น่าจะเป็นเพราะนานๆ “รามอินทรา” จะมีโอกาสได้ออกไปงานของค่ายรถยนต์หรือรถจักรยานยนต์สักครั้ง ด้วยอาจเป็นเพราะ อายุที่เยอะขึ้นความสะดวกในการเดินทางเริ่มไม่เหมือนเดิม สายตาเริ่มไม่เป็นใจ สุดท้าย…ก็เลยตัดสินใจที่จะนั่งทำงานอยู่ที่ออฟฟิศ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทีมงาน ที่มีสภาพความพร้อมมากกว่า เป็นคนที่ออกไปทำงานแทน เคยถามตัวเองว่า…ไม่อยากออกไปบ้างหรือ คำตอบชัดเจน อยากแหละ แต่ก็ไม่อยากฝืนสังขาร ไม่อยากมีปัญหา แต่ก็พยายามใช้การสื่อสาร ด้วยการใช้การติดต่อผ่านมือถือ มีเวลาก็จะกริ๊งกร๊างไปหาคนโน้นคนนี้ แรกๆก็ยังโอเค โทรปุ๊บรับปั๊บ อยากคุยได้คุย เลยไม่ค่อยมีปัญหา ไม่ได้รู้สึกอะไรกับการที่ไม่ได้ออกไปงานไหน แต่มาระยะหลังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น กริ๊งกร๊างไปหาใคร มักจะเจอแต่ความผิดหวัง ดีหน่อยก็รับสายพร้อมเสียงกระซิบ ติดประชุมเดี๋ยวโทรกลับ สุดท้ายก็ไม่ได้โทรกลับหรอก เพราะประชุมจนหัวหมุมหมดแรงจะคุยกับใครแล้ว

วันนี้…คนบริษัทส่วนมากเป็นโรคเดียวกัน เป็นโรคติดประชุม รับสายทุกครั้งจะได้ยินเสียงตอบว่า…ติดประชุม แล้วก็เหมือนเดิม ไม่มีหรือมีก็น้อยครั้งมาก ถามว่า…โกรธมั้ย? ไม่หรอก เพราะทุกบริษัทเป็นโรคเดียวกัน แล้วก็ประชุมจนลืมว่ามาทำงาน ก้อ…ประชุมกว่าจะเสร็จบริษัทปิดทำงานแล้ว แต่คนติดประชุมยังทำงานอยู่อีก บ่อยครั้งที่ต้องกลับไปนั่งทำงานต่ออีก บางครั้งกว่าจะได้กลับบ้าน  ย่าจะประมาณ 2 – 3 ทุ่ม แน่นอนถึงบ้านหรือกว่าจะถึง ก็ไม่มีอารมณ์จะคิดถึงใคร หรืออยากจะคุยกับใครต่อแล้ว เมื่อเป็นเยี่ยงนี้…สิ่งที่ “รามอินทรา” เคยคิดจะได้มีโอกาส กริ๊งกร๊างคุยกัยคนบริษัทบ้าง เป็นอันจบข่าว เลยไม่ได้มีโอกาสได้คุยกับใคร ยิ่งทำให้ข้อมูลหรือการอยากจะเขียนเรื่องราวถึงใครสักคนนั้น เป็นเรื่องที่ยากถึงยากมากจริงๆ สุดท้ายก็ไม่ได้ทั้งออกงานไม่ได้คุยกับใคร วันๆหนึ่งจึงแค่มาทำงานแล้วก็กลับบ้าน ที่วันนี้ก็กลับเร็วกว่าปกติ เพราะเกษียณแล้ว

ด้วยประการฉะนี้…ชีวิตวันนี้ของ “รามอินทรา” จึงเริ่ม “มิตรภาพ” หดหายเป็นวิถีที่เรียบง่ายมาก เช้ามาทำงานบ่ายกลับบ้าน ถ้าไม่มีใครแวะมาหา หรือมีใครมาคุยด้วย ก้อ…นั่งอยู่กับโต๊ะทำงานนั่นแหละ เปิดมือถือบ้างหลับบ้างคละเคล้ากันไป นานๆครั้งจะถูก “เจ้านาย” เรียกหา หรือบางครั้ง “เจ้านาย” แวะมาหาบ้าง เป็นวิถีของ “รามอินทรา” ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างยิ่ง ก้อ…มีความสุขดีในวัยที่อายุทะลุเกิน 70 ขวบแล้ว กินข้าววันละ 2 มื้อ เช้ากับเย็น เที่ยงไม่กินก็ยิ่งสะดวก พักเที่ยงก็คือพักสายตา นั่งหลังอยู่ที่เก้าอี้ทำงานนั่นแหละ ได้เวลาก็กลับบ้านโดยไม่ได้แวะเวียนไปที่ไหน นอกจากแวะซื้อของกินบ้างเป็นวัน ก้อ…กลับไปช่วยเลี้ยงหลานแบบสบายใจ ไม่ค่อยมีปัญหาอะไรมากเรื่องมากความ

สัปดาห์นี้… “รามอินทรา” ยังคงเขียนเรื่องราวให้อ่านกัน สัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ รักชอบสไตล์ไหน ก็ติดตามอ่านกันได้นะครับ ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจให้มีพลังเขียนต่อไปนานๆ

ขอบคุณจริงๆนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

17 กันยายน 2568