ในห้วงเวลาที่เขียนต้นฉบับ เป็นช่วงที่กำลังจะมีการเตรียมตัวลงถนน เพื่อทวงคืนประเทศไทย ที่มีอยู่หลายภาคส่วนเหมือนกัน ที่ต่างก็ส่งเสียงเป็นสัญญาณ ก้อ…ไม่รู้เหมือนกันว่า การลงถนนครั้งนี้จะเหมือนการย้อนรอยถอยหลังประเทศไทยด้วยหรือเปล่า หรือลงถนนแล้วคนไทยจะมีกินขึ้นจริงหรือไม่? แต่ก็มีเรื่องที่อยากถาม…ทำไมไม่ทวงคืนเงินของประเทศ ที่มีคนโกงกินไปคืนมาบ้าง ทั้งๆที่ถูกตัดสินให้ชดใช้เป็นหมื่นล้าน ถ้าทวงได้จริง 2 คน ก็น่าจะทำให้คนไทยอิ่มท้องขึ้น ถ้าทวงคืนแล้วก็ยังแจกหรือทำโครงการคนละครึ่งหรือสี่สิบหกสิบ มองแล้ว…น่าจะมีคนลงถนนบ้างนะ ก้อ…เขียนไปยังงั้นแหละ เพราะรู้ว่า…ยังไงก็ไม่มีใครทำหรอก เผลอๆ เงินก็ไม่ได้คืนอีกด้วย หรือเป็นเพราะสู้ลงถนนทวงคืนประเทศไทยดีกว่า หรือมีอะไรที่คนไทยไม่รู้เบื้องหลังบ้าง  รวมถึงอยากรู้…เพิ่งจะมีรัฐบาลนี้ใช่มั้ย ที่ต้องทวงคืนประเทศไทย ส่วนที่ผ่านมาทุกคนยยังโอเคกันอยู่ หรือยังอยู่กันสบายกว่าช่วงนี้ ก็ว่ากันไป

เชื่อเถอะ…สุดท้ายไม่ว่าจะทวงคืนได้หรือไม่ได้ คนไทยที่หาเช้ากินค่ำ ก็ไม่ได้โอเคขึ้นมาหรอก ยังคงยากจนเหมือนเดิม และพอได้รัฐบาลใหม่ขึ้นมา อยากถาม…จะมีการทวงคืนประเทศอีกมั้ย หรือสุดท้ายของท้ายสุด จบเกมลงถนนแล้ว ถ้ารัฐบาลยังคงอยู่จะต้องลงถนนอีกหรือไม่? เพราะวังวนเยี่ยงนี้แหละ ที่เป็นเหมือนภาพจำของคนไทย จำไม่ผิด…ยังไม่เคยเห็นรัฐบาลไหน ไม่โกงไม่กินเลย ที่กล้าเขียนยังงี้ เพราะเห็นมีคนประท้วงกันทุกรัฐบาลนั่นแหละ เหมือนเป็นวังวนแห่งชีวิตของคนไทย ที่จะต้องเจอะเจอเพียงแค่…เปลี่ยนตัวละครบ้างตัวละครเดิมบ้าง คำถาม…สุดท้ายคนไทยได้อะไร นอกจากความจนที่รู้สึกจะจนมากขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย อีกเรื่องที่อยากถาม…ทุกคนนั้นรักประเทศไทยจริงๆหรือ หรือว่ารักอะไรกันแน่ ผลประโยชน์ใช่มั้ย ไม่ยังงั้นคงไม่มีใครยอมเสียสละ ขนาดนี้หรอก

สัปดาห์นี้ “รามอินทรา” ไม่รู้ว่าจะ จอ…จ่อ…จ้อ เรื่องอะไร เลยหยิบเรื่องการเมืองมาเขียน ก้อ…เป็นแค่เพียงความคิดของคนไทยคนหนึ่ง ที่เห็นการลงถนนมาบ่อยครั้ง บางครั้งก็เคยรู้จักคนลงถนน บางครั้งก็เคยรู้จักคนการเมือง เชื่อมั้ย? สุดท้ายก็แค่รู้จักแบบวูบวาบ ด้วยเพราะวังวนชีวิตที่แตกต่างกันนั่นแหละ “รามอินทรา” ยังไงก็หนีไม่พ้นวังวนคนสื่อ ยังคงต้องทำมาหากิน ที่คิดว่าตัวเองโชคดีที่สุด ก้อ…น่าจะได้เจอะ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา นี่แหละ ทำให้ในวันที่มีอายุ 75 ปีแล้ว ยังคงต้องทำมาหากิน ยังคงต้องนั่งเขียนหนังสือทุกสัปดาห์ และสุดท้าย…ยังคงได้เป็น “คนเงินเดือน” ที่ทำให้ชีวิตมีความสุขมากยิ่งขึ้น

ก้อ…เพราะยังมีเงินใช้นั่นเอง

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

9 กันยายน 2569