ก้อ…ไม่เคยคิด “โซ่” ที่หลุดเส้นนี้ จะยังคงทำหน้าที่มาจนถึงปีที่ 28 ย้อนเส้นทางความทรงจำ ช่วงแรกๆ ของ “ยวดยาน” พอหนังสือวางตลาด จะต้องยกหนังสือใส่ท้ายรถ ขับรถทั้ง 4 ค่ายแหละ ทั้งๆ ที่จะว่าไปแล้ว ถ้าเป็นวันนี้…คงไม่มีโอกาสทำได้ยังงั้น “ฮอนด้า” กับ “ยามาฮ่า” เส้นทางเดียวกัน แต่…ไกลเอาเรื่องเหมือนกัน มีทางด่วนก็พอจะโอเคหน่อย ส่วน “ซูซูกิ” นั้น เพียวๆ เลยคลองรังสิต ถ้าแค่แวะไปไม่ได้มีการกินข้าว ครึ่งวันก็กลับเข้าออฟฟิศได้ ส่วนที่สบายที่สุดเป็น “คาวาซากิ” อยู่แค่พระราม 9 เลือกช่วงเวลาบ่ายๆ แวะไปหาเสร็จขึ้นทางด่วนที่พระราม 9 กลับบ้านที่งามวงศ์วานได้เลย เป็นวังวนชีวิตที่ “โซ่หลุด” มีความผูกพันกับทั้ง 4 ค่าย จนวันนี้…เหลือแค่ 2 ค่าย อีก 2 ค่าย เหลือไว้แค่ในความทรงจำเท่านั้น

วันนี้กับวันวาน…จึงแตกต่างกันโดยปริยาย แม้จะเหลือเพียงแค่ 2 ค่าย แต่…ก็แทบไม่มีเวลาแวะเวียนไป ทั้ง “ไทยฮอนด้า” และ “ไทยยามาฮ่า” ได้แค่คิดถึงวันวานเท่านั้นเอง เคยคุยว่า…จะไป แต่สุดท้ายก็ได้แค่คุย ยิ่งวันนี้…คงยากแล้วล่ะ ด้วยวัยที่เยอะขึ้น ด้วยภารกิจของคนบริษัทที่เป็นโรคติดประชุม ที่สุ่มสี่สุ่มห้าแวะเข้าไป คงได้แค่กินกาแฟแก้วเดียว แล้วก็ฝาก “ยวดยาน” ไว้ที่เคาน์เตอร์ เรียบร้อยก็ขับรถกลับ แค่คิดก็นั่งอยู่ที่เดิมแล้วล่ะ สุดท้ายก็ได้แค่กริ๊งกร๊างไปหา ก้อ…เป็นเรื่องยากอีกแหละ ไอ้โรคติดประชุม ทำให้ได้ยินเสียงรับสาย ประชุมอยู่ครับ…ประชุมอยู่ค่ะ เดี๋ยวโทรกลับ ซื้อขนมกินจนหมดร้านแล้ว ยังไม่โทรมาเลย เข้าใจได้แหละ เพราะโรคประชุมที่ยาวยันมืด คงไม่มีใครมีอารมณ์อยากโทรมาหาแล้วล่ะ ถามว่าโกรธมั้ย ขำมากกว่า ขำไอ้เสียงกระซิบนี่แหละ เหมือนอัดเทปไว้ตอบเหมือนกันทุกครั้ง และเข้าใจในทุกคนที่วันนี้ชีวิตติดประชุม แทบจะไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เลย

บางคน…บอกให้ใช้ไลน์ ขอโทษ…ขี้เกียจพิมพ์ ที่สำคัญ มันไม่ได้ใจเหมือนคุยกัน และเชื่อมั้ย…เผลอๆ ไลน์ตอบไม่ได้อีกแหละ แค่เรื่องที่ประชุมก็เครียดพอแล้ว จะมามัวพิมพ์ไลน์มันใช่มั้ย? แต่…เชื่อมั้ย เดี๋ยวว่างๆ ทุกคนก็จะกริ๊งกร๊างมาคุยด้วยเองแหละ เพราะคงอยากรู้เหมือนกันว่า…โทรมาทำไม แหม…ถ้าไม่มีเรื่องใครจะโทร จริงมั้ย แต่…เชื่อมั่น ก็เคยเจอเหมือนกัน โทรไปเถอะไม่มีโทรกลับหรอก เพราะไม่ว่างค่ะ ยังสงสัยอยู่เหมือนกันว่า คงได้เลื่อนเป็นผู้บริหารระดับสูงแล้วมั้ง เลยไม่ค่อยมีเวลารับสายใคร หรือไม่มีเวลาแม้แต่จะโทรกลับ ก้อ…ต้องยอมรับและทำใจ ไม่ต้องไปคิดโทรหา สักวันถ้ามีอะไรคงได้เอาคืนบ้างเนาะ นี่ไม่ได้เจ้าคิดเจ้าแค้นนะ แค่อยากย้อนเส้นทางบ้างเท่านั้นเองแหละ อย่าคิดอะไรเยอะแยะ

ยังรักทุกคนเหมือนเดิมนะครับ