สัปดาห์ก่อน…เจอะเจอพรรคพวกคนรู้จัก ที่เป็นคนสื่อที่อยู่ในวัยที่ไม่แตกต่างกัน มีแนวคิดคล้ายๆกัน วันนี้…โลกของคนสื่อดำรงอยู่ยากยิ่ง ด้วยวิถีที่เปลี่ยนไป การเป็นคนสื่อที่ง่ายมาก ไม่มีขั้นตอนอะไรมากมาย แค่มือถืออันเดียวก็เป็นเจ้าของได้แล้ว แถมคนรุ่นใหม่ยังกล้าที่จะนำเสนอ แบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม แต่หาความละเอียดได้ยากยิ่ง เพราะยังเป็นเหมือนการก็อปปี้เพรส ไม่ต้องคิดเยอะไม่ต้องพิถีพิถันอะไรมากนัก รวมถึง…ความน่ากลัวของการสื่อสาร ที่บอกว่า…ไม่ค่อยกล้ารับสายหรืออยากรับรู้อะไร? ที่สุ่มสี่สุ่มห้า เดี๋ยวมีสิทธิ์เจอแจ็คพ็อตเอาง่ายๆ ก้อ…เป็นการคุยกันของ “คนสื่อ” ที่มีอายุ และการดำรงอยู่ ค่อนข้างใกล้เคียงกัน

อีกคนที่มีโอกาสได้คุยกัน ที่แปลก…ทั้งๆที่อยู่ในบริษัทเดียวกัน คือ คุณภิญโญ ศิลปศาสตร์ดำรง ซึ่งเป็นบรรณาธิการบริหาร นิตยสารกรังด์ปรีซ์ เราสองคนมีอายุใกล้เคียงกัน แก่อ่อนกว่ากันแค่เดือนเดียว สิ่งหนึ่งที่รู้สึกเหมือนๆกัน คนสื่อนั้นเปลี่ยนไปจากยุควันวาน แบบหนังคนละม้วน “รามอินทรา” เคยเป็นฝ่ายศิลป์ “คุณภิญโญ” เป็นบรรณาธิการบริหาร ช่วงนั้นต้องบอก…เป็นยุครุ่งเรืองของนิตยสาร การทำงานค่อนข้างละเอียดและต้องรู้จริง  ไม่ใช่ก็อปปี้ ต้องวิเคราะห์วิจารณ์ได้ เราสองคนได้แค่ระลึกถึงวันวาน ที่ทำให้เรารู้สึกทำงานสนุกและท้าทายมากกว่าวันนี้ ที่ใครๆก็เป็นเจ้าของสื่อได้ แค่มีมือถือแค่อันเดียว ก้อ…เป็นวิถีที่เปลี่ยนแปลง และต้องยอมรับให้ได้

วังวนแห่งคนสื่อ…ที่ “รามอินทรา” เจอะเจอในห้วงเวลาที่ผ่านมา วังวนแห่งวันวานกับวันนี้ แตกต่างกันแบบหน้ามือเป็นหลังมือ แต่ก็เป็นอีกความภาคภูมิใจที่สามารถก้าวผ่าน และสามารถดำรงชีวิตความเป็นคนสื่อมาจนถึงวันนี้ กลายเป็นคนที่อยู่ในแวดวงทั้งสองยุค วันนี้…เลยได้เป็นทั้งบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ยวดยาน และเป็นเจ้าของ “เว็บไซต์…รามอินทรา” ยอมรับ…เป็นชีวิตที่เกินกว่าคำว่าคุ้มค่า ที่มากกว่านั้นยังสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้แบบไม่เดือดร้อน รวมถึง…มีความสุขกับการที่ยังได้เขียนหนังสือ แล้วยังมีคนติดตามอ่านกัน ด้วยอาจเป็นเพราะ…วันเวลาของโลกการสื่อสารนั้น ยิ่งนับวันจะยิ่งเปลี่ยนแปลง จนไม่มีใครอยู่เหนือใคร? ทุกคนอาจเรียนรู้ทันกันหมด ด้วยการใช้ตัวตนเป็นหลักในการนำเสนอ

สัปดาห์นี้ “รามอินทรา” ยังคงเขียนเรื่องราวให้อ่านกัน 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ และ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก เป็นเรื่องที่เขียนให้อ่านกันมาอย่างยาวนาน ยังโชคดีที่มีคนติดตามเป็นพลังสำคัญที่ทำให้ยังอยากหาเรื่องราวมาเขียนให้อ่านกันต่อไปเรื่อยๆ

เป็นอีกพลังสำคัญยิ่ง สำหรับคนเขียนนหนังสือ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

14 กุมภาพันธ์ 2567