“รามอินทรา” คุยกับพรรคพวกคนบริษัทอยู่เป็นประจำ อย่างน้อยก็ยังสามารถรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวบ้าง แม้ว่า…วันนี้จะกริ๊งกร๊างแล้วได้คุยเลยนั้น ยากขึ้น ด้วยเพราะความเป็นโรคเดียวกันทั้งแวดวง นั่นคือ…โรคติดประชุม ประชุมเช้ายังไงก็ยังโอเค เพราะมีเวลาเบรกพักกินข้าว ซึ่งมีเวลาค่อนข้างที่จะชัดเจน แต่…หลังจากนั้น ถ้าต้องมีการประชุมในช่วงบ่าย ขอโทษลากยาวไปจนมืดค่ำนั่นแหละ เพราะช่วงนั้น…ไม่มีเวลาพักมีแค่เวลากินข้าว เผลอๆ… “เจ้านาย” สั่งข้าวสั่งอาหารมาให้เสร็จ เพื่อจะได้ประชุมต่อกันแบบยาวๆ หรือไม่ก็ประชุมกันยาวๆ ไปจบกันที่ทุ่มสองทุ่มนั่นแหละ ไม่มีการพักกินข้าว ประชุมเสร็จ…เจ้านายก็เบิร์ดๆ มีคนขับรถไปส่งบ้าน ส่วนคนทำงาน…ก้อ…กลับไปเคลียร์งานต่อ เคลียร์ไปหิ้วไปกว่าจะกลับถึงบ้าน อยากอย่างเดียวอยากนอนครับ หมดสภาพไม่อยากสนใจอะไรอีกแล้ว วังวนเยี่ยงนี้…ถ้าเกิดบ่อยๆ ไม่อยากคิดถึงเลยจริงๆ

ก้อ…เลยเข้าใจวิถีแห่งคนทำงาน ที่วันนี้โอการจะได้กริ๊งกร๊างคุยกันยาวๆ เป็นเรื่องยาก ก็มีบางครั้งที่พรรคพวกที่รู้จัก “รามอินทรา” รู้ว่า…เวลาไหนเป็นเวลาสะดวก ตอนขับรถกลับบ้าน ก็จะถือโอกาสกริ๊งกร๊างมาคุยด้วย ถือโอกาสใช้ “รามอินทรา” เป็นเพื่อนคุย พอถึงบ้านเมื่อไหร่ก็จะรีบตัดบทหรือบางครั้ง “รามอินทรา” ก็จะรู้โดยอัตโนมัติ จากเรื่องที่คุยเริ่มมีอาการ ก็จะถามเลยว่า…ถึงบ้านแล้วใช่มั้ย? ถ้ายังงั้นก็วางสายได้เลยจะได้เข้าบ้านพักผ่อนซะที แต่…ส่วนมากก็ไม่ค่อยกล้ากริ๊งกร๊างมาหา เพราะเกรงใจอยากให้ “รามอินทรา” พักผ่อน จนบางครั้งต้องบอกตรงๆว่า…ไม่มีปัญหา เพราะเป็นช่วงที่กำลังพักผ่อน กริ๊งกร๊างมาคุยกันได้ แต่…ก็ยังไม่ค่อยมีใครที่จะกล้ากริ๊งกร๊างมาคุย ไม่ใช่อะไรหรอก มีเรื่องที่ติดมาจากการประชุมให้เป็นการบ้านเยอะแยะ ไม่มีเวลาจะคิดถึง “รามอินทรา” หรืออยากจะคุยกับใครอีกแล้ว หิวข้าวและหิวนอนซะมากกว่า แค่ประชุมเสร็จก็หมดไฟแล้ว

นี่คือ…วังวนแห่งคนยานยนต์ในวันนี้…ที่ชีวิตเป็นโรคติดประชุม ประชุมกันจนเบลอ ส่วนเจ้านายยังคงแฮปปี้ เพราะเป็นคนให้การบ้านไม่ใช่คนทำการบ้าน แถมยังมีคนขับรถมีแม่บ้าน ยังไงก็สามารถพักผ่อนได้เต็มที่ ไม่มีอะไรน่ากังวล นี่จึงเป็นเหตุผลของการที่ “รามอินทรา” จะกริ๊งกร๊างหาใครนั้นเป็นเรื่องยากถึงยากมาก หรือนานๆก็จะได้คุยสักครั้ง สุดท้าย…เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้ ไม่กริ๊งกร๊างหาใคร อยู่กับตัวเองดีกว่า เปิดมือถือเช็คข่าวบ้าง ดูโน่นดูนี่บ้าง ก้อ…สบายใจดี หรือถ้าอยู่ที่ออฟฟิศ ก้อ…นอนหลับฝันดี พักผ่อนคิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อย เป็นอีกวิถีแห่ง “รามอินทรา” อย่างแท้จริง สิ่งสำคัญ…ยังนำมาเป็น “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ให้ได้อ่านกันในทุกสัปดาห์ อย่าลืมติดตามกันล่ะ

ด้วยรักและผูกพันที่ยาวนานยิ่ง

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

26 พฤศจิกายน 2568