บางกอก มอเตอร์โชว์…เสียงปี่กลองเริ่มแล้ว “รามอินทรา” รู้สึกเหมือนมีความผูกพัน โดยเฉพาะ…ตั้งแต่เริ่มจัดทำสูจิบัตร ฉบับที่ใหญ่ที่สุด ถ้าจำไม่ผิดน่าจะตั้งแต่ครั้งที่ 19 ที่ยังจัดอยู่ที่ไบเทค บางนา ครั้งนั้น…กำลังจะเปิดหนังสือพิมพ์ยวดยาน “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา เลยคิดการณ์ไกล ให้ลองทำเป็นสูจิบัตรก่อน แล้วก็ประสบความสำเร็จ เป็นสูจิบัตรมอเตอร์โชว์ที่ไม่เหมือนใครแตกต่างชัดเจน เพราะ…เปลี่ยนปกทุกวัน ส่วนเนื้อในเปลี่ยนอีกครั้ง หลังผ่านไปได้ครึ่งงาน รูปรถของทุกบูธเป็นภาพสดๆ แต่…ก็ถือว่าประสบความสำเร็จ เพราะมีบริษัทเป็นเจ้าประจำ ให้การสนับสนุนแบบรักไม่ยอมปล่อยมือ

ด้วยเหตุนี้… “รามอินทรา” จึงต้องเดินเข้างานทุกวัน เพื่อเก็บข้อมูลเพราะการเปลี่ยนปกทุกวัน ทำให้ต้องรู้ข้อมูล ไม่ยังงั้น…จะไม่สามารถเขียนโปรยปกได้ทุกวัน 12 วัน 12 ปก จะต้องเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่เรื่องสนุก ถ้าไม่เข้างานคงยากที่จะเขียนได้ทันเหตุการณ์ สมัยแรกๆ…แต่ละบูธยังมีคนบริษัทแวะเวียนเข้ามาทุกวัน ระยะหลังแทบหาไม่เจอ การเดินเข้างานจึงรู้สึกเหงาๆเหมือนกัน แต่…ก็เป็นความจำเป็น ยังโชคดีอยู่บ้าง ที่ยังมีที่ๆให้ “รามอินทรา” ได้ไปนั่งแก้เหงา เป็นบูธฟิล์มลามิน่า ที่ “กุ้ง ก้ามโต” ภัทรา ธรรมวิญญู จะคอยให้ทีมงานคู่หูคู่ฮาคอยดูแล ขอบคุณ “ปั๊บ-ภูมิ” ที่คอยดูแลและสั่งคาปูชิโน่เย็นๆให้กินแก้คอแห้ง วันละแก้วทุกวัน ล่าสุด…ที่คุยกัน “ภูมิ” ยืนยันจะลดความหวานลงให้ เพื่อสุขภาพของ “รามอินทรา”

สำหรับสูจิบัตร มอเตอร์โชว์ กลายเป็นความผูกพันโดยปริยาย แต่…ทำให้ “รามอินทรา” รู้สึกเป็นอีกผลงาน ที่จับต้องได้ ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะการต้องเปลี่ยนปกทุกวัน ต้องเขียนโปรยปกทุกวัน ทำให้ต้องรู้ความเคลื่อนไหวของงาน เป็นอีกผลงานที่ต้องทำเอง หาโฆษณาเอง และทำยังไงให้น่าสนใจ ยิ่งวันเปิดงาน เปิดเช้าสูจิบัตรแจกเย็น ใช้เวลาไม่ถึงวัน ก้อ…เป็นงานที่ “รามอินทรา” ไม่เคยคิดเหมือนกันว่า วันหนึ่งต้องมารับผิดชอบแบบนี้ แต่…ก็ถือว่าเป็นอีกความภาคภูมิใจของ “รามอินทรา”

ฝากให้ผู้เข้าชม อย่าลืมหยิบสูจิบัตรกลับบ้านด้วย เพราะมีทุกรายละเอียดให้อ่านกัน เพราะเป็นสูจิบัตรที่สมบูรณ์ที่สุด ที่ “รามอินทรา” ตั้งอกตั้งใจทำ ยังไงก็ฝากหยิบด้วยครับ “รามอินทรา” หยิบมา จอ…จ่อ…จ้อ ให้อ่านกันในสัปดาห์นี้ ขอบคุณสำหรับ สูจิบัตร มอเตอร์โชว์ ที่โอเคที่สุด

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

15 มีนาคม 2566