วันนี้…เข้าสู่บรรยากาศแห่งความคึกคักของงานบางกอก มอเตอร์โชว์ ครั้งที่ 46 “รามอินทรา” ย้อนความทรงจำที่ผ่านมา ต้องยอมรับวันนี้แตกต่างจากวันวาน ด้วยอาจเป็นเพราะ โลกของการสื่อสารทั้งเปลี่ยนไปด้วย ในยุคของสื่อออนไลน์นั้น ทำให้การเป็นการเกิดแตกต่างเป็นอย่างยิ่ง แต่มือถือเครื่องเดียวก็เป็นคนสื่อแล้ว ทำให้ยากจะคาดเดาได้ว่า…ใครคือคนสื่อ ด้วยไม่มีข้อบ่งบอกอะไร ทำให้บางครั้งเดินชนกันยังไม่รู้เลยว่าเป็นคนสื่อ อย่างในมอเตอร์โชว์ ถ้าเป็นเมื่อวันวาน แค่เห็นหน้าต้องรู้จักกันแล้ว แต่วันนี้เยอะแยะไปหมด เป็นอีกความเปลี่ยนแปลงที่ต้องยอมรับ และอยู่กับมันให้ได้ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ที่มิตรภาพ…ผ่านเว็บไซต์ จะเริ่มเปลี่ยนไปอีกด้วย เลยคิดแค่จะทำอย่างไรเพื่อให้ตัวเองสามารถดำรงอยู่ก็น่าจะโอเคแล้วล่ะ

อีกเรื่องหนึ่ง…ที่ “รามอินทรา” รู้สึกเปลี่ยนไป เป็นคนทำงานที่เป็นคนบริษัท ถ้าเป็นเมื่อวันวาน…นอกจากจะคุ้นเคยกันแล้ว ยังสามารถเจอะเจอได้ค่อนข้างจะบ่อยมาก ตลอดเวลาของการจัดงาน แทบจะเจอได้ทุกวัน แต่…วันนี้บางครั้งเจอได้แค่วันเดียว นอกนั้นแทบไม่มีโอกาสได้เจอกันเลย เดินเข้าออกแต่ละบูธ เจอแต่เซลล์ขายรถ ที่ส่วนมากเป็นคนของดีลเลอร์ อยากจะคุยกับคนรู้จักบ้างก็หาไม่เจอ จนสุดท้ายก็เป็นความคุ้นชินที่ระยะหลัง “รามอินทรา” เดินเข้างานเหมือนกันทุกวัน ซึ่งก็เป็นอีกบรรยากาศที่อยากดูอยากเห็นอะไร ก็สามารถเดินดูได้แบบสบายๆ อาจจะมีเหงาๆบ้าง ยิ่งปีนี้…ข่าวว่า “ฟิล์มลามิน่า” ไม่ได้มาร่วมงาน คงจะยิ่งเหงามากขึ้น เพราะปกติจะเป็นเหมือนบูธพักพิง คิดอะไรไม่ออกก็เดินไปนั่งที่บูธลามิน่า นั่งดูคนเดินไปเดินมา ก้อ…เพลินไปอีกแบบ ปีนี้…คงต้องหาที่นั่งใหม่แล้วล่ะ ยังไงไม่รู้จะมีให้ได้ใช้บริการหรือไม่?

เป็นบรรยากาศแห่งมอเตอร์โชว์ ที่เป็นเหมือนความผูกพันที่ยาวนานจริงๆ แค่นับการจัดทำสูจิบัตรมอเตอร์โชว์ ปีนี้ก็ปีที่ 27 แล้วล่ะ เป็นการเริ่มต้นพร้อมๆกับหนังสือพิมพ์ยวดยาน ที่เข้าสู่ปีที่ 27 ด้วยเหมือนกัน เหมือนจะเป็นความผูกพันที่ควงคู่กันมา ช่วงเวลานี้…จึงเป็นอีกช่วงเวลาที่จะว่าสนุก…ก็สนุก แต่ก็เหนื่อยสุด…สุดเหมือนกัน ยิ่งคิดเลยว่า…ถ้าเป็นแค่การเริ่มต้นน่าจะเหนื่อยกว่านี้ เหมือนว่า “รามอินทรา” จะก้าวข้ามทุกเรื่องราวมาได้แล้ว ถือเป็นอีกความผูกพันของชีวิตคนสื่อ ที่ต้องเจอะเจอปีละครั้ง ทั้งยวดยานทั้งสูจิบัตรยังคงอยู่คู่กัน เพียงแค่รู้สึกว่า…มิตรภาพ…ผ่านเว็บไซต์ เท่านั้นที่เหมือนจะหดหายไป ไม่เต็มร้อยเหมือนเมื่อวันวาน แต่ก็ยังถือว่าโชคดีที่ยังสามารถดำรงอยู่ได้ “รามอินทรา” จะพยายามรักษาให้สามารถดำรงอยู่ต่อไปนานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ด้วยขอบคุณทุกคนยานยนต์ ที่ยังคงดูแลและให้การสนับสนุนกันเป็นอย่างดีเสมอมา

สุดท้าย… “รามอินทรา” ก็ยังต้องเขียนเรื่องราวให้อ่านกันในทุกสัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ เป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ก็เป็นอีกความผูกพันที่ยาวนาน และทำให้ยังคงได้ระลึกคนยานยนต์เสมอมา ถือโอกาสเรียนเชิญ คนที่ยังไม่ได้ติดตามกัน มาลองติดตามและเป็นกำลังใจให้กัน เชื่อว่า…จะหาอ่านที่ไหนได้ยากแล้ว นอกจากที่นี่ที่เดียว

ยังไง…ก็ต้องติดตามกันนะครับ ด้วยความขอบคุณยิ่ง

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

5 มีนาคม 2568