บางครั้ง…บางอารมณ์…เหมือนรู้สึกอยากเดินออกจาก “คนทำสื่อ” เพื่อจะได้พักผ่อนตัวเอง หลังจากทำงานมาแบบติดต่อกัน โดยไม่เคยได้หยุดพักไม่เคยตกงาน นับนิ้วแล้ว…น่าจะเกิน 50 ปีแล้วล่ะ ที่สำคัญ…ไม่ได้มีหนี้สินแม้แต่สลึงเดียว คนในครอบครัว ก้อ…โอเคหมดแล้ว รวมถึงอาจถึงจุดๆหนึ่ง ที่ยังหาคำตอบไม่เจอว่า…เบื่อหรือเพราะอะไร? ถ้าเบื่อ…เบื่อใคร? ทำไมต้องเบื่อ สุดท้าย…น่าจะเป็นเพราะ…บางอารมณ์นั่นแหละ ที่มีความรู้สึกอยากหยุด อยากพัก ซึ่งต้นทุนอาจจะมาจาก…วันนี้กับวันวานเปลี่ยนไป คนทำงานไม่ค่อยเคารพกติกา ไม่ค่อยมีความผูกพัน คิดแต่ตัวตนเป็นหลัก ต่างจากวันที่ “รามอินทรา” ยังเป็นคงเป็นคนทำงานเล็กๆ ที่เคารพกติกา มีความผูกพันกับงาน สิ่งที่กลัวมากที่สุด ถูกตั้งคำถามจากคนเป็นนาย…ทำไมและทำไม?

แต่พอถึงช่วงต้องตัดสินใจ ก็ไม่เคยยอมหยุด ยังสู้ ยังอยากทำงานอยู่ ถามตัวเองหยุดแล้วจะไปทำอะไร? เพียงบอกกับตัวเอง ปล่อยวางบ้าง อย่าไปใส่ใจกับใครมากนัก ยังมีงานท่ำน่าจะเป็นความสุขที่สุดแล้วล่ะ โดยเฉพาะ…ถ้าไม่ทำงานจะทำอะไร? จริงๆแล้ว…ถ้าหยุดงานของการเป็น “คนยวดยาน” ก็ยังมีงานเว็บไซต์…ได้ทำอยู่ ที่สำคัญเป็นงานของตัวเอง สามารถกำหนดอะไรได้เอง ก็น่าจะโอเคกว่า แต่ถ้ายังสามารถทำได้ทั้งสองอย่าง…ก็ทนทำไปเถอะ แค่ปล่อยวางให้มากขึ้น ทนให้ถึงที่สุดแหละ ไม่ไหวจริงๆค่อยปล่อยทิ้ง จะได้ไม่เสียดาย เพราะชีวิตใครก็ชีวิตมัน ไม่ต้องไปเสียดายอะไร? เมื่อทุกคนเห็นแก่ตัว ทำอะไรตามใจตัวเอง เราก็ต้องปล่อยวางได้แล้ว จะได้ไม่ต้องมีห่วง สุดท้ายแล้ว…ชีวิตเป็นของเราไม่จำเป็นต้องไปห่วงใยใคร

วันนี้…โลกของการสื่อสารเปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก โดยเฉพาะความผูกพันของคนบริษัทกับคนสื่อ ก้อ…ไม่เหมือนเดิม วันวานที่ผ่านมา “รามอินทรา” ยังจดจำ “คนบริษัท” ได้ เพราะหลายคนมีความผูกพัน บางคนเจอะเจอกันบ่อย หนึ่งในคนบริษัทที่วันนี้ยังคงคิดถึง แม้ไม่ได้เจอะเจอกัน หรือไม่ได้รับรู้ข่าวคราวอะไรมากนัก เพียงแต่ยังเป็นห่วงความคิดถึงเท่านั้น “กิ๊ก ฮอนด้า” อำนวยชัย ทองเพ่งพิศ อดีตคนพีอาร์ของรถยนต์ฮอนด้า ที่เกษียณเรียบร้อย ทำหน้าที่เป็น “คุณพ่อลูกแฝด” เลี้ยงลูกสาวที่วันนี้เติบโตจนเข้าโรงเรียนได้แล้ว “กิ๊ก” กับ “ฮอนด้า” สนิทคุ้นเคยกันมาก ทุกครั้งที่กริ๊งกร๊างไปหา ก็ได้ยินเสียง…ครับพี่ เป็นคำตอบรับที่ติดปาก วันนี้…ไม่ค่อยได้เจอกัน นอกจากวันไหนคิดถึง ก็อาจจะกริ๊งกร๊างไปคุยด้วย เพราะเชื่อว่า…ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานสักแค่ไหน? “กิ๊ก” ก็ยังคงเป็นคนเคยรู้จักที่ยังคงคิดถึงและห่วงใยกัน ที่น่าเสียดาย…เป็นอีกคนพีอาร์ที่ยอมรับในวิถีปฏิบัติ มีรูปแบบการทำงานที่ชัดเจน และเป็นตัวของตัวเอง

ก้อ…เป็นวิถีชีวิตที่ “รามอินทรา” ยังคงคิดถึง “คนยานยนต์” ที่ยังคงความผูกพัน ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ก้อ…เหมือน “รามอินทรา” ที่ยังคงต้องเขียนหนังสือให้อ่านกัน สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ยังไงก็อยากให้ติดตามอ่านกัน จะได้มีกำลังใจให้อ่านกันต่อไป      ยังคิดถึงทุกคนนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

5 มิถุนายน 2567