ปี 67…“รามอินทรา” ยังมองสถานการณ์ในแวดวงคนยานยนต์ไม่ออก โดยเฉพาะวิถีแห่ง “คนทำงาน” ที่เหมือนจะตัวใครตัวมันมากขึ้น ไม่ว่า “คนบริษัท” หรือ “คนสื่อ” ที่หลังเกิดวิกฤติโควิด-19 วงจรชีวิตเปลี่ยนไปจากเดิม “คนบริษัท” ไม่สามารถดูแล “คนสื่อ” ได้เต็มไม้เต็มมือ ด้วยเพราะงบที่สวนทางกับจำนวนคนสื่อ ที่วันนี้…แค่มือถือเครื่องเดียว ก็สามารถเป็นเจ้าของเว็บไซต์ได้แล้ว ซึ่งแทบไม่มีค่าใช้จ่ายใดๆ ไม่มีออฟฟิศไม่มีทีมงาน ตัวเดียวอันเดียวนี่แหละ ไปได้ทุกที่ที่มีงาน และถ้าจะให้โอเค…ขอให้มีตังค์ด้วย เลยไม่รู้ใครเป็นใคร เพราะเยอะแยะไปหมด ยังไม่รู้เลยว่า…บทสุดท้ายจะเป็นเยี่ยงไร?

สำหรับ “รามอินทรา” ยอมรับวิถีชีวิตเปลี่ยนไป รู้สึกอยากอยู่เฉยๆซะมากกว่า วันๆนั่งเขียนหนังสือกับคอยเช็คข่าวพรรคพวก ทั้งคิดถึงทั้งหาข้อมูล ไม่ยังงั้น…คงไม่มีข่าวอะไรมาเขียนให้อ่านกัน ทุกสัปดาห์ๆละ 8 คอลัมน์ นี่ยังไม่รวมสกู๊ปหรือข้อเขียนด่วนๆอีกต่างหาก ก้อ…เลยรู้สึกอยากอยู่เงียบๆ ไม่ค่อยอยากไปงานอะไรแล้ว ด้วยอาจเป็นอายุที่เยอะขึ้น ไม่สะดวกที่จะขับรถไปไหนมาไหน อยู่บ้ายเข้าออฟฟิศ เป็นชีวิตในวันนี้ของ “รามอินทรา” ที่อยากบอกก็มีความสุขได้ อย่าถามว่า…เบื่อมั้ย? ตอบแบบไม่ต้องคิด…ไม่ แต่ถ้าถามว่า เมื่อไหร่จะหยุดเขียนหนังสือ เออ…วันนี้คิดเยอะขึ้นมานิดนึง ด้วยอาจเป็นเพราะเบื่อมั้ย? คงไม่ใช่…น่าจะเกิดจากสภาพแวดล้อมมากกว่า

ล่าสุด…เพิ่งจะกริ๊งกร๊างคุยกับ “กุ้ง ก้ามโต” ภัทรา ธรรมวิญญู ก้อ…คุยกันเรื่อยเปื่อยหลากหลายเรื่องราว จนไปสะดุดกับบางเรื่องที่เป็นวิถีแห่งคนทำงาน วันเปลี่ยนเวลาผ่าน…รู้สึกได้ว่า…วันนี้ “รามอินทรา” ไม่ค่อยผูกพันกับใครมากนัก อาจเป็นเพราะเจอแต่…คนที่คุยกันยากขึ้น บางครั้งเคยถามตัวเอง…เชื่อใจใครได้บ้าง? วงจรชีวิตของคนที่รู้จัก เหมือนไม่รู้จักเหมือนมีอะไรยังปิดบังกัน รวมถึงอาจเป็นเพราะวัยบวกกับอายุงานที่เกษียณแล้วหรือปล่าววว…ความคิดเรื่องการอยากพัก อีกมากี่ขั้น ยิ่งสำรวจความอดทนยิ่งบอกได้เลยว่า…เหลือนิดเดียว ก้อ…บอก “กุ้ง ก้ามโต” ไปตรงๆว่า…มีอารมณ์ความรู้สึก…อยากพักเพิ่มมากขึ้นทุกวัน

ก้อ…น่าจะเป็นเพราะวังวนของวิถีคนทำงานด้วยแหละ ที่ “รามอินทรา” รู้สึกไม่ค่อยโอเค เหมือนทุกคนจะมีโลกของตัวเอง ที่ไม่สามารถก้าวล่วงไปถึง แต่ที่แปลก…คนอื่นๆกลับรู้เรื่องมากกว่าซะอีก นี่อาจเป็นสาเหตุที่รู้สึกอยาก จอ…จ่อ…จ้อ ที่เป็นมากกว่าที่เขียนวันนี้

สักวัน… “รามอินทรา” คงไม่ต้องวนเวียนอยู่กับวังวนเยี่ยงนี้

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

10 มกราคม 2567