สัปดาห์ก่อน… “รามอินมรา” มีโอกาสได้นั่งคุยกับพรรคพวกคนกรังด์ปรีซ์ ที่วันนี้มีสถานภาพเหมือนกัน เป็นคนเกษียณแล้ว แต่ก็ยังได้รับการสัญญาแบบปีต่อปี เป็นฝ่ายภาพระดับหัวแถวที่มีความผูกพันกันมานานถึงนานมาก ด้วยอาจเป็นคนที่เข้าใจในวิถีการทำงานของ “รามอินทรา” ที่ชอบพูดตรงๆ และมีวิธีคิดที่เป็นคนทำสื่อสิ่งพิมพ์ ก้อ…สามารถพูดตรงๆ แรงๆได้ ด้วยประการฉะนี้…ภาพของบรรดาผู้บริหารของค่ายยานยนต์ ที่ปรากฏอยู่ในหนังสือพิมพ์ยวดยาน จึงเป็นฝีมือของ ฑล มัลติโก ที่ทุกครั้งที่ไปทำงานด้วยกัน สามารถคุยกันแบบตรงๆ หลายต่อหลายครั้งที่อาจมีความคิดไม่ตรงกัน หรือไม่ตรงใจ “ฑล” แต่ก็ยอมให้ เพราะรู้ว่า “รามอินทรา” มีสไตล์เป็นของตัวเอง และเคยเป็นฝ่ายศิลป์มาก่อน ทำให้บางมุมมองของการถ่ายภาพผู้บริหาร มีการขัดแย้งกันบ้าง แต่ก็ไม่มีอะไรเป็นเรื่องของการทำงาน ที่สุดท้าย…ก็ยอมรับซึ่งกันและกัน

ด้วยประการฉะนี้… “ฑล” จึงมักจะหาโอกาสหาเวลาชะแว๊ปมากินกาแฟและนั่งคุยกับ “รามอินทรา” อยู่เสมอๆ ก้อ…คุยกันได้ทุกเรื่องแหละ ด้วยวัยที่พ้นเกษียณแล้ว เริ่มปล่อยวางกันได้แล้ว ไม่ได้ยึดติดอะไรมากนัก บางครั้งก็ย้อนคุยกันถึงเรื่องราวแห่งความหลัง ที่ “รามอินทรา” ยังร้อนแรงด้วยวิถีทางที่พร้อมเปิดหน้าชน สิ่งสำคัญ…วันวานของพวกเรามีความสนุกและท้าทายมากกว่าวันนี้ วันวานที่ต้องยอมรับทุกคนล้วนเป็นของจริง ไม่ค่อยขี้คุย เพราะไม่ว่าจะเป็นคนเขียนเรื่อง หรือคนถ่ายถาพ ล้วนมีการแข่งขันค่อนข้างจะสูงยิ่ง โดยเฉพาะนิตยสารเกี่ยวกับยานยนต์ มีคู่แข่งเยอะมาก ไม่แน่จริงอยู่ยาก ประเภทคุยโม้หลีกทางไปเลย ทำให้การทำงานรู้สึกสนุก และมีความท้าทายมากกว่า ไม่ว่าจะเป็นคนเขียนหนังสือหรือคนถ่ายภาพ ที่ต้องเขียนเองถ่ายเอง ไม่มีการบริการจากบริษัทเหมือนวันนี้ แต่…ก็เป็นเรื่องดีที่ทำให้คนสื่อหรือช่างภาพยุควันวานนั้น รู้จริงเก่งจริง

“ฑล” จึงเป็นอีกเพื่อนรุ่นน้อง ที่มีโอกาสก็จะแวะเวียนมากินกาแฟคุยด้วย เป็นอีกมิตรภาพที่หลงเหลืออยู่ เมื่อวันนี้คนรุ่นเดียวกันเริ่มเกษียณจริง เริ่มห่างเหินกันไปมากขึ้น เป็นอีกวัฏจักรการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ก้อ…ขอบคุณที่ยังคงคิดถึงกัน ยังคงเป็นเพื่อนคุยกันได้ทุกเรื่อง โดยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกทิ่มแทง เพราะต่างก็อยู่ในยุคที่ปล่อยวางได้แล้ว ไม่ต้องแก่งแย่งชิงดีกับใคร เจอกันคุยกันมีแต่เสียงหัวเราะ แล้วก็ไม่ต้องหวาดระแวง จะถูกขโมยซีนจดจำเอาเรื่องเราไปแต่งต่อ ก้อ…เป็นอีกมุมความสุขของ “รามอินทรา” ที่หยิบมา จอ…จ่อ…จ้อ ให้อ่านกัน

ด้วยรักและคิดถึงแบบเบิร์ดๆ

ด้วยรักและผูกพัน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

10 กันยายน 2568