าวิถีแห่งความผูกพัน จึงไม่แปลกอะไรถ้าจะไม่ค่อยได้เจอะเจอใครตัวเป็นๆ หรือแม้แต่การได้ยินเสียงก็ยังเป็นเรื่องยาก เป็นวิถีที่ยอมรับว่าอึดอัดมาก ยิ่งการจะติดต่อหรือติดตามหาข่าวคราวจากคนบริษัท เป็นไปได้ยากยิ่ง ไม่อยากเชื่อว่า…บางครั้งบางสัปดาห์แทบจะไม่ได้คุยหรือติดต่อกับใครเลย ไม่ว่าจะเป็นคนสนิทมากหรือสนิทน้อย อาจเป็นเพราะวิถีแห่งคนทำงานนั้นไม่เหมือนเดิมแล้ว และถ้าเป็นเยี่ยงนี้…อนาคตจะยึดเป็นความยากลำบาก โดยเฉพาะวิถีแห่งคนสื่อรุ่นใหม่ ที่อาจรู้จักกันแค่ผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมเท่านั้น อย่าหวังว่าจะได้เจอะได้เจอ และนั่นจะทำให้มิตรภาพและความผูกพันไร้ความหมายลงไป คงเหลือเพียงแต่วิถีแห่งการทำงาน แบบตัวใครตัวมันซะมากกว่า

ก้อ…นับว่า “รามอินทรา” โชคดีที่ก้าวพ้นวังวนแห่งวิถีใหม่ เป็นช่วงเวลาที่ไม่ค่อยได้ออกไปไหนมาไหนเหมือนวันเดิมๆ ใช้ชีวิตอยู่ที่ออฟฟิศซะมากกว่า ยิ่งเกษียณจากการทำงานแล้ว ยิ่งเหมือนไม่มีความผูกพันอะไรจาก “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ที่ก็ยังอยากทำงาน ยังมีไฟยังมีความกระตือรือร้น และเข้ามาทำงานทุกวัน บ่อยครั้งที่ได้คุยกัน จึงเหมือนเป็นการต่อเติมชีวิตคนทำงานให้ยังมีไฟลุกโชน รวมถึงความโชคดีที่หนังสือพิมพ์ยวดยาน ยังคงดำรงอยู่ ยังคงเป็น “สื่อสิ่งพิมพ์” ฉบับเดียว ที่คนยานยนต์ยังรู้สึกผูกพัน และพร้อมให้การสนับสนุน จนสามารถก้าวสู่ปีที่ 28 ได้อย่างุทกวันนี้ และยังเชื่อว่าจะได้รับความดูแลให้มั่นคงต่อไป

ถือโอกาส จอ…จ่อ…จ้อ เพื่อเป็นการขอบคุณทุกๆคนยานยนต์ และ “เจ้านาย” ใจดีทุกคน ขอบคุณครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

11 มีนาคม 2569