จบงานบางกอก มอเตอร์โชว์ ครั้งที่ 45 ที่ต้องบอก…งานเยอะมากเพราะปีนี้…ในหนังสือพิมพ์ยวดยานนั้น มีงานเพิ่มแทรกเข้าอีก 4 หน้า เบ็ดเสร็จ 9 ฉบับ ก้อ…เป็นคุยเฟื่องเรื่องมอเตอร์โชว์ กับ ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ปิดท้ายด้วยการปิดเล่มล่วงหน้า เพราะเจอวันหยุดสงกรานต์ คิดว่า…น่าจะได้พักเป็นปกติ ก็มาเจอเรื่องของฉบับครบรอบ ต่อด้วยการเตรียมงานครบรอบ กว่าจะสบายๆน่าจะสิ้นเดือนมิถุนายนโน่นแหละ เป็นวังวนที่ต้องเจอะเจอกันทุกปี จนน่าจะเป็นความคุ้นชินของทีมงานยวดยานแล้วล่ะ โดยเฉพาะ… “งานครบรอบ” ที่ทีมงานทำกันเองเกือบทุกขั้นตอน แต่ละคนจะรู้หน้าที่เป็นอย่างดี คุยแป๊บเดียวรู้เรื่อง ไปจัดการกันได้เลย ทำให้การเตรียมงานง่ายยิ่งขึ้น ถ้าจำไม่ผิด…ประมาณสิ้นเดือนพฤษภาคม แทบจะเรียงร้อย รอแค่ถึงวันงานเท่านั้นแหละ

สำหรับฉบับพิเศษ “ครบรอบ” กับการก้าวสู่ปีที่ 26 นั้น ก้อ…ยังเป็นรูปแบบเดิม มีฉบับพิเศษเพิ่มอีก 1 ฉบับ ที่รู้สึกจะหนากว่าฉบับปกติ เป็นแนวคิดที่อยากจะทำให้เป็นฉบับพิเศษจริงๆ ทีมงานแต่ละคนก็ต้องเตรียมเขียนสกู๊ปพิเศษคนละเรื่องสองเรื่อง รวมถึง…คอมเม้นท์พิเศษ ความรู้สึกของแต่ละคนว่าเป็นเยี่ยงไร? เหตุผล…ต้องการให้ทุกคนได้เขียนถึง การเป็น “คนยวดยาน” อยากขอบคุณใคร ที่สำคัญ…อยากให้ทุกคนได้มีส่วนร่วมกับคำว่า “ฉบับพิเศษ” อย่างแท้จริง ก้อ…เป็นแนวคิดที่เกิดขึ้นมาตั้งแต่เริ่มทำฉบับครบรอบ และได้รับการสนับสนุนจากค่ายยานยนต์ด้วยดีเสมอมา รวมถึง…ที่พิเศษสุด คือคอมเม้นท์จาก “คนบริหาร” ตามหัวข้อที่กำหนดเอาไว้ให้ น่าจะเป็นฉบับครบรอบ ที่แตกต่างจากทั่วๆไป ที่มักจะรวมเอาไว้ในฉบับเดียวกัน ด้วยประการฉะนี้ ฉบับพิเศษจึงเป็นพิเศษจริงๆ

ปีนี้…ก้าวสู่ปีที่ 26 แล้ว “รามอินทรา” คิดถึงเส้นทางที่ผ่านมา ก้อ…อดคิดไม่ได้ว่า…ผ่านมาได้อย่างไร? โดยเฉพาะในช่วงเริ่มต้นที่เส้นทางยากลำบากเป็นอย่างยิ่ง สิ่งที่สำคัญและสำนึกถึงมากที่สุด เป็นความเชื่อมั่นของ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา นั่นแหละ ถ้าใจไม่เชื่อมั่นคงปล่อยมือตั้งแต่ช่วงเริ่มต้น ที่เจอะเจอกับการขาดทุนมาตลอด 2 – 3 ปีแรก มือที่ตบลงมาบนบ่าพร้อมคำพูด…อย่าไปพึ่งจมูกคนอื่นหายใจ ถ้าจะตายขอให้ตามด้วยมือเรา ทำให้ “รามอินทรา” มีพลังแฝงที่เหลือเชื่อ และเป็นเหมือนจุดเริ่มต้นแห่งความสำเร็จที่แท้จริง เพราะขนาดคนเป็นเจ้าของยังพร้อมที่จะขาดทุน แล้ว “เรา” ที่เป็นคนทำ ยังไงก็ต้องไม่ยอมถอยโดยเด็ดขาด

ขอบคุณ มือที่ตบลงมาบนบ่า เหมือนรอยประทับที่ทำให้ “รามอินทรา” รับรู้ได้โดยอัตโนมัติ ว่าอย่างน้อยยังมีความเชื่อมั่นในตัวเรา จะทำให้ “เจ้านาย” ผิดหวังไม่ได้ และไม่ยังงั้นคงไม่มี “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ในวันนี้ รวมถึงคงไม่มี “ยวดยาน” ที่กลายเป็น “สื่อสิ่งพิมพ์” ฉบับเดียวที่สามารถดำรงอยู่ได้อย่างมั่นคง

ขอบคุณครับ “เจ้านาย”

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

24 เมษายน 2567