ต้องยอมรับ…วันนี้แวดวงรถจักรยานยนต์ ยังคงมีความเคลื่อนไหวอยู่เพียงแค่ 2 ค่ายเท่านั้น คือฮอนด้า และยามาฮ่า ซึ่งก็ไม่ได้เป็นเรื่องผิดปกติ ด้วยเพราะ…เป็นความคุ้นชินที่เกิดขึ้นมานานพอสมควร ด้วยยอดขายที่มั่นคงทั้งสองค่าย “โซ่หลุด” เขียนบ่อยครั้งมากว่า…เสียดายทั้งรถจักรยานยนต์ซูซูกิกับคาวาซากิ ที่วันนี้เหมือนจะไม่หลงเหลืออยู่ในตลาดรถจักรยานยนต์เมืองไทย ทั้งๆ ที่ยังคงมีความนิยมในหมู่คนรักความเป็น 2 ล้อเครื่อง ที่ยังเชื่อมั่นในแบรนด์ทั้งสอง ยังอยากเห็นการขับเคลื่อนอีกครั้ง ยังอยากเห็นความคึกคักย้อนคืนกลับมา ยังอยากเห็นตลาดรถจักรยานยนต์มีการขับเคลื่อนทั้ง 4 ยี่ห้อเหมือนเช่นที่เกิดขึ้นในวันวาน ถึงแม้ว่า…จะไม่สามารถทำให้มียอดขายได้มากขึ้นกว่าเดิม แต่…อย่างน้อยความคึกคักที่เกิดขึ้น ก็น่าจะดีกว่าความคึกคักที่เกิดขึ้นในวันนี้

ห้วงเวลาที่เหลือของปี 68 “โซ่หลุด” ก็ยังรู้สึกยินดีกับความคึกคักของทั้งฮอนด้าและยามาฮ่า ซึ่งจะว่าไปแล้วในสถานการณ์ที่ยากลำบากเยี่ยงนี้ อาจไม่จำเป็นต้องสร้างความคึกคักเต็มร้อยก็ได้ แค่การเปิดตัว แค่มีการแนะนำก็น่าจะเพียงพอแล้ว แต่นั่นก็อาจเป็นวิถีที่ไม่ใช่ทิศทางของแวดวงรถจักรยานยนต์เมืองไทย ที่ยังต้องมีการเปิดตัวที่ยังต้องมีการจัดกิจกรรมต่างๆ เพื่อเป็นเหมือนการส่งเสริมการขาย เพื่อเป็นเหมือนการสร้างแรงกระตุ้นให้กับผู้จำหน่ายที่มีอยู่ทั่วประเทศ มิเช่นนั้น ตลาดรถจักรยานยนต์เมืองไทย คงเป็นอีกบรรยากาศที่มีแต่ความเงียบเหงา และต่อให้มียอดขาย แต่คงไม่ใช่สิ่งที่เป็นธรรมชาติที่แท้จริง ด้วยเพราะ…ตลาดรถจักรยานยนต์เมืองไทยนั้น ต้องเต็มไปด้วยความคึกคัก และสีสันที่เกิดขึ้นจากการจัดกิจกรรมต่างๆ ที่เป็นเหมือนการแนะนำผลิตภัณฑ์ให้กับผู้บริโภค ได้เห็นถึงอนาคต และคุณภาพที่มีการพัฒนาอย่างควบคู่ไปกับการเปลี่ยนผ่านของโลกอีกด้วย

“โซ่หลุด” เอง เติบโตมาในแวดวงคนสื่อ ควบคู่กับการได้คลุกคลีกับแวดวงรถจักรยานยนต์ ยังยอมรับความคึกคักที่รู้สึกผูกพันมาโดยตลอด ยังเคยรู้สึกเลยว่า วันนี้…ความคึกคักนั้นหดหายลงไป ยังอยากให้ความคึกคักนั้นกลับคืนมา ยังอยากเห็นทั้งซูซูกิ และคาวาซากิ เป็นเหมือนเช่นเมื่อวันวาน ภาพความคึกคักยังอยู่ในความทรงจำ ภาพคนบริษัทหลายหลายคนยังอยู่ในความนึกคิด ความผูกพันยังคงอยู่ แต่ความห่างเหินเท่านั้นที่เป็นแค่ความนึกคิด ทุกครั้งที่มีการเปิดตัว ทุกครั้งที่มีการจัดกิจกรรม จะรู้สึกคึกคักตามไปด้วย และไม่เพียงแต่คนบริษัทเท่านั้นที่รู้สึกผูกพัน หากยังผูกพันไปถึงคนขายทั่วประเทศ ที่ “โซ่หลุด” มีความผูกพันอีกด้วย คนขายหลายๆ คน ยังคงอยู่ในห้วงความคิดถึง ยังจดจำคนเหล่านั้นได้ เพียงแต่ไม่ได้เจอะเจอกันเท่านั้น

สุดท้าย…ความไม่แน่นอนก็คือความแน่นอน วันนี้โลกของรถจักรยานยนต์เปลี่ยนไป แม้ “โซ่หลุด” ยังคงเป็น “คนสื่อ” เหมือนเดิม เพียงแต่ยังโชคดีที่ “คนบริษัท” ยังหลงเหลือคนที่เคยผูกพัน คนที่ยังเคยทำงานร่วมกันมาอย่างยาวนาน

แม้วันจะเปลี่ยน แต่ผู้คนยังคงไม่เปลี่ยนแปลง