สัปดาห์ที่ผ่านมา… “รามอินทรา” เจอะเจอ “คนยานยนต์” ค่อนข้างจะเยอะมาก ทั้งงานของบริษัท และงานของ “กรังด์ปรีซ์” สิ่งที่น่ายินดีก็น่าจะเป็นมิตรภาพและความผูกพันที่ยังแน่นหนึบเหมือนเดิม ไม่ว่าจะเป็นค่ายรถยนต์หรือค่ายรถจักรยานยนต์ ทุกคนยังคงเข้ามาทักทาย และพูดคุยกันอย่างสนิทสนม หลายคนนั้นต้องบอกคุ้นเคยกันมานานเกินสิบปี หลายคนนั้น “รามอินทรา” นั้น เจอะเจอตั้งแต่ยังเป็นละอ่อน เพิ่งเข้ามาเป็นคนบริษัท จนวันนี้เติบโตมั่นคงและบางคนก็ใกล้จะเกษียณแล้ว ถือเป็นมิตรภาพที่ยิ่งยืนเป็นอย่างยิ่ง เหนือกว่านั้นยังเป็นบทพิสูจน์ให้เห็นอีกด้วยว่า บนเส้นทางการเป็นคนสื่อของ “รามอินทรา” นั้น มิได้สูญเปล่า การทำให้หนังสือพิมพ์ยวดยาน ยังคงดำรงอยู่ได้นั้น มิได้มาเพราะโชคช่วย หากเป็นเพราะความมุ่งมั่นตั้งใจ และการได้รับการยอมรับจากคนบริษัท โดยเฉพาะ…การเขียนหาความในทุกคอลัมน์นั้น ถือเป็นความสำเร็จที่เหนือความคาดหมาย เป็นพลังความสำเร็จที่หลายคนบอกว่า หายากขึ้นและอาจจะหาไม่ได้เลยก็ได้

อีกหนึ่งมิตรภาพที่ “รามอินทรา” อยากเขียนถึงเป็นความรักความผูกพันที่มั่นคงยิ่งของ “ตุ๊กกี้” พุทธชาด แสนสะสม ยังคงจำได้ภาพคนพีอาร์ตัวเล็กๆ มีอารมณ์ขันเป็นอาวุธ เป็นน้องเล็กของค่ายรถยนต์นิสสัน ที่ถือเป็นอีกรถยนต์ในตำนานเมืองไทยที่คนไทยหลายคนเคยผ่านการเป็นเจ้าของ วันเปลี่ยนเวลาผ่าน จากค่ายนิสสัน “ตุ๊กกี้” โยกเยกมาเป็น “คนมิตซูบิชิ” ก่อนจะโยกอีกครั้งมาเป็น “คนเกรทวอลล์” ที่ทำงานจน “รามอินทรา” ต้องให้ฉายา “จับกังวูแมน” และสุดท้ายก่อนจะโยกอีกครั้งมาเป็น “คนบีวายดี” ที่จะว่าไปแล้วเหมือนกลับสู่บ้านเดิม เพราะ “เรเว่” ที่เป็นบริษัทรับผิดชอบรถไฟฟ้ายี่ห้อนี้ ก็คือคนในตระกูลพรประภา นั่นเอง โดยมี “เสี่ยพก” ประธานวงศ์ พรประภา เป็นคนบริการ และทีมงานหลายคนที่เป็นอดีต “คนนิสสัน” แต่สำหรับ “ตุ๊กกี้” ยังคงเป็นมากกว่านั้น เพราะเป็นเหมือน “น้องสาว” อีกคนของ “รามอินทรา” ที่ต้องยืนยันสนิทมากกว่าคำว่าสนิท เจอกันเป็นต้องเข้ามานัวเนียจนกลายเป็นภาพความคุ้นชินไปเลย

เป็นอีกเรื่องราวของมิตรภาพ ที่ต้องบอกมิใช่แค่ “ตุ๊กกี้” เท่านั้น หากยังมีอีกหลากหลายคน เป็นมิตรภาพความผูกพันที่ต้องบอกอบอุ่นเป็นยิ่งนัก และน่าจะเป็นพลังแฝงสำคัญยิ่ง ของการทำให้ “รามอินทรา” ยังมีพลังความอยากเขียนเรื่องราวให้อ่านกันในทุกสัปดาห์ ไม่ว่าจะเป็นใน “ยวดยาน” 4 คอลัมน์ และในเส้นทาง “รามอินทรา” อีก 4 คอลัมน์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ เป็นเหมือนอีกงานประจำที่ “รามอินทรา” มีความสุขเป็นการได้เขียนให้อ่านกัน สำคัญที่สุด…น่าจะเป็นเพราะการติดตามอ่านและเป็นกำลังใจกันของ “คนบริษัท” ที่ยังใจดี เป็นอีก “ตัวละคร” ให้ได้เขียนถึง และมีบางข้อมูลที่เป็นส่วนผสมของทุกคอลัมน์ ขอบคุณนะครับ ยังไงก็อยากให้ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจกันตลอดไปนะครับ

รักนะทุกคน รักจริงๆ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

12 สิงหาคม 2569