ก้อ…เป็นความโชคดีของ “รามอินทรา” ที่วันนี้ยังมีพื้นที่ของตัวเองไว้เขียนถึง…คนที่เคยรู้จักเคยผูกพัน เคยถามคนที่ถูกเขียนถึง…หลายคนพูดเหมือนกัน…เป็นความรู้สึกดีๆ ที่ถูกเขียนถึง เพราะถ้า “รามอินทรา” ไม่เขียนก็คงไม่มีใครเขียนถึงเค้า เมื่อเป็นเยี่ยงนี้…ทุกถ้อยความที่เขียนจึงเป็นเรื่องดีๆของคนที่ถูกเขียนถึง ยิ่งวันนี้…หาคนที่จะเขียนสไตล์นี้ได้ยากขึ้น ได้ยินแล้วก็รู้สึกอยากเขียนหนังสืออยากเขียนให้ได้อ่านกัน รวมถึงอยากเขียนถึงคนที่วันนี้ยังคงผูกพันกัน ยังคงเจอะเจอกัน ซึ่งแต่ละคนต่างก็มีโอกาสเจอกันแตกต่างกันไป บางคนก็ต้องใช้วิธีกริ๊งกร๊างไปหาไปคุยไปถามสารทุกข์สุกดิบกัน เลยไม่ค่อยแปลกใจที่บางคนพอได้คุยกันก็ใช้เวลาเป็นชั่วโมง คุยกันสนุกจนลืมเวลาไปเลย เป็นอีกบรรยากาศในยุคที่คนรู้จักกันลดน้อยลงไป ด้วยสถานการณ์ที่แตกต่างกันไป

บางคนเป็นคนที่มีบทบาทในบริษัท ระดับที่เป็นคนหัวแถว แต่โอกาสที่จะถูกเขียนถึงนั้นมีน้อยมาก เพราะเส้นทางการทำงานนั้นไม่สามารถหยิบมาเขียนถึงได้ หรือบางทีก็ต้องเลือกที่จะหยิบมาเขียน ไม่สามารถหยิบมาเขียนถึงได้ทุกคน เป็นวังวนความยากลำบาก สำหรับ “รามอินทรา” เหมือนกัน และอย่าถามว่ามีวิธีเลือกเขียนถึงแต่ละคนยังไง อันนี้ก็ต้อบยากอีกแหละ ไม่มีเหตุผลไม่มีข้อยุติ อยู่ที่ความรู้สึกล้วนๆ บางคนคุยกันมาเป็นปีไม่เคยอยากเขียนถึง แต่วันหนึ่งนึกอย่างจะเขียนถึงขึ้นมาซะยังงั้น พอนึกก็เขียนได้เลยเหมือนมีข้อมูลรออยู่แล้ว ก็ตอบไม่ได้อีกแหละทำไมเขียนง่ายจัง และที่แปลกมาก…พอคิดถึงพออยากจะเขียนถึง…ไม่น่าจะเกินชั่วโมงเขียนได้จบเลย เรียกว่าพอจรดปากกาบรรทัดแรก ก็เขียนแบบถึงบรรทัด สุดท้ายได้แบบไม่ต้องเรียบเรียงอะไรมากนัก ขอแค่อยากเขียนเท่านั้นแหละ

“รามอินทรา” เคยนั่งคิดถึงคนที่อยากเขียนถึง น่าจะมีเป็นสิบแหละ แต่ก็ยอมรับว่าจะเขียนทุกสัปดาห์ คงไม่ใช่อีกแหละ เพราะต้องอยู่ที่ความอยากเขียนด้วยแหละ ถึงจะเขียนได้ไหลลื่นแบบม้วนเดียวจบ แต่ก็ตั้งใจว่า…จากนี้ไปจะพยายามหยิบ “คนที่รู้จัก” มาเขียนให้อ่านกันให้ได้มากที่สุด เพราะน่าจะยังมีคนติดตามอ่านกัน โดยเฉพาะ…คนที่รู้จักและมักคุ้นกับคนที่ถูกเขียนถึง ยังไงก็อยากให้ติดตามอ่านกัน จะได้เป็น “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ แบบคนรู้จัก เพราะจะว่าไปแล้ว…สไตล์แบบนี้หาคนเขียนยากขึ้นทุกวัน อยากเขียนให้คนที่ถูกเขียนถึงได้อ่านเรื่องราวของตัวเองสักครั้งหนึ่ง เพราะเชื่อว่าถ้า “รามอินทรา” ไม่เขียนก็คงจะไม่มีใครเขียนแล้วล่ะ แต่ที่มากกว่านั้นเป็นอีกความสุขของ “รามอินทรา” ด้วยแหละ เพราะทำให้ได้เขียนถึงและสามารถรำลึกถึงเรื่องราวและความผูกพันนที่ผ่านมา กับคนที่เคยทำงานมาด้วยกัน

ก้อ…เป็นแนวคิดของ “รามอินทรา” กับการจอ…จ่อ…จ้อ ที่น่าจะทำให้มีสีสันมากยิ่งขึ้น เป็นเรื่องราวของคนในแวดวงที่ยังคงเป็นคนทำงาน แต่บรรยากาศอาจแตกต่างไปด้วยอายุที่เพิ่มมากขึ้น หวังว่าจะถูกใจบ้างไม่มากก็น้อย อย่าลืมติดตามกันนะครับ สนุกปละน่าอ่านแน่นอน

ขอบคุณที่ยังคงสนับสนุนกัน

ด้วยรักและผูกพัน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

24 กันยายน 2568