สัปดาห์ก่อนโน้น… “รามอินทรา” เข้ามาถึงที่ทำงาน ก็แปลกใจที่มีคนโบกมือทักทาย เพราะไม่คิดว่าจะเจอกัน เป็น “อุ้ย” เอกชัย ขำขนิษฐ์ ที่เป็นอดีตหัวหน้ากองของ “ยวดยาน” ในยุคแรก ที่ต้องยอมรับ…เป็นเหมือนต้นแบบการเขียนข่าวให้ด้วย เพราะความที่เคยเป็นคนหนังสือพิมพ์มาก่อน ยอมรับ…ทุกครั้งที่มีข่าวอะไร ก็จะมี “อุ้ย” นี่แหละ เป็นคนบั้นข่าว โดยเฉพาะในช่วงที่ “ยวดยาน” นำเสนอข่าวการลาออกจากค่ายโตโยต้า ของ “พี่มิ่ง” มิ่งขวัญ แสงสุวรรณ เป็น “อุ้ย” นี่แหละพิมพ์ข่าวคราวคำบอกเล่าของ “รามอินทรา” และนั่นเป็นต้นทางของยวดยานอย่างแท้จริง เป็นเหมือนหัวเรือหัวต่อที่สำคัญของ “รามอินทรา” อีกด้วย ไม่น่าเชื่อ…เวลาผ่านไปกว่า 20 ปีแล้ว หลังจากนั้นไม่นาน “อุ้ย” ก็ขอลาออกเพื่อไปตามความฝันของตัวเอง

วันนั้น…ก็คุยกันประสาพี่น้อง ที่ “รามอินทรา” ยอมรับว่าวันนี้กับวันวานแตกต่างกันไป เมื่อ “อุ้ย” ต้องกลายเป็นคนทำงานที่ไม่มีสังกัด ใช้ความรู้ความสามารถ ใช้คอนเนคชันส่วนตัว ทำงานอยู่ในแวดวงคนยานยนต์ เพื่อดูแลตัวเองและลูกสาวคนเดียวต่อไป “รามอินทรา” ยอมรับว่า “อุ้ย” เป็นเหมือนต้นแบบคนหนึ่ง ของการเป็นคนเขียนข่าวในยุคที่สื่อสิ่งพิมพ์ยังมีพลัง เมื่อเส้นทางขคนสื่อเปลี่ยนแปลง “อุ้ย” ก็ยังคงดำรงความเป็น “คนสื่อ” ที่ยังคงบุคลิกเหมือนเดิม ยังคงเป็นคนสื่อที่ชัดเจนในเส้นทาง อาจยากลำบากกว่าวันวาน แต่ก็เป็นวิถีที่ต้องยอมรับและอยู่กับมันต่อไป ในภาวะที่สถานการณ์ไม่เหมือนเดิม รวมถึงคนบริษัทก็ไม่เหมือนเดิมด้วยเช่นกัน ก้อ…ขอบคุณที่ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ยังคงคิดถึงกันยังคงมีมิตรภาพที่ดีต่อกัน

“คนสื่อ” แบบ “อุ้ย” ยังคงโลดแล่นอยู่ในแวดวงคนยานยนต์ยังคงมีรูปแบบที่ชัดเจนนำเสนอข่าวสารแบบคนรู้จริง อยู่แค่ว่า… “คนยานยนต์” จะเห็นคุณค่าหรือมอบความแตกต่างอย่างไร และพร้อมจะสนับสนุนให้สามารถดำรงอยู่หรือไม่? ในท่ามกลางคนสื่อที่เจอะเจอจนนับจำนวนไม่ถ้วน และจำนวนคนสื่อรุ่นนี้คงจะค่อยๆโรยราและปล่อยให้คนรุ่นใหม่ได้ก้าวขึ้นมาทดแทน เป็นสัจธรรมแห่งความเป็นจริง แต่ก็คงจะหาคนสื่อแบบ “อุ้ย” ยากขึ้นอีกด้วย เมื่อยุคสมัยเปลี่ยนไป เป็นก็อปปี้เพรส ที่ใช้ความรวดเร็วในการนำเสนอ ตราบใดที่ยังคงได้รับการสนับสนุนจากคนยานยนต์ ยุคสมัยของคนสื่อก็จะเปลี่ยนไปโดยอัตโนมัติ โดยเฉพาะการนำเสนอข่าวในเชิงวิเคราะห์เจาะลึก ก็อาจจะหดหายตามไปด้วย วันนี้… “รามอินทรา” ยังคงโชคดีที่ “ยวดยาน” ยังคงดำรงสถานะการเป็น “สื่อสิ่งพิมพ์” ในท่ามกลางสื่อดิจิทัล ขอบคุณที่ยังคงสนับสนุนกัน

“รามอินทรา” ขอบคุณ “อุ้ย” ที่ครั้งหนึ่งเคยร่วมงานกัน ครั้งหนึ่งเคยเป็นแบบเรียนให้เรียนรู้ ถึงวิธีการเขียนข่าวที่ไม่ใช่ก็อปปี้ข่าว ซึ่งจะหาได้ยากยิ่งในวันนี้ ขอบคุณที่แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนกัน ในวันที่เหลือคนคิดถึงน้อยลงทุกวัน ขอบคุณจริงๆ และทำให้ “รามอินทรา” หยิบมาเขียนเป็น จอ…จ่อ…จ้อ แบบรักและผูกพันกัน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

11 กันยายน 2567