สัปดาห์ก่อน… “รามอินทรา” มีโอกาสได้นั่งคุยกับ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ในวังวนแห่งอาหารมื้อเที่ยง ที่เป็นฝ่ายนั่งคุย เพราะเป็นคนไม่กินข้าวเที่ยงมานานหลายปีแล้ว ก้อ…คุยกันแบบเป็นเพื่อนดูเจ้านายกินข้าว เรื่องที่คุยก็เป็นแบบคุยเรื่อยเป็นเดือยไก่ ไม่เน้นสาระแต่ก็มีสาระ โดยเฉพาะเรื่องราวของการเป็น “คนสื่อ” ที่แตกต่างกันยิ่ง ระหว่างยุคที่ “รามอินทรา” เพิ่งจะเติบโต “เจ้านาย” ก็ผ่านชีวิตการเป็นคนสื่อเรียนรู้เป็นคนเขียนหนังสือ ที่ยากจะหา “คนสอน” อยากรู้ต้องขยันถามหรือประเภทครูพักลักจำ ไม่มีใครจะพร่ำสอน เรียนรู้จากวังวน “คนทำงาน” นี่แหละ

สิ่งสำคัญที่แตกต่างกัน ระหว่าง “คนเขียนหนังสือ” กับก๊อปปี้เพรส ที่เห็นพ้องต้องกันว่า เป็นสิ่งบั่นทอนคุณค่าของข่าวสาร เมื่อทุกข่าวที่นำเสนอเหมือนกัน ทำให้คนที่ได้รับข่าวสาร ลดความสนใจและความน่าเชื่อถือ อย่าแปลกใจกับการเกิดง่ายแต่ตายก่อน ของ “คนสื่อ” ยุคดิจิทัล ที่แตกแขนงออกไปจาก “สื่อดั้งเดิม” และยิ่งไม่น่าแปลกใจกับคำว่ามาเร็วเคลมเร็ว ถ้าสุดท้าย…ยังไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงหรือปรับเปลี่ยนตัวเองให้แตกต่างจากเพื่อนร่วมอาชีพ เพราะสุดท้าย…จะมีจุดจบที่ไม่แตกต่างกันเท่าไหร่นัก เหมือนการดำรงอยู่ไม่มีคนซัพพอร์ต

อีกความชื่นใจกับการได้คุยกับ “เจ้านาย” เป็นความเชื่อมั่นที่มีให้กับหนังสือพิมพ์ยวดยาน ปีที่ 24 กับความมั่นคงที่เห็นได้ชัดเจน ชื่นใจและมีพลังกับคำพูด…เพราะคุณแตกต่างและมีเอกลักษณ์ชัดเจน จนทำให้ได้รับการยอมรับ ที่หาได้ยากยิ่งในยุคปัจจุบัน ดีใจที่ “เจ้านาย” ชอบในบุคลิกที่เปลี่ยนแปลงของ “ยวดยาน” โดยเฉพาะรูปแบบที่ชัดเจนว่าเปลี่ยนไปจากหนังสือพิมพ์ยุคดั้งเดิม “รามอินทรา” อดอวด “เจ้านาย” ไม่ได้ว่า…ฉบับที่ 999 นั้น หน้าปกเป็นความพิเศษยิ่ง หน้าปกทั้งภาษาไทย และภาษาอังกฤษ อยากบอก…โคตรอลังการจริงๆ ใหญ่ซะขนาดนั้น

ใจพองโต…เมื่อเห็น “เจ้านาย” อมยิ้มกับภาพเป็นแผ่นปก ที่ “รามอินทรา” เก็บไว้นานเชียวล่ะ เพื่อรอวันที่จะนำมาขึ้นปกแล้วก็ถือโอกาสเมื่อ “ยวดยาน” ฉบับที่ 999 อีกความภาคภูมิใจของ “รามอินทรา” ที่ทำให้ “เจ้านาย” ขึ้นปกที่น่าจะใหญ่ที่สุดในโลกของหนังสือพิมพ์แล้วล่ะ และนี่เป็น “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ประจำสัปดาห์นี้ เป็นอีกสัปดาห์ที่อยากบอก…พิเศษและจะอยู่ในความทรงจำไปอีกนานแสนนาน ด้วยความภาคภูมิใจยิ่ง

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

9 พฤศจิกายน 2565