ในโลกของการสื่อสาร กับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปแบบแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แตกต่างกันแทบไม่เหลือร่องรอย ไม่ว่าจะเป็นการนำเสนอ หรือการตอบสนองจากบริษัท ก้อ…ไม่รู้เป็นเพราะจำนวนที่มากมายจนเกินกว่าจะจดจำหรือปล่าววว…ทำให้ “รามอินทรา” รู้สึกได้เลยว่า…ตัวเองนั้น เริ่มเหินห่างจากการไปโน่นมานี่ โดยเฉพาะงานต่างๆของบริษัท ทั้งงานเปิดตัวหรือกิจกรรมต่างๆ เมื่อเป็นเยี่ยงนี้การออกงานแบบนานๆครั้ง ทำให้เหมือนเป็นคนแปลกหน้า เหมือนเด็กใหม่ เพิ่งออกงาน บางครั้งมีคนทักทายยังออกอาการเหวอๆ เพราะจำได้บ้างไม่ได้บ้าง ก็ขอบคุณที่ยังจำกันได้ ยังไงก็ถือโอกาสขอโทษ สำหรับการละเลยไปบ้าง ไม่ทักทายกันบ้าง รวมถึงจะพยายามออกงานให้มากที่สุด ด้วยบางครั้งก็รู้สึกเหงาๆอยู่เหมือนกัน เจอกันทักทายกันได้เหมือนเดิมนะครับ

สำหรับชีวิตความเป็น “รามอินทรา” ยังถือว่าโชคดีเป็นอย่างยิ่ง ที่ยังมีเว็บไซต์เป็นของตัวเอง สามารถทำอะไรได้ ไม่ว่าจะเขียนคอลัมน์ทุกสัปดาห์ๆละ 4 คอลัมน์ และที่ต้องขอบคุณเป็น “คนบริษัท” ที่ยังรักกันจริงให้การสนับสนุนแบบไม่มีเหตุผล แค่อยากช่วยเพราะเป็น “รามอินทรา” นี่แหละ ที่น่าจะเป็นพลังสำคัญยิ่ง โดยเฉพาะไม่ใช่แค่ “เว็บไซต์” เท่านั้น ยังคงดูแลหนังสือพิมพ์ยวดยาน อีกด้วย ทำให้ “รามอินทรา” ยังคงมีความสุข ยังคงมีงานเขียนหนังสือทุกสัปดาห์ ยิ่งช่วงนี้…ต้องบอกงานชุกจริงๆ เจอทั้ง “ยวดยาน” เจอทั้ง “สูจิบัตร” แบบยาวๆ ไปจนถึงวันสงกรานต์นั่นแหละ เหลือบดูโปรแกรมปิดเล่มแล้ว ออกอาการหาวเรอเหมือนกัน ส่วนใหญ่ต้องปิดติดต่อกัน ปิดยวดยานปิดสูจิบัตร ก็เพลิดเพลินไปอีกแบบ

ถามว่ายังโอเคอยู่มั้ย? แน่นอนเป็นความผูกพันที่ยังไม่รู้เลยว่าจะเบื่อเมื่อไหร่? ทั้งๆที่จะว่าไปแล้ว วันนี้เขียนหนังสือยากขึ้นกว่าวันวาน อาจเป็นผลพวงจากการเปลี่ยนแปลงของคนบริษัท ทั้งเกษียณทั้งย้ายแผนก รวมถึงยังไม่มีตัวละครใหม่ๆเกิดขึ้นมาทดแทน ทำให้การที่จะเขียนติดต่อกันเป็นเรื่องยากมากขึ้น สุดท้ายก็เป็นเหมือนความท้าทายงานเขียน เพราะอย่างน้อย “รามอินทรา” ก็ยังคิดถึงคนอ่าน ที่เป็นเหมือนพลังหนุนสำคัญ ทำให้มีความตั้งใจที่จะหาตัวละคร หรือเรื่องราวที่ยังไม่มีใครรู้ มาเขียนให้อ่านกันเป็นประจำทุกสัปดาห์ ขอแค่ติดตามอ่านกัน ก้อ…โอเคแล้วล่ะ สิ่งสำคัญของคนเขียนหนังสือ ก็คือการเขียนแล้วมีคนติดตามแบบไม่ยอมปล่อยมือ

วันเวลาเปลี่ยนไป แต่ “รามอินทรา” ยังคงเป็นคนเขียนหนังสือ สัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ และ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก ขอบคุณทุกพลังที่ทำให้ยังคงเป็น “รามอินทรา” ได้แบบไม่เบื่อ ขอบคุณที่ยังติดตามกันนะครับ

รักทุกคนนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

13 มีนาคม 2567