หายเหนื่อยทุกครั้ง…ที่มีคนชื่นชม “ยวดยาน” หนังสือพิมพ์ยานยนต์ฉบับเดียว ที่ยังคงดำรงอยู่จนถึงปีที่ 24 ยอมรับตลอดเส้นทาง…มิได้โรยเรียบแต่เต็มไปด้วยความขรุขระ มีล้มแล้วก็ลุก แต่ทุกครั้ง…บอกกับตัวเองเสมอ จะไม่มีพรุ่งนี้อย่างเด็ดขาด ถ้าหากยังไม่สามารถก้าวผ่านวันนี้ วันนี้…ที่มีทั้งคำถากถาง มีทั้งคำกระแนะกระแหน แต่…ก็อยากขอบคุณ…เพราะถ้าไม่มีเรื่องเหล่านี้ ไฉนเลยจะมีเรื่องของตัวเอง ที่ตอกย้ำ…ให้ทำทุกอย่างเพื่อก้าวข้ามสู่วันพรุ่งนี้

ปีที่ 24…ขอบคุณคำโตๆ สำหรับ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ที่ตบบ่าแล้วบอกให้สู้ เป็นแรงมือที่หนักหน่วง แค่แน่นหนึบด้วยความเชื่อมั่น และกลายเป็นพลังที่ทำให้ “รามอินทรา” ไม่อยากให้ “เจ้านาย” ผิดหวัง ทุกครั้งที่ท้อทุกครั้งที่อยากถอย จะนึกถึงแรงมือที่กระทบลงบนบ่า ทำให้ถอยไม่ได้ “เจ้านาย” อาจไม่รู้หรอกว่า…พลังฝ่ามือนั้น ยังคงดังก้องอยู่ในห้วงคำนึงมาจนถึงวันนี้ วันที่มีอะไร…อะไร…หลายๆอย่างทำให้อยากถอย ทำให้อยากปล่อยวาง แต่…สุดท้ายก็วางไม่ลง เมื่อนึกถึงแรงที่กดลงบนบ่า

บอกกับคนใกล้ตัว… “รามอินทรา” เคยมีแบงค์พันอยู่ในมือ วันเวลาที่ผันผ่านถูกทอนเหลือแค่แบงค์ยี่สิบที่ปลายมือ ยอมรับลังเลที่จะหนีบมือไว้ให้แน่น เพราะอีกความรู้สึก…อยากปล่อยทิ้งให้ร่วงหล่น ด้วยเหตุผล…เป็นแค่แบงค์ยี่สิบที่ไร้ความหมาย เมื่อ…สิ่งที่ได้รับสิ่งที่ได้สัมผัส ไม่มีอะไรให้รู้สึกอยากเก็บไว้ แต่…สุดท้าย…เพราะแรงกดลงบนบ่านั่นแหละ ทำให้…ต้องหนีบแบงค์ยี่สิบไว้ให้แน่น และตั้งใจจะทำให้เป็นแบงค์ใบที่มีคุณค่ามากกว่าแบงค์พัน เมื่อตอนได้รับ

วันนี้… “รามอินทรา” สนุกกับการทำงานกับทีมงานยวดยาน ที่ทุกคนเข้าใจความเป็น “รามอินทรา” แค่เนี๊ยะ! ที่ทำให้มือที่หยิบแบงค์ยี่สิบ หนีบแน่นและพร้อมที่จะทำให้ทุกคนอยากเป็นหนึ่งในทีมงาน “ยวดยาน” แม้บางเสี้ยวรู้สึกจะเจ็บปวด เพราะคิดว่า… “ยวดยาน” เหมือนเดียวดาย ใครที่คิดว่าจะทำให้ “รามอินทรา” เปลี่ยนแปลงคงยากแล้วล่ะ เมื่อชินชากับความสำเร็จแล้ว เหลือแค่…อยากทำอยากเป็น… “ลุงนิด” ในหัวใจของคนยานยนต์ และยังคงเขียน จอ…จ่อ…จ้อ ได้ทุกสัปดาห์

ด้วยรักและผูกพันกับแบงค์ยี่สิบ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

3 สิงหาคม 2565