รามอินทรา จอ…จ่อ…จ้อ…660 วิถีแห่ง…การเปลี่ยนแปลง คนบริษัท…ไม่เหมือนเดิม คนสื่อ…ยอมเปลี่ยนตาม
นานๆ จะได้ออกงานสักครั้ง ต้องยอมรับว่าวิถีคนสื่อนั้นเปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก ไม่ว่าจะเป็นจำนวนหรือความผูกพัน ที่จะเห็นได้ชัดเจน ยิ่งเป็น “รามอินทรา” ยิ่งชัดเจน นอกจากจะหา “คนสื่อ” รุ่นเดียวกันได้ยากขึ้นแล้ว ยังหา “คนสื่อ” รุ่นหลังๆที่คุ้นชินก็พลอยยากตามไปด้วย อาจเป็นด้วยเพราะจำนวนที่ลดลงอย่างชัดเจน วันวานนั้น “สื่อสิ่งพิมพ์” แต่ละค่ายจะมีคนทำงานหลากหลายคน เวลามีงานหรือกิจกรรมของแต่ละบริษัท ก็จะมากันแบบเป็นทีม มีทั้งคนข่าวมีทั้งช่างภาพ เผลอๆมีคนขายโฆษณาตามมาแจมอีกด้วย ทำให้เกิดความคึกคักแบบชัดเจนยิ่ง แตกต่างจากวันนี้ที่เป็น “สื่อออนไลน์” ที่ส่วนมากจะมีคนทำงานน้อยคน แถมยังไม่ต้องแบกกล้องใหญ่โต บางครั้งแค่มือถืออันเดียวเป็นอันจบข่าวแล้ว และส่วนมากแต่ละสื่อก็มีคนทำงาน แค่คนสองคนเท่านั้น ทำให้ความคึกคักหดหายไปโดยปริยาย ยิ่งจำนวน “สื่อ” ลดลง ทุกอย่างก็ยิ่งหดตัวลง ถือเป็นเรื่องของวัฏจักรแห่งการเปลี่ยนแปลงที่ไม่เที่ยงแท้แน่นอน
อีกความชัดเจน…ระดับคนสื่ออาวุโสนั้น จำนวนก็ลดลงไปอีกด้วย เหลือแทบจะนับตัวได้ หรือบางคนก็ไม่ค่อยยอมออกงานอีก ยิ่งน้อยลงไปอีก รวมถึง…วันนี้ไม่รู้ว่า “รามอินทรา” คิดถูกมั้ย รู้สึกได้ว่า…คนบริษัทก็จัดงานลดน้อยลงไปด้วย บางครั้งก็แค่ส่งข่าวผ่านโซเชียล นานๆถึงจะจัดงานกันสักครั้ง ซึ่งส่วนมากก็ต้องเป็นงานเปิดตัวรถยนต์หรือรถจักรยานยนต์ รุ่นใหม่ๆจริงๆ ถึงจะมีการเปิดตัวแบบเชิญ “คนสื่อ” เป็นเรื่องเป็นราว แต่ที่หดหายไปมากน่าจะเป็นเรื่องของการจัดกิจกรรมต่างๆนั่นแหละ เท่าที่ติดตามมาในระยะหลังๆ แทบไม่ค่อยเห็นค่ายรถยนต์จัดกันบ่อยครั้งเหมือนเมื่อวันวาน ขณะที่ฟากฝั่ง รถจักรยานยนต์ยังคงมีการจัดทั้งเปิดตัว และการจัดกิจกรรมต่างๆ อยู่บ่อยครั้ง เมื่อเป็นเยี่ยงนี้…จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรกับความคึกคักที่หดหายไป จนเห็นไปได้ชัดระหว่างวันนี้กับวันวาน จนทำให้ “รามอินทรา” ซึ่งปกติก็ไม่ค่อยจะได้ออกงานอยู่แล้ว ยังมีความรู้สึกรับรู้เลยว่า วันนี้ของค่ายยานยนต์แตกต่างทำไมถึงแตกต่างกัน จนรู้สึกได้
คงเป็นวิถีแห่งโลกของธุรกิจยานยนต์ ที่ต้องเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา ยิ่งวันนี้… “รถไฟฟ้า” ที่เป็นอีกวิถีที่มีความแตกต่างเป็นอย่างยิ่งกับรถน้ำมัน จนอาจกลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของแวดวงยานยนต์ไทย ที่คนสื่อจำเป็นต้องเรียนรู้และปรับตัว เพื่อรับกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น และพร้อมที่จะดำรงอยู่ให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการเปลี่ยนแปลงวิถีการทำงาน หรือเปลี่ยนแปลงวิธีคิด เพื่อให้สามารถอยู่ร่วมกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น มิฉะนั้นก็คงเป็นเรื่องยากยิ่งกับการจะสามารถประคับประคองตัวเอง โดยไม่ยอมที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรเลย ด้วยเพราะ…นี่คือวิถีแห่งโลกการสื่อสารยุคใหม่ ที่ไม่มีความเอื้ออาทรต่อกัน ยิ่งถ้าเป็นความรถไฟฟ้าจากประเทศจีน ที่มีวิถีแตกต่างจากที่คนสื่อเคยสัมผัสโดยสิ้นเชิง
วิถีเปลี่ยน…คนก็ต้องเปลี่ยนแปลง จึงจะอยู่ได้อย่างไม่ลำบาก
มากกว่าขอบคุณ
“รามอินทรา”
บ้านชินเขต
8 กรกฎาคม 2569
