โซ่หลุด ฉบับ 1,163 ชีวิต…คนเขียนหนังสือ ชีวิต…คนมอ’ไซค์ ความรัก…ความผูกพัน ที่ยาวนาน

“โซ่หลุด” ฉบับนี้…น่าจะเป็นฉบับส่งท้ายปีเก่า ต้อนรับปีใหม่ นับถอยหลังวันเวลาที่ทำหน้าที่เขียนเรื่องราวในแวดวงคนมอเตอร์ไซค์ กว่าพันฉบับแล้ว ก้อ…เข้าสู่ปีที่ 28 ไม่เคยคิดเหมือนกันว่า…ชีวิตจะกลายมาเป็น “คนเขียนหนังสือ” และที่โชคดี…มีคนรัก มีคนติดตามอ่านกันมากมายพอสมควร ไม่อยากเชื่อ และไม่เคยคิด ด้วยเพราะไม่ได้มีชีวิตในเส้นทางนี้มาก่อน สมัยเรียนหนังสือ เป็นเด็กช่างกล ที่วังวนชีวิตแทบไม่ได้ใช้ประโยชน์กับอาชีพเลย ผกผันเข้าสู่แวดวงคนหนังสือซะยังงั้น แต่…ก็ถือว่าโชคดี…ที่กลายเป็นเส้นทางที่ทำให้ชีวิตสุขสบายในยามชรา ยังมีงานทำทั้งๆ ที่เกษียณมาหลายปีแล้ว แต่ “เจ้านาย” ยังใจดี ยังอยากให้ทำงานต่อไป ไม่รู้เป็นเพราะ “เจ้านาย” กลัวเหงา กลัวไม่มีคนคุยด้วยหรือเปล่า
ความเป็น “โซ่หลุด” ผ่าน “คนมอเตอร์ไซค์” มามากมายหลายรุ่น หลายคนเกษียณอายุกลับไปเลี้ยงหลานกัน ก้อ…เยอะแล้ว วันนี้…ส่วนมากน่าจะเป็นรุ่นลูกรุ่นหลานกันหมดแล้ว แต่…ก็ยังได้คุยกันแบบคนรักกันจริง บางคนนั้น…เห็นหน้าตั้งแต่ยังเป็นละอ่อน เข้ามาทำงานเหมือนเด็กฝึกงาน จนวันนี้…เก่งกล้าขึ้นมาเป็นคนบริหาร บางคนถึงวันนี้ก็ยังคุยกันอยู่ บางคนถึงวันนี้…แม้เจอกันก็ยังไม่ได้คุยกัน เป็นลีลาแห่งโลกคนมอ’ไซค์ ที่คละเคล้ากันไป แต่…ก็เป็นอีกความสุขที่ได้เห็นการเติบโตของหลายๆ คน จะได้เจอ จะได้คุยหรือไม่ ไม่ใช่สาระสำคัญ แค่ยังได้เห็น แค่ยังได้รับรู้ ก้อ…มีความสุขกับเส้นทางของทุกคน แต่ก็มีอีกบางคนที่ยังคงคุยกัน ยังคงคิดถึงกัน ซึ่งวันนี้…ต่างก็เติบโต และมีเส้นทางที่น่ายินดีด้วย เหมือนได้เห็นต้นไม้ที่ออกดอกผลิบาน เติบโตอย่างมีสีสันและสวยงาม แค่เห็นแค่รู้…ก้อ…หัวใจฟูแล้ว
วังวนวันนี้…ทำให้ “โซ่หลุด” มีความสุขกับการได้เขียนเรื่องราวของคนมอ’ไซค์ เหมือนได้ปลูกต้นไม้หลากหลายพันธุ์หลายชนิด ก็มีทั้งเติบโตงดงามและเหี่ยวเฉา แต่…ไม่ว่าจะเป็นเยี่ยงไร? ก้อ…ยังคงเป็นต้นไม่ที่เคยปลูก ยังพร้อมจะดูแล ยังพร้อมจะรดน้ำ เพื่อให้ได้เติบโตเป็นต้นไม้ที่ออกดอกงดงาม เป็นอีกความผูกพันที่ “โซ่หลุด” รู้สึกยังงั้น และมีความสุข สุขจากการเป็น “คนเขียนหนังสือ” ที่มี “คนมอ’ไซค์” เป็นตัวละครที่มีบทบาทแตกต่างและเต็มไปด้วยสีสันงดงาม ขอบคุณ…ทุกตัวละคร ที่เป็นเหมือนต้นไม้ที่ออกดอกหลากสีสัน เส้นทางจึงสวยงามและชวนให้เขียนถึงจนทุกวันนี้ ที่น่าจะเป็นคนเขียนหนังสือที่ไม่เคยเบื่อหน่าย แม้ว่าจะจำเจ แต่ก็เต็มใจที่จะเขียนต่อไป
ขอบคุณทุกตัวละคร ขอบคุณทุกความสวยงาม และหลายสีสัน





