“รามอินทรา” ได้ออกไปเจอะเจอพรรคพวก “คนสื่อ” มากขึ้น หลังเกิดวิกฤติโควิด-19 กว่า 3 ปี วันนี้… “ยวดยาน” ก้าวสู่ปีที่ 25 แล้ว แปลกใจเหมือนกันกับเส้นทางที่ยาวไกล แปลกใจเหมือนกันกับความสำเร็จ ย้อนเส้นทาง…ก็หลากหลายปัญหา เส้นทางการต่อสู้แตกต่างจากวันนี้โดยสิ้นเชิง วันที่ไม่มีต้นทุนมีแค่ “กรังด์ปรีซ์” เป็นแรงค้ำจุน สิ่งที่น่าเป็นห่วง “ยวดยาน” เติบโตขึ้นในห้วงเวลาแห่งวิกฤติต้มยำกุ้ง อะไร…อะไร…เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน สถานการณ์เศรษฐกิจ…น่าเป็นห่วงยิ่ง

แต่…ที่แน่นอนเป็นความเชื่อมั่นและมุมมองที่ทอดยาวของ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ที่ตัดสินใจ…เดินหน้ายอมให้ “รามอินทรา” จัดทำ “ยวดยาน” ต่อไป ท่ามกลางคำว่า…ขาดทุน และความไม่อยากให้สู้ต่อของ “ฝ่ายบัญชี” กว่าจะทำให้เห็นความหวัง ก้อ…ล่วงสู่ปีที่  5 และมีเรื่องสำทับจาก “เจ้านาย” ขาดทุนอีก…อาจจะหยุดก็ได้ ชีวิตที่แขวนไว้บนความไม่แน่นอน “รามอินทรา” ยังคงเชื่อมั่น…ยังพอเห็นช่องทาง และยังเชื่อว่า…จะสามารถดำรงอยู่ได้ ถ้าได้รับการสนับสนุนจาก “คนยานยนต์” และก็เป็นอย่างที่คิด เมื่อได้นำเสนอ “คุณหมู” ปนัดดา เจณณวาสิน และได้รับการสนับสนุนมาจนทุกวันนี้

วันนี้… “รามอินทรา” ยอมรับ “ยวดยาน” มั่นคงในระดับที่น่าพอใจและอดย้อนเส้นทางที่ก้าวเดินไม่ได้ สิ่งหนึ่งที่ยังมั่นคงอยู่ในหัวใจ เป็นความมุ่งมั่นตั้งใจและจริงใจกับทุกการสนับสนุน จำได้ว่า…เป็นคนที่ไม่ค่อยยอมหยุดงาน ชีวิตผูกพันอยู่กับวิถีการทำงาน ก้อ…ยังคงความมุ่งมั่น แม้อายุจะล่วงสู่ 72 ขวบ เคยถามตัวเองเหมือนกันว่าเคยเบื่อบ้างมั้ย? ก็เคยนะ แต่เป็นแป๊บเดียว เพราะ “ยวดยาน” เกิดขึ้นจากความเชื่อมั่นของตัวเอง ก็ถามตัวเองว่า…ถ้าจะเบื่อ…เบื่อเพราะอะไร? เหนื่อยหรือ? ท้อมั้ย? ไม่ใช่ทั้งนั้น แต่น่าจะเกิดจากความรู้สึกล้วนๆ รู้สึกเหมือนถามตัวเอง…ทนทำไม?

ถามว่า…ทนอะไร? ก้อ…น่าจะเป็นความรู้สึกล้วนๆแหละ รู้สึกเหมือน…บ้าอยู่คนเดียว บ่อยครั้งที่รู้สึก…ความจริงใจมีอยู่จริงมั้ย? ในเมื่อเราก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรแล้ว ปล่อยวางดีมั้ย? ไปทำไรของตัวเองดีกว่ามั้ย ก้อ…ไม่รู้ทำไมรู้สึกยังงั้น โดยเฉพาะ…คำว่าไว้ใจคำว่าเชื่อใจ น่าจะเป็นเพราะทุกวันนี้…ยังเหนื่อยไม่เลิกใช่มั้ย? สุดท้าย…ก็บอกตัวเอง ทำงานที่ตัวเองรักและดูแลตัวเองแบบใกล้ชิด และอย่าคิดอะไรเยอะแยะ โดยเฉพาะ…ความจริงใจกับคนรอบตัวหรือคนที่ผ่านมาในชีวิต อยู่กับตัวเองดูแลตัวเอง ปล่อยวางบางเรื่องราว ปล่อยวางคนบางคน แล้วชีวิตคงจะมีความสุข

เป็นความสุขที่ตัวเองดูแลตัวเองนั่นแหละ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

12 กรกฎาคม 2566