ก้อ…ต้องยอมรับ วันเวลา…ผ่านไปรวดเร็วจริงๆ เผลอแป๊บเดียว ปี 2569 เหลือแค่ 4 เดือนแล้ว เป็นห้วงสุดท้ายที่แต่ละค่ายยานยนต์จะสามารถเก็บเกี่ยวยอดขายได้มากน้อยเพียงใด ในเมื่อสถานการณ์ด้านเศรษฐกิจโดยรวมยังไม่เอื้ออำนวย สงครามยังไม่จบ ธรรมชาติก็ปั่นป่วนเหลือเกิน ทั้งฝนตกน้ำท่วม หรือเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด เกิดขึ้นบ่อยครั้ง เลยไม่อาตคาดการณ์อะไรได้ แต่ยังไงก็ต้องเอาใจช่วย ไม่ยังงั้น…การก้าวข้ามสู่ปีหน้าจะยิ่งเต็มไปด้วยความยากลำบาก ไม่ว่าจะเป็นรถน้ำมัน หรือรถไฟฟ้า ล้วนแล้วแต่มีปัญหาให้ต้องขบคิด ต่อให้อยากเป็นเจ้าของรถใหม่สักคัน คงต้องคิดเยอะคิดแยะ “รถน้ำมัน” ยังไงก็ต้องเปิดเกมสู้ จะสู้ด้วยวิธีไหน ก็ต้องเลาะหากลยุทธ์มาให้ได้รับความสนใจ

ในมุมของ “คนทำงาน” วันนี้ก็แตกต่างจากวันวานโดยสิ้นเชิง เมื่อโลกของการสื่อสารเปลี่ยนแปลงไป ยุคของ “สื่อสิ่งพิมพ์” เฟื่องฟู วิถีการทำงานระหว่างคนบริษัทกับคนสื่อนั้น มีโอกาสที่จะได้เจอะเจอกันบ่อยครั้งมากทุกการเปิดตัวทุกกิจกรรม ยังไงก็ต้องได้เจอ เพราะแต่ละค่ายต้องมีการจัดอีเว้นต์ต่างๆ ซึ่งถือเป็นองค์ประกอบสำคัญ ทำให้ยังไงก็ต้องได้เจอ แต่เมื่อโลกเปลี่ยนไป โดยเฉพาะโลกของการสื่อสารยุคดิจิทัล ที่ไม่จำเป็นต้องจัดอะไรให้มากความ แม้กระทั่งการเปิดตัวบางครั้งก็แค่ส่งผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม ทั้งข่าวทั้งภาพคุณสามารถก๊อปปี้เพรสได้เลย แต่ผลพวงที่ตามมาก็คืองบสนับสนุน ที่หดหายไปตามวิถีอีกด้วย วันนี้… “คนสื่อ” จึงตกอยู่ในวังวนแห่งความยากลำบาก ไม่รู้จะเอาอะไรไปนำเสนอเพื่อของบ เพราะส่วนมากก้อ…ก๊อปปี้เพรสกันเท่านั้น จึงไม่จำเป็นต้องพึ่งพา “คนสื่อ” เหมือนเช่นวันวาน ที่แต่ละสื่อต่างก็มีนำเสนอที่แตกต่างกันออกไป

อีกความน่าสนใจ…ในวังวนที่มีทั้งค่ายรถญี่ปุ่น และค่ายรถจีน เป็นคู่แข่งขันกันนั้นจะยิ่งเห็นความแตกต่างที่ชัดเจนมาก เส้นทางของ “ค่ายญี่ปุ่น” นั้นใช้เวลาสร้างความผูกพัน นอกจากการนำเสนอเทคโนโลยีใหม่ๆ ตลอดเวลาแล้ว ยังต้องเน้นการดูแลและส่งเสริมการขาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของศูนย์บริการหรือติดตามคนซื้อจนกลายเป็นความผูกพัน เพราะ “รถน้ำมัน” นั้นมีอายุการใช้งานที่ยาวไกล ขณะที่ “รถไฟฟ้า” นั้นเน้นเรื่องการขาย และราคาเพื่อดึงดูดความสนใจ โดยไม่ได้ให้ความสำคัญกับการบริการหลังการขาย ซึ่งมองว่าไม่จำเป็นเพราะมีเพียงแบตเตอรี่เท่านั้น รวมถึงระยะของการใช้งานก็ถูกมองว่า…เป็นเรื่องของการใช้งานของแบตเตอรี่ ที่อาจจะมีอายุเพียงแค่ 5 ปีเท่านั้น ก็น่าจะถึงเวลาเปลี่ยนรถใหม่แล้ว แต่ลืมคิดไปว่า คนไทยนั้นไม่ได้มีกำลังซื้อแบบนั้น ซื้อแล้วต้องใช้ให้คุ้มค่า เป็นวิถีคิดที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

“รามอินทรา” ยังคงเป็น “คนสื่อ” ที่มีงานเขียนในทุกสัปดาห์ๆละ 3 คอลัมน์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ยังไงก็อยากให้ติดตามอ่านกันทุกสัปดาห์นะครับ

ด้วยความขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

2 กันยายน 2569