ไม่รู้เหมือนกันว่า…ทำไมวันนี้ในการเป็น “คนสื่อ” สายรถจักรยานยนต์นั้น กลายเป็นส่วนผสมสำคัญของความสำเร็จหนังสือพิมพ์ยวดยาน ที่ยั่งยืนเกินความคาดหมาย จำได้แม่นยำว่า…จุดเริ่มต้นนั้น คลุกคลีกับคนมอเตอร์ไซค์มากกว่าคนรถยนต์ เพียงแต่วันนี้…เส้นทางของแต่ละคนเปลี่ยนแปลงไปตามวิถี เหลือไว้เป็นเพียงความทรงจำเท่านั้น และมีหลายความทรงจำที่ยังเป็นเรื่องที่จมลึกอยู่ในห้วงของความคำนึง ยุคนั้น…อยากบอกความรักความผูกพันนั้น สัมผัสได้ถึงความจริงใจ ด้วยอาจเป็นเพราะไม่มีเส้นใยแห่งเทคโนโลยีมาขีดกั้น ทุกการเจอะเจอคือตัวเป็นๆ ที่ได้ยินทั้งเสียง ได้เห็นทั้งหน้า มีโอกาสได้คุยกัน ได้กินข้าวกันบ่อยครั้งมาก ก้อ…ไม่แปลก ถึงความผูกพันที่หยั่งรากลึก ในทุกสัปดาห์ของการทำงาน “โซ่หลุด” จะมีช่วงเวลาที่จะต้องเดินทางไปเจอะเจอ “คนมอ’ไซค์” แบบเหมือนงานประจำ

วันเปลี่ยน เวลาผ่าน…ทุกเรื่องราวก็เปลี่ยนแปลง วันนี้… “โซ่หลุด” ทำงานแบบปักหลัก แม้ว่าจะยังคงต้องเขียนเรื่องราว จากปลายปากกาสู่แผ่นกระดาษเหมือนเดิม แต่… “ตัวละคร” ไม่เหมือนเดิม เปลี่ยนผ่านไปตามวิถีแห่งคนบริษัท มีทั้งการต้องเกษียณ ต้องโยกเยก จากรุ่นสู่รุ่น จากคนรู้จักเป็นคนที่ไม่รู้จัก จากคนที่สนิทเยอะแยะสู่คนที่สนิทน้อยลง จากความคึกคัก 4 ค่าย เหลือความคึกคักเพียง 2 ค่าย ก้อ…เป็นเรื่องของโลกแห่งความเป็นจริง เพียงแต่ “โซ่หลุด” อาจจะยังโชคดี ที่แม้วันนี้อายุจะล่วงเลยสู่วัย 76 ขวบ แต่ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ก็ยังอยากให้ทำงานอยู่ ที่สำคัญกว่านั้น …วันนี้น่าจะเหลือ “คนเขียนหนังสือ” แบบนี้เพียงคนเดียวแล้วละ และที่โชคดี…ยังมีคนติดตามอ่านและเป็นกำลังใจกันมาตลอด ขอบคุณที่ทำให้ยังคงต้องหาข้อมูล หาตัวละคร มาเขียนให้อ่านกันต่อไป

ก้อ…ไม่อยากเชื่อ…จากวันแรกที่เป็นต้นทางของอาชีพ “คนเขียนหนังสือ” นั้น ไม่เคยคิดหรอกว่าจะยาวนานถึงวันนี้ และก็ไม่เคยคิดอีกด้วย ว่าจะเป็นอีกความสำเร็จของตัวเอง เพราะชีวิตการเขียนหนังสือนั้น ไม่ใช่ต้นทุนตั้งแต่แรก เพียงแต่เป็นไปด้วยวิถีแห่งการต้องเอาตัวรอด ขอบคุณเส้นทางแห่งคนสื่อสายยานยนต์ ที่กลายเป็นต้นทุนสำคัญของชีวิต ทำให้สามารถสร้างครอบครัวให้มั่นคงได้ รวมถึงได้เจอะเจอและผูกพันกับคนมอเตอร์ไซค์มากมายหลายคน ซึ่งแต่ละคนที่ผ่านมาให้ได้รู้จักนั้น ล้วนแต่เป็นคนน่ารักและทำให้ “โซ่หลุด” รู้สึกอบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง วันนี้…แม้คนรักกันจะเหลือน้อยลง แต่ก็แปลก ความรักความผูกพันยังคงแนบแน่นไม่เปลี่ยนแปลง เป็นความผูกพันที่ส่งผ่านจากหน้าที่การงานมาเป็นความผูกพันส่วนตัว ขอบคุณมิตรภาพที่ยั่งยืน ขอบคุณในเส้นทางที่มอบให้ ขอบคุณที่ทำให้มีความสุขทุกการเจอะเจอ ขอบคุณที่จะยังคงอยู่เคียงคู่กันตลอดไป แบบรักและผูกพัน

ขอบคุณตัวเอง “โซ่หลุด” โซ่ข้อกลางแห่งความผูกพัน