โซ่หลุด ฉบับ 1,209 “โซ่หลุด” …โซ่เส้นเดิม ผูกพัน…ไม่เปลี่ยนแปลง แนบแน่น…ไม่เหมือนเดิม

ก้อ…โอเคนะ เมื่อ “โซ่หลุด” ได้คุยกับพรรคพวกคนบริษัท ถึงสถานการณ์แห่งปี 2569 ที่มีหลากหลายเรื่องราวมาเป็นอุปกรณ์กับการที่จะต้องเก็บเกี่ยวความสำเร็จ เพราะยอดขายของรถจักรยานยนต์นั้น ถือว่าอยู่ในระดับที่น่าพอใจ รวมถึงการดูแลคนใช้ที่เจอะเจอปัญหาเรื่องน้ำท่วม ก้อ…ไม่ยากลำบากเกินไป ที่รู้สึกยินดี…เพราะรู้ว่าห้วงเวลาที่ผ่านมานั้น ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกันมามากแล้ว ยังไงก็อยากเห็นรอยยิ้มเป็นของแถมบ้าง ด้วยเพราะความสำเร็จนั้นมิได้มากันง่ายๆ ต้องใช้ความรู้ความพยายามกันอย่างหนักหน่วง สิ่งที่สัมผัสได้ชัดเจนก็คือ ในห้วงเวลาที่ทุกคนทำงานนั้น ต้องทุ่มเทพลังกันสุดๆ บางครั้งแทบไม่ได้เจอกันหรือคุยกันนานๆ ไม่ติดภารกิจ ก็ติดประชุม จนเคยหยอกล้อทุกคนว่า…เป็นโรคติดประชุม แต่เมื่อมีบทสรุปที่ชัดเจนว่า โอเคนะครับ โอเคนะคะ “โซ่หลุด” ก็ถือโอกาสยินดีและเป็นอีกพลังบวกเพื่อเชียร์ให้เป็นต้นทุนต่อเนื่องไปจนถึงปีหน้า
“โซ่หลุด” ยอมรับว่า…วันนี้ความผูกพันกับคนมอเตอร์ไซค์นั้น แม้จะเหลือน้อยลง แต่ยังคงแนบแน่น แม้วิถีแห่งความผูกพันจะไม่ยึดแน่นเหมือนวันวานก็ตาม แม้ว่าจะเจอะเจอบางเรื่องราว ทำให้ต้องเหินห่างกันไป แต่ก็ยังยอมรับ ยังคงคิดถึง และย้อนความทรงจำได้เสมอ สิ่งหนึ่งที่ต้องยอมรับ การเป็นแค่ “สื่อสิ่งพิมพ์” ที่ยังหลงเหลืออยู่ อาจเป็นปัจจัยสำคัญของการเปลี่ยนแปลง อีกสาเหตุที่ต้องยอมรับการไม่ถนัดกับโลกของการสื่อสารสมัยใหม่ ก้อ…เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ต้องยอมรับและอยู่กับความเป็นจริง “โซ่” เส้นนี้ คงไม่มีมนต์ขลังแล้วล่ะ น่าจะเป็นเหมือนที่คนคุ้นเคยให้ความคิดเห็น น่าจะกลับไปเป็น “โซ่” เส้นเดิมที่ไร้สนิมเกาะ มีคนอยากให้เขียนแบบเดิมๆ ที่มีความดุดันและแทรกบางเรื่องราวเข้าไปด้วย ยอมรับว่า…ห่างวิถีแบบนั้นมานานแล้ว อยากเขียนงานแบบเรียบๆง่ายๆ แค่เขียนแล้วมองเห็นความสำเร็จของคนบริษัท ก้อ…น่าจะโอเคแล้วล่ะ เป็น “โซ่หลุด” แบบนี้ดีแล้วล่ะ
วันเปลี่ยน วิถีเปลี่ยน…คนบางคนก็พลอยเปลี่ยนแปลงไป แค่คำพูดบางประโยคก็ยังทำลายความผูกพัน แล้วถ้าเขียนเข้มๆ จะไม่ยิ่งแย่กว่านี้หรือ ไม่มีอะไรทำให้ “โซ่หลุด” เส้นนี้เปลี่ยนแปลงไปได้อีกแล้ว ขอบคุณคนที่ยังรักและผูกพันกัน ขอบคุณที่ยังกริ๊งกร๊างมาหากัน ยังยืนยัน ยังจดจำทุกคน ทุกเรื่องราวได้เป็นอย่างดีเสมอ เพียงแค่…อยากอยู่เงียบๆ คนเดียว เพื่อทำงานเขียนหนังสือที่ตัวเองรักต่อไป เพราะเชื่อว่า…วันใดขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก ขอเพียงอย่าให้ถึงวันนั้นเลย เพราะยังอยากเป็น “โซ่หลุด” คนที่ใจเย็นลงแล้ว
ก้อ…แค่อยากเขียน ก้อ…แค่อยากบอก ยังไง “โซ่หลุด” ก็ยังคงเป็น “โซ่หลุด” เส้นเดิมตลอดไป





