ไม่รู้เป็นเพราะโควิด-19 หรือเปล่า? ทำให้ “รามอินทรา” รู้สึก…ชีวิตและการดำรงอยู่เปลี่ยนแปลงไป วันจันทร์ – ศุกร์ ถ้าไม่มีวันหยุดพิเศษ ก้อ…จะเข้าออฟฟิศทำงานเป็นปกติ แล้วก่อนเข้าออฟฟิศก็จะหาซื้อของกินทั้งคาว-หวานให้เสร็จสมบูรณ์ เพราะถ้าไม่จำเป็นก็จะไม่ค่อยออกไปไหน สิงสถิตอยู่กับเก้าอี้ทำงานนั่นแหละ ได้เวลาก็ขับรถกลับบ้าน แวะหาซื้ออะไร? แถวหมู่บ้านนั่นแหละ เป็นอันจบข่าว

ช่วงโควิด-19 กว่า 2 ปี…ไปไหนมาไหนสะดวกสบาย รถราไม่ค่อยมี แต่…ก็ไม่รู้จะไปไหน? เมื่อผู้คนส่วนใหญ่ต่างก็เก็บตัวไม่ยอมออกไปไหน ถนนว่างก็ไม่มีประโยชน์ เพราะไม่รู้จะไปไหนเหมือนกัน มาถึงวันนี้ชีวิตเกือบปกติ รถราบนท้องถนนติดเกือบปกติเหมือนกัน อยากไปไหนมั้ย? คงเฉยๆ ซะมากกว่า ไม่รู้เริ่มติดการอยู่บ้านหรือเปล่า? จริงๆก็เป็นเพราะรถติดแล้วก็ยังกลัวโควิด-19 ที่ยังไม่ปกติร้อยเปอร์เซ็นต์

ย้อนเส้นทาง กว่า 2 ปี…รู้สึกเหมือนเพื่อนฝูงจะลดน้อยลงไป โดยเฉพาะแวดวงคนสื่อ และคนบริษัท “คนสื่อ” นั้นปกติก็ไม่ค่อยมีสักเท่าไหร่? ด้วยอาจเป็นเพราะ “รามอินทรา” ไม่ค่อยออกงาน ไม่ค่อยไปร่วมงานของค่ายยานยนต์มากนัก พอเกิดโควิด-19 “คนสื่อ” ที่ห่างหาย ด้วยเพราะว่าสถานการณ์เปลี่ยนไป “สื่อสิ่งพิมพ์” ไม่ต้องพูดถึง กลายเป็นสื่อล้าสมัย มีอันต้องปิดฉากตัวเอง หรือไม่ก็ต้องฝันตัวเองไปเป็น “สื่อออนไลน์” เป็นเจ้านายของตัวเอง หาเองกินเอง ชีวิตเหมือนง่ายแต่กลับยากลำบาก เมื่อไม่มีเงินเดือนให้รับตอนสิ้นเดือน ชีวิตเปลี่ยนแปลงไป ยากลำบากมากขึ้น

ด้วยเพราะ… “คนสื่อ” เยอะมากขึ้น การแก่งแย่งช่วงชิงก็เพิ่มตามไปด้วย จะมากจะน้อยไม่สำคัญ ต่างก็แย่งกันหยิบฉวย จน “ค่ายยานยนต์” เริ่มรู้สึกถึงความแตกต่าง ระหว่าง สื่อดั้งเดิมกับสื่อออนไลน์ ไม่ว่าจะเป็นการนำเสนอ ขั้นตอนความละเอียด ความรับผิดชอบเหมือนคนละขั้ว ที่สำคัญ “คนสื่อ” ที่มากขึ้น การนำเสนอ ที่เน้นความเร็ว ไม่เน้นความละเอียด “รามอินทรา” ก็เป็นทั้ง “สื่อดั้มเดิม” และมี “เว็บไซต์” เป็นของตัวเอง เลยรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลง และยังคงเขียนเรื่องราวให้อ่านกันทุกสัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ และ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก ยังไงก็อยากให้ติดตาม เป็นกำลังใจ เพราะจะได้มีพลังไว้เขียนเรื่องราวให้อ่านกันทุกสัปดาห์

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

20 กรกฎาคม 2565