ยังนึกไม่ออกเลยว่า ถ้าวันนี้ ทั้งไทยฮอนด้า และไทยยามาฮ่า ไม่มีความคึกคักอะไรออกมาให้ได้เห็น แวดวงคนมอเตอร์ไซค์จะเป็นเยี่ยงไร? เพราะทั้งการเปิดตัวรถรุ่นใหม่ๆ และหลากหลายกิจกรรม ยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง นี่ยังไม่รวมถึงการคืนกำไรในรูปแบบต่างๆ ของทั้งสองค่ายอีกต่างหาก ซึ่ง “โซ่หลุด” ชื่นชมในวิถีที่ทั้งสองค่ายดำเนินอยู่ เพราะจะว่าไปแล้ว วันนี้…ก็เหลือการแข่งขันกันอยู่แค่ 2 ค่ายเท่านั้นแหละ ยังไงตัวเลขยอดขายก็คงไม่แตกต่างกันมากนัก แต่…ก็น่าจะเป็นวิถีที่ปฏิบัติกันมานาน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ยังคงต้องจัดทั้งกิจกรรมเพื่อโปรโมตตัวเอง และเพื่อคืนกำไรสู่สังคม ที่เป็นเรื่องที่น่ายินดีและควรค่ากับการสนับสนุนให้จัดทำต่อไป ไม่ยังงั้น…คงจะทำให้แวดวงคนมอเตอร์ไซค์เงียบเหงาลงไปกว่านี้อีก

“โซ่หลุด” อาจจะโชคดีที่เติบโตมาตั้งแต่ยุคที่มีการแข่งขันอย่างแข็งขันครบทั้ง 4 ค่าย ห้วงเวลานั้น “สื่อสิ่งพิมพ์” ยังเฟื่องฟู ไม่มีโลกของสื่อดิจิทัล การไปมาหาสู่กันระหว่างคนบริษัทกับคนสื่อ จึงเต็มไปด้วยความคึกคัก ทั้งๆ ระยะทางของแต่ละค่ายก็อยู่นอกเมือง ไม่ว่าจะเป็นฮอนด้าหรือยามาฮ่า ที่ฝ่ายหนึ่งอยู่สำโรง ฝ่ายหนึ่งอยู่ไกลถึง กม.21 บางนา-ตราด แต่เส้นทางก็ไม่ได้เป็นอุปสรรค จำได้ พอ “ยวดยาน” วางตลาด จะต้องขับรถแวะเวียนไปทั้ง 2 ค่าย ได้เจอได้คุยกับหลายๆ คนบางครั้งก็ไปหาของอร่อยกินกัน หรือถ้าไป “ยามาฮ่า” ก็จะเจอโรงอาหารที่ใหญ่หน่อย แถมคนเยอะมาก บรรยากาศคึกคักจอแจ จน “โซ่หลุด” รู้สึกผูกพันและคิดถึงมาจนทุกวันนี้ ที่น่าเสียดายเพราะแทบไม่มีโอกาสได้แวะเวียนไปเลย ด้วยเพราะหลายคนติดประชุม และตัวเองก็เป็นโรคติดออฟฟิศ ไม่ค่อยอยากขับรถไกลๆ ทำให้ต้องเหินห่างกันโดยปริยาย แต่ยังโชคดีที่ความรักความผูกพันยังคงดำรงอยู่

อีกความผูกพันที่วันนี้เหลือแค่เพียงความทรงจำ ไม่ว่าจะเป็น “ซูซูกิ” ที่ยึดครองรังสิตเป็นแหล่งนัดพบ “โซ่หลุด” ก็แวะเวียนไปบ่อย บางครั้งก็ชวนกันไปกินข้าวถึงธัญบุรี ก้อ…เป็นอีกความทรงจำที่ยังคงระลึกถึง “ซูซูกิ” นั้น ผูกพันกันหลายรุ่นเหมือนกัน อีกค่ายหนึ่งเป็น “คาวาซากิ” ที่ก่อนความทรงจำจะเลือนลาง “โซ่หลุด” แวะไปมากที่สุด ด้วยอาจเป็นเพราะอยู่ในเมือง แต่ถนนพระราม 9 กินกาแฟเสร็จ คุยกันเสร็จ ก็ขึ้นทางด่วนตรงนั้น กลับบ้านที่งามวงศ์วานได้แบบไม่ต้องกลัวรถติด ที่มีช่วงหลังๆ “คนสื่อ” แวะไปเยอะเหมือนกัน อาจเป็นเพราะเป็นค่ายเดียวที่อยู่ใกล้สุด อยากไปเมื่อไหร่ก็ไม่เสียเวลาเยอะ เลยกลายเป็นอีกค่ายที่ผูกพันกับคนสื่อเยอะมาก ทั้งหลายทั้งปวงจึงกลายเป็นอดีตที่ “โซ่หลุด” ยอมรับ ยังคงคิดถึงและระลึกถึงวันที่ยังคงมีความคึกคักครบทั้ง 4 ค่าย ซึ่งคงยากที่จะย้อนกลับมาให้ได้สัมผัสกันอีกแล้ว

ก้อ…เป็นความผูกพันของ “โซ่หลุด” ในฐานะคนสื่อยุครอยต่อ ที่มีความผูกพันมาจนถึงวันนี้ ขอบคุณทุกๆ คน ที่ทำให้คิดถึงกัน