สัปดาห์ก่อน… “รามอินทรา” มีโอกาสได้กริ๊งกร๊างคุยกับ “คนพีอาร์” ของค่ายรถยนต์ เป็นคนพีอาร์ที่ยังคงอยู่ในเส้นทางอย่างมั่นคง น่าจะเป็นคนพีอาร์ยุค 90 เลยก็ว่าได้ ทั้งสองคนยังคงได้เจอะเจอได้พูดคุยกันมาโดยตลอด สิ่งที่แปลก…เรื่องที่คุยกันเป็นเรื่องเดียวกันโดยบังเอิญเป็นเรื่องของวิถีแห่งการดำรงอยู่ของคนสื่อ ที่มีมุมมองคล้ายๆกัน คนสื่อวันนี้แตกต่างเป็นอย่างยิ่งกับคนสื่อยุควันวาน การเป็นยากแต่อยู่นาน กับการเป็นง่ายแต่อยู่ยาก รวมถึงสิ่งที่น่าเป็นห่วง วิธีการนำเสนอที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ก้อ…เหมือนที่ “รามอินทรา” เคยเขียนไว้เป็นลักษณะ “ก็อปปี้เพรส” รับข่าวมาแล้วไม่ต้องทำอะไร นำเสนอไปได้เลย รวมถึง…ค่ายรถก็ไม่ค่อยใส่ใจกับความละเอียดมากนัก ด้วยอาจเป็นเพราะรู้ว่าตัวเองก็ไม่สามารถซัพพอร์ตอะไรได้มากนัก เลยไม่สามารถจัดการอะไรก็ได้

“รามอินทรา” ยังนับว่าโชคดีที่ถูกมองว่า ยังมีความแตกต่างทั้งการนำเสนอและการเขียนข่าว ยังมีเอกลักษณ์ชัดเจน ยังคงเป็นตัวตนที่ชัดเจน ตั้งแต่ “ยวดยาน” ปีแรกจนถึงปีนี้ นั่นทำให้ยังคงสามารถคงความเป็น “สื่อสิ่งพิมพ์” อยู่ได้ แม้ว่าสถานการณ์จะยากลำบากยิ่งขึ้น ก้อ…ขอบคุณที่ยังคงดูแลกัน ขอบคุณที่ยังคงสนับสนุนกัน แม้ว่าอาจจะไม่เหมือนวันวาน แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีเลย ยอมรับว่า…วันนี้ความเป็น “รามอินทรา” นั้นยากมากขึ้น ทั้งการเสาะหาตัวละคร ทั้งการเสาะหาข้อมูล ที่สำคัญ…เขียนยังไงที่จะให้ทุกคนพอใจ เขียนยังไงที่จะให้ทุกคนคอยติดตาม 27 ปีของยวดยาน และกว่า 10 ปี ของ “รามอินทรา” จึงเป็นเรื่องที่ควรภาคภูมิใจเป็นที่สุด ก้อ…คงจะต้องทำหน้าที่ต่อไป ตราบใดที่ยังมีคนติดตามอ่านกัน ตราบใดที่ยังมีค่ายยานยนต์ให้การสนับสนุน และตราบใดที่ยังมีคนชื่นชอบ รวมถึงยังไม่มีใครลอกเลียนแบบวิธีการเขียนได้ ก็คงจะต้องทำงานกันต่อไป เชื่อว่า…อีกนานเท่านาน ยังสามารถติดตามกันได้นะครับ

ขอบคุณ “คนพีอาร์” 2 คน ที่หยิบมาเขียนถึงโดยไม่ได้เอ่ยชื่อ เพราะเป็นความผูกพันส่วนตัว รวมถึงไม่อยากให้มีปัญหา โดยเฉพาะเรื่องการดูแลที่ยังมีให้กันเสมอมา เป็นความผูกพันที่ผสมปนเปกับความเป็นคนรุ่นเดิม ที่ถ้าไม่โอเคจริงคงยากที่จะสามารถดำรงอยู่ ยังไงก็อยากให้ดำรงความเป็น “คนพีอาร์” ต่อไปนานๆ เพราะวันนี้คงหาได้ยากมากขึ้นทุกวัน ด้วยผลงานที่พิสูจน์ และจับต้องได้อย่างแท้จริง ยังไงก็ขอให้ยังคงดูแลกันต่อไป หรือคิดถึงกันก็กริ๊งกร๊างมาคุยกัยบ้าง จะได้คุยกันให้หายคิดถึง รวมถึงอย่างลืมดูแลสุขภาพด้วยนะครับ ด้วยเพราะเส้นทางของอายุที่มีตัวเลขเยอะๆแล้ว ยังไงก็ขอบคุณจริงๆนะครับ หวังว่า…คงได้เจอกันเรื่อยๆนะครับ

ก้อ…เป็น “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ประจำสัปดาห์นี้ ที่มีความรู้สึกดีๆ กับ “คนพีอาร์” ยุค 90 ที่ยังคงดูแลกันยังคงห่วงใยกัน รวมถึงยังคงห่วงใยคนสื่อเหมือนเดิม เพียงแต่วันนี้…อาจไม่สามารถดูแลกันได้เหมือนเดิม ด้วยวิถีแห่งบริษัทที่แปรเปลี่ยนไป แต่ก็ยังมีความห่วงใยให้กัน นี่แหละวิถีคนพีอาร์ยุค 90 ที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

เป็นคนพีอาร์…ที่หายากในวันนี้

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

30 เมษายน 2568