ยังเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง…กับการเขียนถึงเรื่องราวในแวดวงมอเตอร์ไซค์ เมื่อเหลียวมอง “ตัวละคร” ของแต่ละค่าย แล้วอดถอนหายใจไม่ได้ เพราะคิดแล้วคิดอีก เวียนวนแล้วก็วนเวียนอีก สุดท้าย…ก็ย้อนกลับมาที่คนหน้าเดิม และเมื่ออยากจะเขียนเรื่องอื่นบ้าง? ไม่รู้ว่าจะเขียนเรื่องอะไร? ด้วยองค์ประกอบที่แตกต่างเป็นอย่างยิ่งจากวันวาน วันนี้…แม้กระทั่งเรื่องราวของการขับเคลื่อน ทั้งรถใหม่และกิจกรรมต่างๆ ไม่คึกคักเหมือนเคยคึกคัก อาจเป็นเพราะ…พิษสงของโควิด-19 นั้น รุนแรงและส่งผลกว่าที่คาดคิด รวมถึง “บางปัญหา” เรื่องชิ้นส่วน “โซ่หลุด” ยอมรับ…ไม่ใช่แค่ความยากลำบากของ “คนบริษัท” หากยังเป็นความยากไร้ของ “คนสื่อ” อีกด้วย

เฉกเช่น… “คนทำงาน” ไม่ใช่แค่เพียง “คนบริหาร” เท่านั้นที่เปลี่ยนแปลง แม้แต่ “คนทำงาน” ระดับล่างก็เปลี่ยนไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “คนพีอาร์” ที่วันนี้…ก็ไม่คึกคักด้วยเหมือนกัน อาจเป็นเพราะอะไร…อะไร…ที่เปลี่ยนไป ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบของคนบริหาร การเข้ามามีบทบาทของ “คนญี่ปุ่น” วิถีของ “คนพีอาร์” พลอยเปลี่ยนไปเมื่อ “คนบริหาร” ไม่ค่อยยอมเป็นข่าว เมื่อ “ผลิตภัณฑ์” ไม่ค่อยเป็นไปตามเป้าหมาย “โซ่หลุด” เลยรู้สึกเหมือนความจำเป็นของ “งานพีอาร์” ก็น้อยลงไป ยิ่งบางค่ายมีการเปลี่ยนแปลง “คนพีอาร์” กับ “โลกสื่อสาร” สมัยใหม่ จึงไม่เหมือนเดิม ข่าวคราวส่งผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม แล้วเป็นอันเสร็จพิธี ไม่มีอะไร? ต้องคุยกัน จบข่าว

ก้อ…ไม่แตกต่างจาก “คนขายทั่วประเทศ” ที่วันนี้ “ค่ายรถ” ก้อ…ใช้กลยุทธ์ส่งผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม คนขายก็ใช้กลยุทธ์เดียวกัน มีอะไรก็เปิดประชุมผ่านหน้าจอ “โซ่หลุด” ย้ำเสมอ สิ่งที่หดหายไปเป็นการเจอะเจอตัวเป็นๆ การพูดคุยหลายปัญหา เหมือนไม่สะเด็ดน้ำ เหมือนไม่ค่อยจริงใจ ไม่ได้จ้องตากัน ไม่ได้แตะมือกัน ไม่อยากคิดถึง “บางเรื่อง” ไม่อยากคิดถึง “ความจริงใจ” ไม่อยากคิดถึง “ความผูกพัน” เมื่อทุกอย่างเป็นไปด้วยเทคโนโลยี “คนขาย” ก็ใช้วิธีเดียวกัน ส่งผ่านถึง “คนซื้อ” ไม่ง่ายก็เหมือนง่าย ขายผ่านออนไลน์ เผลอๆ ต่อไปอาจไม่จำเป็นต้องเปิดโชว์รูมด้วยก็ได้ แต่มีที่จอดรถโชว์ ก้อ…โอเคแล้วมั้ง

อย่าคิดอะไร? ตาม “โซ่หลุด” นี่เป็นแค่ความคิดที่เพ้อเจ้อตามสไตล์คนเขียนหนังสือ ที่หา “ตัวละคร” ยากขึ้นทุกวัน แต่ก็ไม่แน่นะ เพราะคิดไปคิดมา มันไม่ได้แตกต่างจากที่เขียน ทั้งคนบริษัท ทั้งคนขายและคนซื้อ อาจไม่เคยได้เจอะเจอกัน ก้อ…เป็นอีกการเปลี่ยนแปลง ที่เชื่อว่า…สักวันอาจเป็นปมปัญหาของการสื่อสาร การเจอะเจอตัวเป็นๆ กับการสื่อสารผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม ยังไงก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง รายละเอียดอาจไม่ละเอียด ถ้าคนที่ใช้เทคโนโลยีไม่ละเอียดหรือไม่สันทัด

เป็นโลกอนิจจังของคนสมัยใหม่