ล่วงเข้าสู่ปี 69…สถานการณ์ของแวดวงคนยานยนต์ยังคงเป็นเรื่องที่น่าติดตามเป็นอย่างยิ่ง ด้วยเพราะ…ยังไม่สามารถคาดการณ์ได้เลยว่า…จะเป็นเยี่ยงไร? จะโอเคขึ้นหรือไม่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของยอดขาย หรือวิถีแห่งบริษัทที่ต้องยอมรับว่า…มีการเปลี่ยนแปลงไปอีกด้วย สิ่งหนึ่งที่ “รามอินทรา” มองเห็นได้อย่างชัดเจน “คนทำงาน” ก็มีการเปลี่ยนไป ความมั่นคงเริ่มเป็นคำถามแล้วว่า เป็นอย่างไร? ซึ่งก็มีหลายคนที่หายหน้าหายตาไป เป็นวัฏจักรแห่งการเปลี่ยนผ่านอย่างแท้จริง ยิ่งในโลกของคนสื่อยิ่งเห็นได้ชัดเจน คนหน้าเดิมๆก็เริ่มไม่เห็นหน้า คนที่เห็นหน้าก็ไม่ใช่คนที่คุ้นเคย ก้อ…ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพียงแต่เป็นห่วงว่า…สื่อยุคใหม่หรือสื่อออนไลน์ ที่เพิ่งจะหมุนวนผ่านมาไม่นาน ก็เหมือนจะไม่มีความั่นคงด้วยเช่นกัน อาจเป็นเพราะ…เป็นวิถีที่เกิดขึ้นง่ายและก็สามารถดับได้ง่ายด้วยเช่นกัน ยิ่งไม่มีต้นทุนการลงทุนเหมือนสื่อสิ่งพิมพ์ ใครก็สามารถเป็นเจ้าของเองได้ แค่มีมือถือเพียงเครื่องเดียว ทำไม…มีแต่คนเป็นเจ้าของที่ต่างก็ไม่คุ้นชินกับการเป็นคนสื่ออย่างมากก็เป็นแค่…ก็อปปี้เพรสเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้…วันนี้กับวันนั้น จึงผิดกันไกล ไม่มีความมั่นคง มีแต่คนแย่งกันเกิดแย่งกันเป็น สุดท้าย…จึงไม่แปลกใจกับจุดหมายปลายทาง การสนับสนุนจากคนบริษัทก็พลอยหดหายไปด้วย ด้วยอาจเป็นเพราะปี 68 ที่เพิ่งจะผ่านพ้นไปนั้น คนบริษัทประสบกับปัญหาเรื่องความสำเร็จ ยอดขายหดหายไปจนน่าวิตก เมื่อคนสื่อเพิ่มขึ้นสวนทางกับยอดขายที่หดลง ก็คงยากที่จะหาคนบริษัทมาสนับสนุนคนสื่อ สิ่งที่น่าจับตามอง ปี 69 จำนวนคนสื่อจะยังคงมากมารันวงการอีกหรือไม่? “รามอินทรา” เองก็รู้สึกเป็นห่วง ก้อ…ขนาดคนสื่อยุคดั้งเดิมที่พยายามปรับเปลี่ยนวิถีของตัวเอง ยังอยู่อย่างยากลำบาก แล้วคนสื่อยุคออนไลน์จะสามารถดำรงอยู่ได้อย่างไร? ปี 69…จึงเป็นอีกปีที่น่าสนใจผสมน่าเป็นห่วง

อีกด้านหนึ่งที่ “รามอินทรา” รู้สึกถึงความชัดเจนมากขึ้นทุกวัน ก้อ…น่าจะเป็น “มิตรภาพ…ผ่านเว็บไซต์” ที่วันนี้ “คนยานยนต์” นั้น เส้นทางติดต่อยากขึ้นกว่าวันวาน ไม่รู้เป็นเพราะจำนวนคนที่รู้จักลดน้อยลง หรือเป็นเพราะวิถีแห่งบริษัทที่มีการประชุมมากกว่าการนั่งโต๊ะทำงาน การติดต่อเฉกเช่นที่เคยติดต่อ ไม่ได้ง่าย แทบทุกบริษัทมีการประชุมเยอะถึงเยอะมาก กว่าจะเลิกประชุมก็เหมือนจะไม่สามารถติดต่อกันได้ เพราะเป็นเวลาเลิกงานแล้ว รู้สึกเหนื่อยล้าอยากกลับบ้าน อยากพักผ่อนมากกว่า อยากจะคุยกับใคร สุดท้าย…กลายเป็นความห่างเหินโดยปริยาย “รามอินทรา” เองก็ไม่ค่อยกล้าจะกริ๊งกร๊างหาใคร สุดท้าย…กลายเป็นความห่างเหินโดยปริยาย “รามอินทรา” เองก็ไม่ค่อยกล้าจะกริ๊งกร๊างหาใคร กลัวการไม่รับสาย หรือไม่ก็มีการไลน์มาหา…พร้อมข้อความเดี๋ยวจะติดต่อกลับ สุดท้าย…เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้ คือไม่ได้ติดต่อกลับ หรือไม่ก้อ…ลืมไปเลย เจอบ่อยๆยอมรับว่า ถอดใจเหมือนกัน ต้องยอมรับวิถีแห่งการเปลี่ยนแปลง ใครที่ยังติดต่อได้ก็ติดต่อแค่คนนั้น จะได้ไม่เสียดายรู้สึก เพราะบางคนเอาเรื่องประชุมมาเป็นข้ออ้างซะแล้ว

ก้อ…ต้องยอมรับต้องทำใจ จริงมั้ยครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

21 มกราคม 2569