เคยถามตัวเองบ่อยครั้งมาก…วันนี้…เรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง จากการเป็นคนสื่อสิ่งพิมพ์ ที่มีจุดเริ่มต้นไม่เหมือนใคร แล้ววันหนึ่ง…ก็กลายมาเป็น “คนเขียนหนังสือ” ด้วยคิดว่า…ไม่ได้เรียนมาทางด้านนี้ ยิ่งไม่น่าเชื่อ…ที่จะยังคงมั่นคงอยู่จนทุกวันนี้ ที่เป็นยุคของสื่อออนไลน์ ที่แปลกกว่านั้น…ยังกลายเป็นเจ้าของเว็บไซต์ ที่มีจุดเริ่มต้นจากความไม่รู้เรื่อง กลายเป็นความบังเอิญของความโชคดี ที่ยังคงสามารถเป็นได้ทั้งสองแนวทาง ยังเป็นทั้งคนสื่อสิ่งพิมพ์และคนออนไลน์ ที่อยากบอก…อาจจะมั่นคงกว่าสื่อออนไลน์ ที่ลงทุนมากมายกว่าหลายเท่าตัว ที่ยังเป็นงง…การเข้าสู่แวดวงออนไลน์ แบบที่ทำให้เป็นต้นทุนที่มั่นคงอีกด้วย

วันนี้… “รามอินทรา” ยังก้าวล่วงเข้าไปในเรื่องราวของสื่อออนไลน์ บางเรื่องก็แค่อยากรู้ ไม่ได้คิดว่าเป็นงานหลักอะไร อยากไลฟ์สดก็ลองดู เบื่อๆก็หยุด เพราะไม่ได้ตั้งเป้าอะไรมากมาย แค่อยากรู้อยากลอง ไม่ใช่ก็ไม่ฝืน แต่อันไหนไหวก็ทำต่อไป เมื่อทำแล้วยังมีรายได้ แม้อาจจะไม่มากมาย แต่ก็พอจะเหลือให้เป็นเงินเก็บบ้าง ก็เลยรู้สึกสนุกและอยากทำต่อไป มีพรรคพวกที่รู้จักกัน ยังบอกเลยว่า เป็นอีกคนที่ไม่เคยหยุดนิ่ง น่าจะเป็นเหตุผลหลักๆแหละ คือเป็นสิ่งที่ตัวเองรัก และยังเป็นรายได้ที่ทำให้มีชีวิตที่มั่นคงมาจนทุกวันนี้ ก้อ…ดีใจที่วันนี้…ยังเป็นทั้งคนสื่อดั้งเดิมและสื่อออนไลน์

ในวังวน…ของ “รามอินทรา” เฉพาะแค่หนังสือพิมพ์ยวดยาน ก้อ…ก้าวสู่ปีที่ 26 แล้ว ด้วยเส้นทางที่ยาวไกล ไกลจนคิดไม่ถึง อยากบอกคงยากที่จะมีวันนี้…ถ้าไม่มีกัลยาณมิตรที่จริงใจ แม้อาจเหมือนไม่สนิท แต่ทุกครั้งที่คุยกันนั้น เป็นมากกว่าคำว่าสนิท ถ้าจะให้นับน่าจะมีมากมาย ทั้งสนิทมากและสนิทธรรมดา แต่ที่แปลกมากที่สุด “รามอินทรา” ยกให้กับคนชื่อ ดนัย จันทร์เจ้าฉาย ที่รู้จักเพราะวังวนแห่งแวดวงยานยนต์นี่แหละ เพราะ “คุณดนัย” เคยเป็นเอเจนซี่ให้กับรถยนต์สัญชาติอินเดียชื่อ ทาทา ทำให้ได้รู้จักกัน และบังเอิญเป็นอย่างยิ่งที่เป็นคนธัมมะธัมโม คลุกคลีอยู่กับแวดวงพุทธศาสนา แถมศรัทธาใน “องค์พระพิฆเนศ” เหมือนกันอีกด้วย ที่แปลกคือ วันนี้…ก็ไม่ได้เป็นเอเจนซี่แล้ว แถมนานๆถึงจะเจอกันสักครั้ง ส่วนมากกริ๊งกร๊างคุยกันซะมากกว่า แต่มิตรภาพก็ยังคงอยู่ แถมแนบแน่นขึ้นอีกด้วย

ด้วยประการฉะนี้… “คุณดนัย” จึงเป็นเหมือนกัลยาณมิตรที่มีแต่สิ่งดีงาม เป็นกำลังใจให้กัน และนั่นเป็นอีกส่วนสำคัญที่ทำให้วันนี้ “รามอินทรา” ยังมีพลังเขียนหนังสือให้อ่านกัน สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ก้อ…เป็นงานที่ยังคงมีความสุขทุกวัน รวมถึงการยังเป็นคนสื่อสิ่งพิมพ์ที่มีงานเขียนประจำ ในหนังสือพิมพ์ยวดยาน ยังไงก็ฝากให้ติดตามเป็นกำลังใจให้กันตลอดไป

ยืนยันจะยังคงเป็นคนเขียนหนังสือต่อไป

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

8 พฤษภาคม 2567