คุยกับพรรคพวก…เรื่องก้าวที่ 26 ของหนังสือพิมพ์ยวดยาน หลายคนแปลกใจหลายคนไม่แปลกใจ ด้วยเหตุผล…เป็นเพราะความแตกต่างที่ชัดเจนตั้งแต่ก้าวแรก คงความเป็นหนังสือพิมพ์ ทั้งการนำเสนอข่าวสารทั้งการนำเสนอคอลัมน์ ที่เป็นเอกลักษณ์ชัดเจน แต่ก็ยอมรับว่า…ไม่เคยคาดคิดไม่เคยคาดหวัง แต่…ทำให้ดีที่สุด ทำตามแนวคิดของตัวเอง ด้วยความเชื่อมั่น จะอยู่เคียงข้างกับตคนยานยนต์ จะนำเสนอข่าวสารเพื่อให้ทุกค่ายยานยนต์ประสบความสำเร็จ สิ่งที่เป็นบุคลิกชัดเจน ก้อ…คือการนำเสนอของแต่ละคอลัมน์ เขียนด้วยความรู้สึกแห่งมิตรภาพ ไม่ทำร้ายใคร อย่างมากก็แค่ติติง เพื่อให้ทุกก้าวมั่นคงยิ่งขึ้น

สำคัญที่สุด… “รามอินทรา” นั้น พร้อมที่จะซัพพอร์ตคนทำงานที่เป็นคนไทย พร้อมที่จะเขียนถึงเพื่อนำเสนอให้ได้รับรู้ถึงผลงานที่แต่ละคนดูแล และเพื่อให้คนเป็นนายได้รับรู้อีกด้วย วันนี้…ทุกคอลัมน์จึงกลายเป็นอีกความผูกพันที่ได้รับการยอมรับ ในข้อมูลที่นำมาเสนอ ก้อ…มีคนถามเหมือนกัน เอาข้อมูลที่ไหนมาเขียน ยอมรับ…บางครั้งกว่าจะได้เขียนก็ต้องเกี่ยวเก็บข้อมูลเพื่อสะสมไว้เป็นต้นทุน บางทีก็สามารถหยิบมาเขียนได้เลย แต่การได้รับข้อมูลเพียงครั้งเดียว เป็นเรื่องอธิบายยากเหมือนกันว่า เก็บข้อมูลไว้ที่ไหน รู้แค่ว่า…ทุกครั้งที่จะเขียน ขอแค่สักบรรทัดสองบรรทัด เดี๋ยวข้อมูลก็ไหลออกมาเอง ไม่เกินชั่วโมงน่าจะจบแล้วล่ะ

25 ปี…ถ้าเรียงร้อยข้อมูลคงไม่มีที่เก็บแน่นอน แต่ก็แปลกที่ยังสามารถเขียนทุกสัปดาห์ๆละ 3 คอลัมน์ ได้แบบสบายบ้างลำบากบ้าง นี่ยังไม่นับของ “ยวดยาน” อีก 4 คอลัมน์ เบ็ดเสร็จ 8 คอลัมน์ต่อสัปดาห์ สนุกหรือไม่ลองคิดดู แต่ก็ยอมรับว่า… 25 ปีของยวดยาน  11 ปีของเว็บไซต์…รามอินทรา เป็นอีกความสุขที่รถได้ยากยิ่ง สนุกกับการเขียนบ้างไม่สนุกบ้าง เมื่อเกิดอาการติดขัด สุดท้ายก็ไม่มีปัญหา เขียนได้ทุกสัปดาห์ กลายเป็นคนเขียนหนังสือที่น่าจะเยอะที่สุด คนนึงแล้วล่ะ ยังไงก็สัญญากับทุกคนว่า จะยังคงเขียนต่อไป เพราะมีความสุขตราบใดที่ยังมีคนอ่าน ตราบใดที่ “ยวดยาน” ยังคงดำรงอยู่ ยังไงก็ฝากเป็นกำลังใจให้กันตลอดไป อย่าเลิกติดตามนะครับ โกรธกันตายเลย

เป็นวังวนของ “รามอินทรา” ที่หยิบมา จอ…จ่อ…จ้อ ให้อ่านกันเป็นอีกความสุขเป็นอีกความคุ้นชิน ขอบคุณที่ติดตามกันขอบคุณที่ยังดูแลกัน ขอบคุณที่ทำให้มีพลังจนเกินความคาดหมาย ยังคงเขียนต่อไปตราบใดที่ยังมีคนอ่าน

ด้วยรักและผูกพัน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

26 มิถุนายน 2567