รามอินทรา จอ…จ่อ…จ้อ…678 ชีวิต…คนสื่อยานยนต์ วันนี้…จะทำอย่างไร? พรุ่งนี้…จะทำอะไร?

ก้อ…เป็นอีกห้วงเวลาที่ยากลำบาก สำหรับวิถีชีวิต “คนสื่อ” อย่าว่าแต่สายยานยนต์เลย สายไหนก็ไม่แตกต่างกัน ด้วยเพราะสถานการณ์เศรษฐกิจนั้นย่ำแย่เป็นอย่างยิ่ง สงครามยังไม่มีบทสรุป ขนาดคนชื่อ “ทรัมป์” แพ้เลือกตั้ง แต่…อารมณ์ของการแถลงข่าวยังคงความเป็นเอกลักษณ์ชัดเจน เชื่อมั่นในอำนาจของตัวเอง ก็น่าจะมาจากผลประโยชน์นั่นแหละ ไม่แตกต่างกันกับแวดวงการเมืองไทย ที่วันนี้…มีคนลงถนนอีกแล้ว แล้วก็แปลก…คนที่เป็นแกนนำนั้น เหมือนจะเป็นคนคุ้นหน้ากันเป็นอย่างดี แต่ว่า…จะอยู่เบื้องหน้าหรือยืนเบื้องหลัง คำถามก็คือ…แล้วใครกันล่ะ…ที่ได้ผลประโยชน์จริงๆ ประชาชนคนไทยหรือ แล้วที่ไปยืนเย้วๆอยู่เป็นวอลเปเปอร์นั้น เดือดร้อนจริงหรือ หรือได้รับผลประโยชน์กับเค้าด้วย สุดท้าย…จะสำเร็จหรือไม่ เชื่อมั้ย คนไทยส่วนมากก็เหมือนเดิมแหละ ต้องทำมาหากิน ไม่มีใครมาเหลียวแลหรอก แต่คนเย้วๆนั่นแหละ สบายกว่าใครเพื่อน เดี๋ยวก็กลับไปรับเงินเดือนเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือ…ได้รับแสงมาเต็มๆ เผลอๆได้โล่ห์ดีเด่นอีกด้วยนะเนี่ย
จากบรรยากาศการบ้านการเมือง “รามอินทรา” พาวกวนไปหาข่าวคนในแวดวงยานยนต์กันดีกว่า ยอมรับว่า…อยู่กันอย่างยากลำบากมากขึ้น ยิ่งคนสื่อออนไลน์ยิ่งยากลำบาก โดยเฉพาะ…คนที่ฝันแปรมาจากคนสื่อสิ่งพิมพ์ยิ่งยากลำบาก เมื่อยังคงมีต้นทุนเดิมที่ต้องดูแล ต่างจากคนสื่อรุ่นใหม่ที่ไม่ต้องใช้คนทำงาน แต่ตัวคนเดียวก็โอเคแล้ว ที่สำคัญ…สามารถทำตามคำสั่งของคนบริษัทได้ ที่อาจจแหนื่อยมากหน่อย ตรงที่ต้องสร้างยอดวิวนี่แหละ และกลายเป็นข้ออ้างของคนจ่ายเงิน ที่จะบีบทุกทาง ซึ่งยอมรับแตกต่างจากวันวาน วิถีคนสื่อสิ่งพิมพ์นั้น คนบริษัทยากที่จะมาครอบงำ เพราะแค่ละคนก็มีวิถีของตัวเองโดยเฉพาะการรู้จริงเขียนจริง ไม่ใช่เอะอะก็รีวิว…แต่ก็ได้ตังค์แค่นิดเดียว ยกเว้น…คุณจะเป็น “สื่อใหญ่” ที่มีวิถีทางชัดเจน อาจได้รับการยอมรับ แต่ก็ยังมีความแตกต่างเรื่องงบการสนับสนุน ที่ทุกบริษัทล้วนมีปัญหา ด้วยอาจเป็นเพราะสถานการณ์ของเศรษฐกิจที่ตกต่ำจนยอดขายหดหายไปอย่างชัดเจน
“รามอินทรา” ก้อ…ยอมรับบรรยากาศวันนี้แตกต่างจากวันวานโดยสิ้นเชิง “คนสื่อ” ยังไงก็อยู่ยากขึ้น ด้วยจำนวนที่เยอะขึ้นด้วยความจำกัดของงบบริษัท ยังอดห่วงไม่ได้เลยว่า ปี 70 จะสามารถดำรงอยู่กันได้อย่างไร ขนาดค่ายรถใหญ่ๆ ยังบอกไม่มีงบ จะให้แต่ละครั้งเหมือนต้องผ่านขั้นตอนมากมาย วันเปลี่ยนเวลาผ่านมา คนก็เปลี่ยนวิถีก็เปลี่ยน คนสื่อยานยนต์ในวังวนที่ยากลำบาก ยังมองไม่เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ที่น่าเป็นห่วง ไม่มีคำว่าผูกพันไม่มีคำว่าอดีต มีแต่ปัจจุบันที่เราต้องง้อเค้า ทำให้ “รามอินทรา” ต้องมา จอ…จ่อ…จ้อ กันแบบนี้แหละ
โอเคมั้ยจ๊ะ รักทุกคนนะจ๊ะ
มากกว่าขอบคุณ
“รามอินทรา”
บ้านชินเขต
11 พฤศจิกายน 2569





