เผลอแป๊บเดียวจริงๆ… “งานมอเตอร์โชว์” จบลงแล้ว จากนี้ไปคนไทยก็จะคึกคักกับวันสงกรานต์ วันปีใหม่ไทย ที่มีวันหยุดยาวๆ 5 วัน กลับมาเมื่อไหร่ ก็มานั่งกินมาม่าเป็นอาหารหลัก เพื่อรอวันสิ้นเดือน จะหมุนวนกลับมาให้มีเงินใช้กันอีกครั้ง วันนี้…เวลาเปลี่ยนผ่านไปรวดเร็วมาก ปี 2566 ผ่านไป 4 เดือนแล้ว อีกไม่นานก้อ…ครึ่งปี ชีวิตจะทำอะไรก็ให้รีบทำซะ ไม่ยังงั้นอาจเติบโตตามเพื่อนไม่ทัน มองภาพรวมเศรษฐกิจอาจจะโอเคขึ้น แต่เชื่อเถอะ…เม็ดเงินของแต่ละบริษัทจะถูกตัดทอนน้อยลงไป จากสภาวะที่เจอะเจอในช่วงวิกฤติโควิด-19 นั่นแหละ ทำให้ต้องใช้จ่ายอย่างประหยัด

งานมอเตอร์โชว์ปีนี้…บรรยากาศคึกคักกว่าช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา ผู้คนเริ่มออกมาจากบ้านกันมากขึ้น แต่…การใช้จ่ายน่าจะเป็นไปแบบระมัดระวัง “ยอดจอง” อาจจะยังสูงอยู่ นั่นเป็นเพราะความจำเป็นที่จะใช้รถ ทั้งภารกิจส่วนตัวหรือในการทำมาหากิน ทุกคนต่างแสวงหาช่องทางกันมากยิ่งขึ้น โลกแปรเปลี่ยนไปเยอะมาก โดยเฉพาะโลกของการสื่อสาร การใช้หน้าจอสี่เหลี่ยมให้เป็นประโยชน์ได้สูงมากเท่าไหร่ ก็มีโอกาสทำมาหากิน มีรายได้เพิ่มมากขึ้นแบบเผลอๆอาจรวยไม่รู้ตัวก็ได้ สิ่งสำคัญคือ…การขยันที่จะแสวงหาช่องทาง ไม่ใช่คิดว่าแค่มีงานทำก้อโอเคแล้ว ถ้าตกงานจะเป็นเยี่ยงไร?

เจอะเจอพรรคพวกที่เคยเป็น “คนสื่อ” ดั้งเดิม ต่างก็เจอะเจอการเปลี่ยนแปลง ที่ทำให้ช่องทางทำมาหากินยากลำบากขึ้น บางคนต้องตกงานต้องออกมาเปิดช่องออนไลน์เอง ก้อ…ถามว่าเป็นเยี่ยงไร? คำตอบคือยากลำบาก เพราะมีคนเป็นเจ้าของเยอะแยะ จำนวนที่เพิ่มมากขึ้น ส่งผลเป็นอย่างยิ่งต่อการดำรงอยู่ อยากย้ำเตือนคนที่ยังมีงานท ยังไงก็รักษาเก้าอี้เอาไว้ให้ดี ขืนตกงานชีวิตยากลำบากแน่ เพราะคงมีใครทนให้ใครมาเอาเปรียบกัน ยิ่งมีคนตกงานเยอะๆ ทำให้สามารถเลือกคนมาแทนได้ง่ายยิ่งขึ้น คงไม่มีใครอดทนได้นานๆหรอก

ปัญหาของคนทำงานวันนี้ ตอกย้ำไว้กันลืม ตราบใดที่ยังมีงานทำ มีเงินเดือนรออยู่ทุกปลายเดือน นั่นแหละสำคัญสุดๆแล้ว ขืนยังทำงานสายโดยไม่สนใจใคร เชื่อเถอะ…อีกไม่นานชีวิตคงไม่สุขสบายอย่างแน่นอน ทุกชีวิตปลอดภัยไว้ก่อน มีงานทำมีเงินเดือนรออยู่ นั่นแหละเป็นชีวิตที่สุดยอดแล้ว

อยากให้ทุกคนเตือนตัวเองไว้ด้วย

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

29 มีนาคม 2566