เจอะเจอพรรคพวก “คนสื่อ” ในงานบางกอก มอเตอร์โชว์ ครั้งที่ 47 ก้อ…ถูกถามถึงการดำรงอยู่ของหนังสือพิมพ์ยวดยาน และอายุอานามว่า…เท่าไหร่แล้ว เป็นอีกความสุขที่ยังได้เจอคนที่รุ่นไม่แตกต่างกัน ซึ่งส่วนมากก็ยังใช้ชีวิตแตกต่างกันไป มีทั้งหันเหไปทำสื่อสมัยใหม่ ที่ไม่ต้องพึ่งพาใคร หรือบางคนก็หันหลังให้กับวงการ ไปใช้ชีวิตตามวิถีตัวเอง หาอะไรทำพลอยให้คลายเหงา ซึ่ง “รามอินทรา” เชื่อว่าต่างก็มีความสุขแหละ อาจสุขไม่เท่ากันทุกข์แตกต่างกัน เป็นวิถีแห่งบั้นปลายที่ไม่มีใครหลีหนีพ้น “รามอินทรา” ยังโชคดีที่มี “เจ้านาย” ใจดี ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ที่ยังไม่ยอมให้หยุด เพราะยังไง “ยวดยาน” ก็ยังอยู่ได้ ยังมีพรรคพวกคนยานยนต์ คอยให้การสนับสนุนแบบไม่ยอมปล่อยมือ ก้อ…เป็นวิถีที่มีความสุขตามสภาพ ไม่ต้องคิดอะไรเยอะ ยังคงมาทำงานทุกวันจันทร์-ศุกร์ รวมถึงยังมีเว็บไซต์เป็นของตัวเอง ที่ไม่จำเป็นต้องมีงบมากมายมาสนับสนุน

มอเตอร์โชว์ปีนี้… “รามอินทรา” ยังคงเข้าไปที่งานทุกวัน เพราะต้องไปเกี่ยวเก็บข้อมูล เพื่อไว้เป็นต้นทุนสำหรับการเขียนหนังสือ และจัดทำสูจิบัตร ที่แจกในงานทุกวัน มีคนแซวเหมือนกันว่าไม่เคยเห็นสะพายกล้อง ไม่เคยเห็นถือปากกากระดาษ ไว้คอยจดอะไร แต่…ทำไมถึงได้เขียนหนังสือได้แบบคนเก็บข้อมูล จริงๆแล้ว ที่ต้องเข้างานทุกวันก็เป็นการเก็บข้อมูลแหละ แต่…เก็บบางมุมเท่านั้น บางมุมก็ไม่เคยเก็บข้อมูล ไม่ได้เก็บมาเขียน เลยไม่จำเป็นต้องพกอะไรให้หนักมือ ใช้วิธีจำเอา สุดท้ายก็กลายเป็นความคุ้นชิน สามารถเก็บข้อมูลได้แบบในมุมที่อยากเก็บเท่านั้นเอง ใครจะลองเอาไปทดลองดูบ้างก็ได้ เผื่อว่าจะได้ผล ที่สำคัญ…บางครั้งคนที่ถูกเก็บข้อมูลก็ไม่รู้ตัวด้วย เพราะแค่ยืนคุยกันแค่มองดูเค้าทำอะไร จนวันนี้… “รามอินทรา” สามารถเก็บข้อมูลแบบง่ายๆ แค่เดินผ่านแค่มองเห็น ก้อ…เป็นเทคนิคเฉพาะตัวด้วยมั้ง

ก้อ…อย่างที่ชอบพูดกันแหละ วันเวลาผ่านไปรวดเร็วจริง เผลอแป๊บเดียวงานบางกอก มอเตอร์โชว์ ปิดฉากลงไปเรียบร้อยแล้ว ห้วงเวลานี้เป็นห้วงเวลาแห่งความสุขของคนไทย เป็นวันปีใหม่ไทย วันสงกรานต์ ก้อ…ยังไม่รู้เลยว่าจะมีความสุขสักแค่ไหน เมื่อราคาน้ำมันยังขึ้นไม่หยุด แล้วจะเอาอารมณ์ที่ไหนไปมีความสุข เพราะรถยนต์หรือรถจักรยานยนต์ ยังต้องเติมน้ำมัน แต่ชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไป “รามอินทรา” ก้อ…ยังต้องเขียนต้นฉบับให้อ่านกัน สัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ยังไงก็อย่าลืมติดตามอ่านกัน จะได้มีเรี่ยวแรงค้นหาเรื่องราวมากเขียนให้อ่านกัน ในสไตล์ที่จะหาอ่านที่ไหนไม่ได้แล้ว เพราะมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของ “รามอินทรา” คนเดียว และมีให้งานแค่ที่นี่เท่านั้น

มีความสุขเยอะๆ ในห้วงเวลาแห่งปีใหม่ไทย

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

1 เมษายน 2569