งานก้าวที่ 24 ของหนังสือพิมพ์ยวดยาน ก้อ…เพิ่งจะผ่านไป “รามอินทรา” เขียนต้นฉบับ จอ…จ่อ…จ้อ ล่วงหน้า เลยยังเขียนเบื้องหลังให้อ่านกันไม่ได้ เก็บไว้สัปดาห์หน้า…คงได้เขียนให้อ่านกัน ส่วนสัปดาห์นี้ขออนุญาตเรื่อยเปื่อยให้อ่านกัน เพราะกว่าจะเป็นก้าวที่ 24 นั้น ผ่านเรื่องราวมามากมาย อย่าถาม…ยากลำบากมั้ย? แค่แต่ละก้าวนั้น…ยากลำบากอยู่แล้ว แต่…ยิ่งมาเจอโควิด-19 ไป เป็น 2 ก้าว ที่ยิ่งกว่ายากลำบาก เพราะ…เจอวิกฤติรอบด้าน…ทั้ง…โควิด-19 ทั้งสื่อออนไลน์…แต่…ด้วยบุคลิกที่เป็นความแตกต่างอย่างชัดเจน ทำให้ทุกก้าวย่างของ “ยวดยาน” ได้รับการยอมรับจาก “คนยานยนต์” จนสามารถดำรงอยู่ได้ และเชื่อมั่น…น่าจะมั่นคงในระดับหนึ่ง

นั่งคุยให้ “ทีมงาน” ฟัง…เส้นทางก่อนหน้านี้ของ “รามอินทรา” เหมือนจะยากลำบากยิ่งกว่า เพราะแต่ละก้าวย่างคือการเรียนรู้ การเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่ไม่มีใครสอน ไม่มีใครมาจ้ำจี้จ้ำไช ต้องรับผิดชอบตัวเอง ทำงานด้วยความมุ่งมั่น เบื่อไม่ได้หนีไม่เป็น แต่…สุดท้าย…บอกกับตัวเองมากกว่าคำว่าคุ้มค่า ในชีวิต…ไม่เคยมีใครสอนเขียนหนังสือ ไม่มีใครสอนให้รับผิดชอบ เป็นเหตุผลสำคัญ…ทำให้ต้องเรียนรู้แบบครูพักลักจำ สอนให้ตัวเองรับผิดชอบ อย่าเอาเปรียบใครอย่าเห็นแก่ตัว อย่าคิดเข้าข้างตัวเอง และอย่าคิดท้าทายคนเป็นนาย ไม่ยังงั้น…ชีวิตจะยิ่งยากลำบาก

นึกถึง…วันที่อยากเป็น “ฝ่ายศิลป์” นึกถึงวันที่อยากเป็นคนเขียนหนังสือ แต่ละก้าวย่างลำบากเป็นอย่างยิ่ง ประสบการณ์สอนให้เรียนรู้และจดจำ รับผิดชอบและตรงต่อเวลา วันที่…เป็น “ฝ่ายศิลป์” ของหนังสือพิมพ์ยวดยาน ยิ่งสอนให้รับผิดชอบ แทบไม่มีวันหยุด สัปดาห์หนึ่งทำงาน 7 วัน มีวันหยุดคือครึ่งวันอาทิตย์ ที่ต้องจัดการเรื่องของตัวเอง เรื่องของครอบครัว อยากหยุดมั้ย…อย่าถาม แต่น่ากลัวที่สุดคือการตกงาน เพราะต้องผ่อนบ้านต้องดูแลครอบครัว เงินทุกบาทจึงมีคุณค่ามากมาย เกินกว่าคำว่าเหนื่อย ที่สำคัญคือ…แทบไม่ได้ลาหยุด เพราะลาแล้วไม่มีคนทำงานแทน

24 ก้าวของ “ยวดยาน” จึงรู้สึกไม่ยากลำบากเท่าแต่ละก้าวของเส้นทางก่อนหน้านี้ เพราะ…ยังมีความมั่นคงเป็นฐานรอง แต่สุดท้ายจริงๆ ความรับผิดชอบต่างหากที่ทำให้รู้สึกยากลำบาก ความรับผิดชอบในหน้าที่ ความรับผิดชอบในการทำงานเป็นทีม ที่มีกติกาเป็นบรรทัดฐาน ไม่มีใครมีสิทธิ์มากกว่าใคร

ทุกคน…มีบรรทัดฐานเดียวกัน กติกาเดียวกัน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

22 มิถุนายน 2565