อากาศโคตรร้อน เริ่มจะมีกลิ่นอายของฝนโชยมาให้ได้คิดถึงกันบ้างแล้ว แว่วๆว่ากลางเดือนพฤษภาคม น่าจะได้เวลาของฝนฟ้าแล้วล่ะ ใครที่เจอะเจออากาศร้อนๆมาในช่วงก่อนหน้านี้ ที่มีทั้งอากาศร้อนโดยธรรมชาติ ก้อ…ความร้อนแห่งาสถานการณ์ของโลก ไม่ว่าจะเป็นความร้อนแรงแห่งสงครามตะวันออกกลาง ที่ส่งผลมากมายต่อมนุษย์โลก หรือความร้อนรนแห่งราคาน้ำมัน ที่แพงขึ้นจนคนไทยรนรานไปจับจอง “รถไฟฟ้า” จนกลายเป็นไวรัลแห่งวงการยานยนต์ อีกไม่นานความร้อนแรง แห่งธรรมชาติก็จะแปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเย็นของฝนฟ้าที่มาตามนัดตามฤดูกาล แต่ที่ยังไม่รู้จะเปลี่ยนแปลงมั้ย? เป็นสถานการณ์แห่งความร้อนรนที่เกิดขึ้นจากคนชื่อ “ทรัมป์” ที่ยังไม่เป็นปลายทางสุดท้าย ยังเคยคิด…ถ้าไม่มีผู้ชายคนนี้ โลกจะวุ่นวายมั้ย? ถ้าไม่มีความโลภความโกรธความหลง หรือถ้าเกิดมีคนไม่ยอมมากกว่ายอม ผู้ชายคนนี้…จะมีอภิสิทธิ์อย่างที่เป้นอยู่ในทุกวันนี้หรือไม่? ก้อ…เป็นแค่ห้วงทำนองแห่งความคิดของ “รามอินทรา” ในห้วงเวลาที่ต้องเขียนต้นฉบับ ที่เป็นภารกิจประจำสัปดาห์ หรือเป็นงานประจำที่ยังจพเป็นต้องทำอยู่

ก้อ…เป็นอีกงานประจำ ที่ทำให้ “รามอินทรา” มีความสุขและมีความสุขมากยิ่งขึ้น เมื่อรู้ว่ายังมีคนคอยติดตามอ่านกันเป็นงานประจำที่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน เพราะคนที่ถูกหยิบมาเขียนถึง หรือเรื่องราวที่หยิบมา จอ…จ่อ…จ้อ นั้น เป็นเรื่องราวความผูกพันที่มีบางมุมที่ให้คิดถึงกัน ที่มีบางแง่ให้หยิบมาเตือนความทรงจำ ซึ่ง “รามอินทรา” เชื่อว่า…บางคนที่พัดหลงมาเป็น “ตัวละคร” ก็น่าจะมีความรู้สึกยินดี และขอบคุณที่ยังคงระลึกถึงกัน ที่ยังคงจดจำบางเรื่องราวของกันและกันได้ บางคนอาจหลงลืมไปด้วยซ้ำว่า ยังมีบางเรื่องราวที่หลงลืม ยังมีบางเรื่องราวที่น่าจดจำ และสุดท้ายคงต้องขอบคุณกันที่ “รามอินทรา” ยังคงระลึกถึง ยังหยิบมาเป็น “ตัวละคร” เพราะถ้าไม่รักกันจริงคงยากที่จะมาแทรกซึมอยู่ในความทรงจำ ก้อ…ต้องขอบคุณที่ยินยอมและอยากให้ “รามอินทรา” หยิบตัวเองมาเป็นตัวละคร เพื่อเขียนเรียงร้อนเป็นเรื่องราวให้อ่านกัน เพราะอย่างน้อยก็เหมือนเป็นการบอกว่า ยังรักและยังห่วงใย จึงได้คิดถึง เพราะถ้าไม่มีวังวนความคิกถึงคงไม่หยิบมาเขียนถึง หรือถ้าคิดจะเขียนก็คงเขียนได้ยากยิ่ง

เหมือนเช่นสัปดาห์นี้… “รามอินทรา” คิดถึงหลายคนนที่เคยผูกพันที่วันนี้วังวนแห่งการเปลี่ยนแปลง ได้พรากให้เดินออกจากเส้นทางแห่งคนยานยนต์ แต่ละคนมีเรื่องราวที่แตกต่างกัน มีความจำเป็นที่ไม่เหมือนกัน แต่…ก็มีความคิดสุดท้ายคล้ายๆกัน อยากเป็นอิสระไม่อยากอยู่ด้วยความอึดอัด ยอมที่จะเป็นครนว่างงาน ยอมที่จะหยุดแส้นทางของตัวเอง เพียงเพื่อพักใจสักระยะ เพียงเพื่อจะได้มีเวลาทบทวนเส้นทางใหม่ๆของตัวเอง สิ่งสำคัญ…วันนี้คนบริหารที่สืบทอดความสำเร็จมาจากคนรุ่นพ่อรุ่นแม่ มักจะไม่มีความเข้าใจในบริบทของความผูกพัน หรือคนบริหารที่เป็นคนต่างชาติ ก็จะเข้าใจเพียงแต่ความต้องการของตัวเอง เชื่อมั่นเชื่อใจตัวเองมากกว่าความผูกพัน สุดท้ายความสบายใจคือคำตอบสุดท้ายที่ชัดเจนที่ถูก

อะไรก็ได้ที่เป็นแค่เพียง…ความสบายใจ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

29 เมษายน 2569