ไม่รู้…เป็นเพราะอะไร ทำไม “รามอินทรา” จึงรู้สึกผูกพันกับการเป็น “คนเขียนหนังสือ” ไม่เคยคิด…ชีวิตวันนี้มีทุกอย่างได้ จากการเป็น “คนเขียนหนังสือ” นี่แหละ ทั้งๆที่ในช่วงเวลาของชีวิต “คนทำงาน” นั้น ผูกพันกับการเป็น “คนศิลป์” มากกว่า ดีใจเมื่อครั้งเป็น “ฝ่ายศิลป์” ทั้งนิตยสารและหนังสือพิมพ์ โดยเฉพาะ… “หนังสือพิมพ์แนวหน้า” ที่เป็นความภูมิใจลึกๆจนถึงทุกวันนี้ เพราะเป็นคนออกแบบหัวหนังสือพิมพ์แนวหน้า ในยุคที่ “พญาไม้” เผด็จ ภูรีปฏิภาณ คุมบังเหียน และเป็นหนังสือพิมพ์ฉบับเดียวที่ได้ทำ จนวันหนึ่ง…ชีวิตพลิกผันมาเป็น “คนเขียนหนังสือ” แบบครูพักลักจำ และกลายเป็นความสำเร็จเป็นต้นทุนสำคัญของชีวิต ที่ทำให้เป็นหลักเป็นฐานที่มั่นคงอย่างยาวนานมาจนถึงทุกวันนี้

เป็นอีกความภาคภูมิใจที่จาก “ครูพักลักจำ” มากลายเป็นความสำเร็จที่ยั่งยืน ยอมรับ…ในอดีตนั้นไม่มีใครมานั่งสอนใคร ใครอยากได้มาก ก้อ…แค่คำแนะนำ นอกนั้น…ก็ต้องเรียนรู้กันเอาเอง ซึ่งเป็นเรื่องยากถึงยากมาก สิ่งที่ “รามอินทรา” โชคดีก็คือ…ได้คลุกคลีอยู่ในกลุ่มคนเขียนหนังสือ ที่เป็นคอลัมน์คนดังทั้งนั้น ทำให้ได้มีโอกาสครูพักลักจำอย่างแท้จริง เพียงแต่ยังไม่รู้ว่าจะได้ใช้ประโยชน์จริงๆ และกลายเป็นต้นทุนสำคัญในชีวิต เมื่อวันที่มีโอกาสได้เป็นบรรณาธิการบริหารหนังสือพิมพ์ยวดยาน หลังจากเคยผ่านการเป็น “ฝ่ายศิลป์” กับหนังสือพิมพ์มอเตอร์ วีคลี่ ที่เป็นหนังสือพิมพ์ยานยนต์ ในเครือกรังด์ปรีซ์กรุ๊ปเหมือนกัน แต่…สุดท้ายกลายเป็น “ยวดยาน” ที่ประสบความสำเร็จยาวนานมาจนถึงทุกวันนี้

ย้อนมาที่เส้นทางคนเขียนหนังสือ ก้อ…ยอมรับนะว่าไม่เคยคิดว่าจะประสบความสำเร็จเยี่ยงทุกวันนี้ เพราะวันที่เริ่มต้นแต่อยากมีงานทำ อยากมีรายได้เลี้ยงครอบครัว หลังจากงานประจำที่บริษัทแดวู ปิดตัวลง ต้องขอบคุณความไว้วางใจ ของ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ที่เป็นคนเติมเต็มความเชื่อมั่น แต่สุดท้ายก็ต้องขอบคุณตัวเอง ที่อดทนและพยายามฝึกฝนตัวเอง จากต้นทุนครูพักลักจำ จนสามารถประสบความสำเร็จ เป็นความสำเร็จที่เป็นอีกความภาคภูมิใจในช่วงชีวิต และสามารถเป็นต้นทุนที่มั่นคงยิ่ง สิ่งสำคัญ…ยังสามารถเป็นต้นทางให้กับทีมงาน สามารถก้าวผ่านไปสู่ความสำเร็จได เป็นอีกความสำเร็จที่สำคัญยิ่งต่อครอบครัว “รัตนถิรวรรณ” รวมถึงทีมงานยวดยานทุกคน ที่ร่วมด้วยช่วยกัน จนทำให้หนังสือพิมพ์ยวดยาน เป็นอีกหนังสือพิมพ์ยานยนต์ ที่ยั่งยืนและได้รับการยอมรับอย่างสูงยิ่ง

ขอบคุณที่ก้าวผ่าน ขอบคุณทุกเรื่องราวที่หล่อหลอมให้เป็น “รามอินทรา” ที่ประสบความสำเร็จ ในเส้นทางที่ไม่เคยคิดเคยฝัน เป็นเส้นทางที่นอกเหนือความคิด แต่กลายเป็นเส้นทางแห่งความสำเร็จ

ของ “รามอินทรา” ธนิต รัตนถิรวรรณ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

19 สิงหาคม 2569