เคยถามตัวเองเหมือนกันว่า…เบื่อมั้ย? กับชีวิตคนทำงานที่ผูกพันมาอย่างยาวนาน แค่นับเส้นทางของการเป็นคนจัดทำยวดยาน ก้อ…ล่วงสู่ปีที่ 27 เป็นความผูกพันคู่กันมาระหว่างยวดยานกับสูจิบัตรมอเตอร์โชว์ ที่เกิดขึ้นพร้อมๆกัน แต่…ทุกครั้งก็จะมีคำถามแทรกซ้อนขึ้นมา ถ้าเบื่อและจะทำอะไร? เมื่อคุ้นชินกับการเป็นคนเขียนหนังสือมาอย่างยาวนาน แน่ใจนะว่า…จะกลับไปอยู่เฉยๆได้ โอเค…วันนี้อาจมี “มิรา” หลานสาวคนแรก แต่ก็ต้องไม่ลืม…เค้าก็ต้องเติบโตด้วยเหมือนกัน สิ่งสำคัญ…เมื่อยังมีคนคอยซัพพอร์ตยังมีคนติดตาม แล้วจะเลิกไปทำไม ที่สำคัญ…นี่เป็นอีกความภาคภูมิใจนะ เพราะวันนี้ “สื่อสิ่งพิมพ์” แทบไม่หลงเหลืออยู่แล้ว สู้ทำต่อไป…ทำสุดความสามารถ ทำให้ดีที่สุดทำให้คนยังอยากสนับสนุนต่อไป สุดท้าย…ก็ตัดสินใจได้ไม่ยาก และรู้เลยว่าเป็นแค่ความเบื่อๆอยากๆ แต่ยังไงความอยากที่จะเขียนต่อไป

อีกเรื่องที่เคียงคู่ม่ากับการเป็นคนเขียนหนังสือ คือ การต้องหาข้อมูล การต้องหาตัวละคร นั่นทำให้ “รามอินทรา” ต้องแสวงหาทุกข้อมูลเพื่อมาเป็นต้นทุนการเขียนหนังสือ และสำคัญกว่านั้น…ทำให้ “รามอินทรา” ยังมีพันธมิตร ยังมีคนที่ต้องค้นหา ยังการต้องกริ๊งกร๊างหาคนยานยนต์ ด้วยเหตุนี้…น่าจะเป็นต้นทุนของ “รามอินทรา” ที่ทำให้ชีวิตในวัยกว่า 70 ปี ยังคงจดจำโน่นจดจำนี่ได้อย่างแม่นยำ และที่มากกว่านั้น เป็นอีกความสุขของคนในวัยกว่า 70 ปี ที่ยังต้องเดินทาง ยังต้องมีเพื่อน และยังต้องมีคนคอยติดตาม ทุกเรื่องราวล้วนเป็นอีกความผูกพัน ล้วนเป็นอีกความสุข สุขกับการเขียนเรื่องราวแล้วมีคนติดตาม มีคนเอ่ยถึง รวมถึงมีคนเชื่อมั่นในข้อเขียน ที่บางครั้งเป็นเรื่องราวที่คนส่วนมากไม่รู้ แต่ทำไม “รามอินทรา” รู้ ก็เป็นอีกเทคนิคที่นำมาผสมผสาน เป็นงานเขียนที่ทำให้คนสนใจ และติดตามอ่านกันมาตลอด

สุดท้าย…ก้อ…เลยตั้งใจว่าจะยังคงดำรงตน เป็นคนเขียยนหนังสือต่อไป จนกว่าจะไม่มีคนอ่านจนกว่าจะไม่มีคนสนับสนุน และจนกว่า “เจ้านาย” จะบอกเลิก แต่ถึงวันนี้…ยังเชื่อว่า “รามอินทรา” คงหาเรื่องให้ได้เขียนหนังสือต่อไป หรืออาจจะเปลี่ยนแปลงไปทำอะไรก็ได้ ซึ่งก็คงไม่พ้นแวดวงคนสื่อนั่นแหละ หวังว่าถึงวันนี้จะยังมีคนติดตาม และเป็นกำลังใจกันต่อไป ยังไง…ชีวิตของ “รามอินทรา” น่าจะยังคงวนเวียนอยู่กับการเป็นคนเขียนหนังสือนี่แหละ อาจเปลี่ยนวิธีการหรืออะไรก็ว่าไป หรืออาจไปอยู่ในแวดวงคนสื่อออนไลน์บ้าง ใช้วิธีพูดมากกว่าเขียน เพื่อจะหาคนติดตามเป็นกำลังใจกันต่อไป เพราะเป็นอีกคนผูกพันที่อยากจะสลัดไปจากวันวานชีวิตแล้วล่ะ ถ้าไม่ได้เขียนให้อ่านกัน ก็หวังจะได้พูดให้ติดตามกัน เชื่อว่า…น่าจะยังมีคนคอยเป็นกำลังใจ และยังเป็นความผูกพันกันต่อไปอย่างยาวนาน

วันนี้หรือพรุ่งนี้ “รามอินทรา” จะยังคงอยู่ไม่ไกลจากทุกคน ยังคงมีเรื่องราวมา จอ…จ่อ…จ้อ ให้อ่านกัน หรือสุดท้ายอาจจะเหลือแค่ไว้เพียงอย่างเดียวก็ได้ ยังไงก็อย่าลืมติดตามเป็นกำลังใจให้กันตลอดไป จะได้มีพลังเขียนและคุยต่อไป

ด้วยรักและผูกพันอย่างยาวนาน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

5 มีนาคม 2568