เผลอแป๊บเดียว งานบางกอก มอเตอร์โชว์ ครั้งที่ 46 ก็ปิดฉากลงไปเรียนร้อย ปีนี้…ยอมรับไม่ได้เข้างานช่วงปิดต้นฉบับหนังสือพิมพ์ยวดยาน ซึ่งยังคงวางตลาดตามปกติทุกวันจันทร์ แต่…ก็พยายามเข้างานให้มากวันที่สุด เข้างานก็จะต้องเดินดูตามบูธต่างๆ ก็เดินไปเรื่อยเปื่อย บางวันก็เดินเข้าไปดูข้างหลังบูธ ที่มีเก้าอี้ไว้สำหรับคนที่อยากจองรถยนต์หรือรถจักรยานยนต์ ปีนี้…ยอมรับมองเห็นความคึกคักแทบทุกค่าย จะคึกคักมากหรือน้อยก็ว่ากันไป สุดท้ายผลพวงตัวเลขยอดจองก็คือรถยนต์ 77,379 คัน รถจักรยานยนต์ 2,562 คัน ซึ่งต้องยอมรับว่าโอเคเลยล่ะ ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเยี่ยงนี้ ทุกตัวเลขย่อมมีความหมายต่อการขับเคลื่อนความสำเร็จ อยู่ที่ว่าใครค่ายไหน จะมีความสามารถแปรเปลี่ยนยอดจองให้เป็นยอดจริงได้จริงมากน้อยแค่ไหน แต่ยังไงก็น่าจะโอเคกว่า ทุกอย่างเงียบสงบ

นอกจากความคึกคักแห่งค่ายยานยนต์แล้ว “รามอินทรา” ก็แทบไม่ได้เจอะเจอใครเลย ปีนี้…พอไม่มีบูธ “ฟิล์มลามิน่า” ทำให้ไม่มีที่นั่งพัก เลยต้องหามุมใหม่เพื่อเป็นที่พักขา แล้วก็ได้มุมกาแฟของบูธรถยนต์วอลโว่ ได้กินกาแฟไปมองดูคนที่เข้ามาชมงาน พอนั่งได้เบื่อๆ ก็โยกไปที่ร้านขายของของบริษัท ที่อยู่ภายนอกอาคาร ก็เพลินไปอีกแบบ ดูคนมาซื้อช่วยเค้าขายบ้าง พอได้เพลินๆได้เวลาก็ลุกขึ้นเดินต่อ ก้อ…ไม่มีจุดหมายเหมือนเดิม เอาที่สะดวกแต่เมื่อยขา แล้วก็หามุมนั่งพัก ก้อ…เพิ่งจะได้มุมในช่วงหลัง ก่อนจะจบงานแล้ว เป็นบูธของ…สนามกรังด์ปรีซ์ กอล์ฟคลับ ที่มีทั้งน้ำเย็น น้ำหวาน และขนมกรอบๆ ให้เคี้ยงเพลินๆ ก็เป็นวังวนการเดินเข้างานมอเตอร์โชว์ ที่ “รามอินทรา” ใช้เมื่อถึงเวลาที่จะต้องเข้าไปในงานมอเตอร์โชว์ เผลอแป๊บเดียวจริงๆ จบงานเรียบร้อยแล้ว

สิ่งที่ค่อนข้างแปลกถึงแปลกมาก ตลอดทั้ง 12 วัน บวกอีก 2 วัน ช่วงพิธีเปิดและวันเพรส “รามอินทรา” แทบไม่ได้ เจอะเจอพรรคพวกคนสื่อหรือคนที่รู้จักสักเท่าไหร่ ก้อ…เดินคนเดียวแหละ บางวันทีมงาน “ออย” กับ “กอล์ฟ” อยากจะมาเดินด้วย ก็หาเรื่องไล่กลับ ไม่ได้รังเกียจแต่อยากเดินคนเดียวมากกว่า ยิ่งวันนี้…แข้งขาม่าค่อยจะโอเคยิ่งอยากเดินไปพักไป ใครมาเดินด้วยคงน่าเบื่อมากกว่า เลยอยากเดินคนเดียว ไม่มีเหตุผลอะไรมากมาย เพราะบางวันอาจเดินได้เยอะ บางวันอาจเดินได้น้อย จะได้ไม่มีปัญหา หรือบางครั้งจะแวะไปขอกาแฟใครกิน จะได้ไม่น่าเกลียด ใครไม่รู้…ก็อาจจะคิดว่า ถูกโดดเดี่ยว เป็นเหตุผลอย่างที่เขียนนั่นแหละ หรือบางครั้งก็อยากเดินไปด้านหลังบูธ ไม่ได้จับผิดใคร แค่อยากไปเดินดูคนที่มาจองรถ เห็นแล้วเพลินดี ที่สำคัญ…ได้รู้ด้วยว่าค่ายไหนมีคนจองจริงหรือไม่จริง ก็เลยขอเดินคนเดียวสบายใจดี

แต่…ไม่ว่าจะอารมณ์ไหน ยังไงก็ยังคงต้องเขียนต้นฉบับทั้งใน “ยวดยาน” และใน “เว็บไซต์…รามอินทรา” สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ เป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ซึ่งเป็นอีกงานที่ “รามอินทรา” รักและเขียนหนังสือมาอย่างน้อยแค่ใน “ยวดยาน” ก็ 27 ปีแล้ว ส่วนใน “เว็บไซต์…รามอินทรา” ก้อ…เกิน 10 ปีแล้วเหมือนกัน เป็นอีกความสุขของคนเขียนหนังสืออย่างแท้จริง

ขอบคุณที่ยังคงให้การสนับสนุน “รามอินทรา” จนกลายเป็นอีกตำนานแห่งคนสื่อสายยานยนต์

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

9 เมษายน 2568