สิ่งที่น่าเป็นห่วงอย่างยิ่ง เป็นเรื่องของการสื่อสาร ที่วันนี้…แม้จะทำให้ผู้คนสามารถรับรู้ความเคลื่อนไหว จากทุกมุมโลก แต่มีมือถือเพียงเครื่องเดียว ซึ่งทำให้เราสามารถรับรู้ข่าวสารความเคลื่อนไหวในทุกเรื่องที่อยากรู้ขณะเดียวกัน…มือถือเครื่องเดียว ก็สามารถทำให้ผู้คนเกิดความเสียหายอย่างมหันต์ เพราะกลายเป็นเครื่องมือของมิจฉาชีพ ที่ใช้เพื่อหลอกลวง จนทำให้ทั้งเสียทรัพย์สิน และถึงขั้นอาจต้องเสียชีวิต มีคนมากมายที่ถูกหลอกผ่านมือถือเครื่องเดียว สิ่งที่น่าเป็นห่วง เป็นเรื่องของผู้คนที่ติดมือถือกันอย่างโงหัวไม่ขึ้น ไปไหนมาไหนมีแต่สังคมคนก้มหน้า ไม่ค่อยมีใครสนใจใคร บางครั้งอาจได้ยินเสียงเล็ดลอดจากมือถือ ถ้าเจอใครสักคนที่ไม่สนใจใคร เปิดเสียงแบบเข้าถึงอารมณ์อยู่คนเดียว จะหนวกหูหรือเสียงรบกวนใคร ก็ไม่สนใจบางครั้งถูกมองจากรอบตัว ก็ยังไม่รู้ตัวอีกด้วย

วันนี้…เรื่องของสแกมเมอร์ กำลังเป็นเรื่องใหญ่ เผื่อคนเกาหลีได้เกิดปัญหา ถูกหลอกลวงให้เข้าไปทำงานในประเทศเขมร จนเกิดมีการเสียชีวิตและรัฐบาลเก่าหรือไม่ ไม่ยอมปล่อยปัญหาให้ผ่านเลยไป การเอาจริงเอาจังครั้งนี้ เชื่อว่า…น่าจะมีการเปลี่ยนแปลงชัดเจนขึ้น แม้ว่ารัฐบาลเขมรจะพยายามสร้างภาพด้วยการเปิดมาตรการกวาดล้าง ถือเป็นความโชคดีของคนเกาหลีใต้ ที่มีรัฐบาลที่ใส่ใจในชีวิต แถมยังเดินหน้าแก้ปัญหาแบบบุกเข้าไปในเขมร จะสามารถช่วยคนเกาหลีใต้ออกมาได้กว่า 60 คน และอาจเป็นต้นทางของความร่วมมือจากอีกหลายประเทศ รวมถึงประเทศไทยเพื่อร่วมมือกัน ทำลายแหล่งสแกมเมอร์ ที่รู้กันอยู่แล้วว่า เขมรเป็นแหล่งที่ใหญ่และมีปัญหามากที่สุด มีคนจากหลายประเทศถูกหลอกมากักขังไว้ที่เขมรมากมาย คนไทยก็มีอยู่ไม่น้อย ต้องขอบคุณรัฐบาลเกาหลีใต้ ที่ไม่ยอมปล่อยผ่าน

พรุ่งนี้…ยังไม่รู้เลยว่า ฐานที่มั่นของบรรดาสีเทาจากหลายประเทศ จะถูกกวาดล้างให้สิ้นซากได้จริงหรือไม่ โดยเฉพาะในเมืองไทยที่ว่ากันว่า…มีผลประโยชน์แอบแฝงจากคนการเมือง ยังไม่รู้ว่า…ลูกหลานคนไทยที่รู้ไม่เท่าทันมิจฉาชีพ จะได้รับความคุ้มครองเฉกเช่นคนเกาหลีใต้หรือไม่? ชีวิตวันนี้…นอกจากต้องดูแลความปลอดภัยจากธรรมชาติแล้ว ยังต้องดูแลตัวเองจากภัยแห่งเทคโนโลยีอีกด้วย ถือเป็นภัยที่อันตรายที่สุด เพราะมาแบบไม่เห็นตัว และมีวิธีการมากมายที่พร้อมจะหลอกลวงจนลุ่มหลง สุดท้าย…ชีวิตเหมือนตกนรก ยังไงก็ต้องร่วมด้วยช่วยกันสอดส่องลูกหลาน และคนใกล้ตัวด้วย อย่าเสียอะไรง่ายๆ

สำหรับ “รามอินทรา” ยังคงโชคดีที่ไม่ต้องรู้เรื่อง และไม่พยายามรับสายแปลกๆ แต่ที่แน่นอนยังคงต้องเขียนหนังสือให้อ่านกัน 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ก้อ…เป็นอีกความสุขในชีวิตที่ยังมีงานทำยังมีความผูกพันกับคนยานยนต์ และพรรคพวกคนที่ยังรักกัน ทำให้ไม่ต้องคิดเยอะคิดมาก แต่ก็ต้องพยายามเรียนรู้กับเทคโนโลยีการสื่อสารที่วันนี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วมาก แต่ยังไงก็ต้องเรียนรู้

เพื่อชีวิตที่ปลอดภัยในทุกๆวัน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

22 ตุลาคม 2568