ยอมรับ…วันนี้ยิ่งเขียนต้นฉบับยากขึ้นทุกวันอาจเป็นเพราะ…จะหาคนที่จะเขียนถึงได้ยากมากขึ้น ยิ่งโลกของการสื่อสารนั่นแปรเปลี่ยนไป จากที่เคยเป็น “สื่อสิ่งพิมพ์” ที่วิถีการเขียนข่าวนั้น แตกต่างจากการเป็นสื่อออนไลน์เป็นอย่างยิ่ง เมื่อผนวกกับจำนวนคนสื่อที่เพิ่มขึ้นอย่างมากมาย ทำให้การนำเสนอข่าวคราวนั้น แตกต่างจากคนสื่อสิ่งพิมพ์เป็นอย่างมาก เมื่อเป็นเยี่ยงนี้ วิถีการเขียนสไตล์ของ “รามอินทรา” จึงเป็นเรื่องที่ไม่มีใครสมใจที่จะทำตาม นี่จึงอาจเป็นสาเหตุ…ที่ทำให้ “ตัวละคร” นั้น พลอยหดหายไปด้วย ก้อ…เมื่อแค่ใช้วิธีส่งข่าวเสร็จแล้วเป็นอันจบข่าว ก้อ…ไม่มีความจำเป็นต้องเจอะเจอตัวเป็นๆ ขอแค่มีข่าวส่งให้ ขอแค่มีหมายเชิญมาถึง น่าจะโอเคแล้วล่ะ

ยุคนี้…คนบริษัทก็แตกต่างจากยุคโน้น ก็เข้าใจได้ว่า…เมื่อคนสื่อเพิ่มขึ้นมากมาย จนไม่รู้ใครเป็นใคร จนไม่รู้ว่าเป็นสื่อจากไหน แค่ยืนยันตัวตนว่าเป็นเจ้าของสื่อ ใครก็ต้องยอมรับ เมื่อแค่รู้จักแค่ไม่ได้ผูกพัน เมื่อมีงบน้อยแต่คนสื่อเยอะแยะ ก็ไม่จำเป็นต้องดูแล เพราะดูแลไม่ไหว สุดท้าย…ก็เป็นวิถีใหม่ที่เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ เป็นยุคตัวใครตัวมัน “คนบริษัท” โดยเฉพาะค่ายรถจีน จะเล็กจะใหญ่ไม่แตกต่างกัน แค่เชิญทดสอบเชิญเปิดโรงงานเชิญโน่นเชิญนี่ แต่ไม่เคยเชิญไปรับงบโฆษณา ขนาดค่ายใหญ่ๆก็ยังแบ๊ะ…แบ๊ะ ไม่มีก็คือไม่มี จะให้บอกว่ามีได้ยังไง ที่น่าสนใจ…เชื่อมั้ย? ต่อให้คุยกับ “นายจีน” มากแค่ไหน ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงไม่มีและไม่มีต่อไป คงต้องรอดูกันต่อไป ใครจะทนกว่ากัน ซึ่งน่าจะรู้คำตอบแล้วล่ะว่า…คำตอบสุดท้ายเป็นเยี่ยงไร?

อีกเรื่องที่ “รามอินทรา” เหมือนจะลืมไปเลยว่า คนพีอาร์ บางค่ายนั้นยังคงทำงานกันอยู่หรือไม่? หรือบางค่ายนั้น…มีคนพีอาร์หรือไม่? หรือแค่จ้าง “เอเจนซี” แบบเฉพาะกิจ มีงานหรือมีการเปิดตัวหรืออยากเชิญคนสื่อก็ใช้บริการสักครั้ง ซึ่งน่าจะประหยัดงบดี เพราะฉะนั้นอย่าแปลกใจถ้าจะได้ยินเสียงโทรนอกจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แค่เรียกชื่อเราแบบคุ้นชิน พร้อมคำเชิญให้ไปร่วมงาน แบบบอกรายละเอียดชนิดไม่ให้ตั้งตัว บอกเสร็จตอบรับหรือตอบปฏิเสธไม่ใช่ปัญหา เพราะหมดหน้าที่แล้ว ก้อ…รับงานมาแค่นี้ ส่วนคนสื่อจะตอบรับหรือปฏิเสธ หมดหน้าที่แล้วล่ะ พบกันใหม่เมื่อบริษัทต้องการ เดี๋ยวจะกริ๊งกร๊างมาเชิญใหม่นะคะ อย่าลืม…ปฏิเสธอีกนะคะ

สำหรับ… “รามอินทรา” ก็เหมือนเดิม เชิญมาก็ขอบคุณ ไม่เชิญมาก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงค่ายรถไฟฟ้าก็ไม่มีงบให้อยู่แล้ว ไม่ว่าค่ายใหญ่หรือค่ายเล็ก แต่ยังไง “รามอินทรา” ก็ยังมีงานเขียนทุกสัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ และ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก ถือเป็นงานปกติที่เขียนให้อ่านกันเป็นประจำทุกสัปดาห์ ยังไงก็ฝากให้ติดตามอ่านกันนะครับ

ด้วยรักและขอบคุณจริงๆ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

21 พฤษภาคม 2568