วิถีของคนสื่อ “สายยานยนต์” วันนี้แตกต่างจากวันวานเป็นอย่างยิ่ง ทั้งรูปแบบและวิธีการ ก็เป็นไปตามวัฏจักรแห่งการเปลี่ยนแปลง เพียงแต่ว่า…การเกิดง่ายของการสื่อสารยุคสมัยใหม่นั้น ก็ทำให้การดำรงอยู่นั้น…ยากขึ้นตามไปด้วย การลงทุนที่ใช้ต้นทุนต่ำ ทำให้เกิดสื่อมากมาย เป็นลักษณะที่พร้อมที่จะเกิด และพร้อมที่จะดับสูญ มีมือถือเครื่องเดียวก็เกิดได้ เลยทำให้ใครต่อใครคิดอยากเกิดบ้าง “รามอินทรา” ยอมรับ…ออกงานของค่ายยานยนต์ แทบไม่รู้จักคนสื่อเลย ล้วนแปลกหน้าแปลกตา จะหาคนเก่าๆ เหลือน้อยถึงน้อยมาก และที่ชัดเจน…คือความผูกพันของคนสื่อกับคนสื่อ หรือคนสื่อกับคนบริษัท ก็แตกต่างจากวันวาน เหมือนแค่คนรู้จักเท่านั้น

ปีนี้…ค่ายรถก็มีปัญหาเรื่องการค้นหาความสำเร็จ ยอดจองที่คาดหวังเมื่อถึงสิ้นปี อาจมีตัวเลขต่ำกว่า 6 แสนคันก็เป็นไป เมื่อเป็นเช่นนี้…ก็คงเป็นเรื่องยากที่จะทำให้แต่ละค่าย มีงบมาช่วยซัพพอร์ตคนสื่อ ยิ่งจำนวนคนสื่อมากมายจนแทบจดจำกันไม่ได้ นั่นแหละคือปัญหาที่เกิดขึ้นกับคนสื่อในเรื่องที่จะหางบมาสนับสนุน ไม่ว่าจะเป็นงบมากน้อยเพียงไหน วันนี้…วิถีแห่งการดำรงอยู่จึงเป็นเรื่องที่ยากลำบากมากขึ้นทุกวัน จน “รามอินทรา” รู้สึกเหมือนเส้นทางแห่งคนสื่อสายยานยนต์นั้น จะดำรงอยู่กันอย่างไร? ต่อให้…ทุกคนมีค่าใช้จ่ายไม่มากเหมือนสมัยสื่อสิ่งพิมพ์ก็ตาม ด้วยเหตุผล… “คนบริษัท” มีงบแตกต่างจากวันวานด้วยเช่นกัน ยังไงก็คงไม่สามารถดูแลคนสื่อได้ทั่วถึงอีกด้วย

ด้วยเหตุนี้… “รามอินทรา” จึงเหมือนคนแปลกหน้า ทุกครั้งที่ไปงานของค่ายยานยนต์ ด้วยเพราะแทบไม่รู้จักใครเลย ล่าสุด…ไปงานเปิดตัวรถจักรยานยนต์รุ่นใหม่ของ “ไทยฮอนด้า” ที่ทักทายก็เป็นเพียงคนเก่าเท่านั้น และที่แปลกตาไปจากวันวาน น่าจะเป็นอุปกรณ์นั่นแหละ ไม่เห็นมีใครสะพายกล้องอันใหญ่ ส่วนมากเห็นมีแค่มือถือ ก็สามารถทำงานได้แล้ว นี่เป็นวังวนแห่งคนสื่อ ที่นับวันจะหามิตรภาพยากขึ้นทุกที วันนี้… “รามอินทรา” กลายเป็น “ลุงนิต” หรือไม่ก็ “อานิต” ไปแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่า วังวนคนสื่อเยี่ยงนี้…จะสามารถดำรงอยู่ได้นานแค่ไหน?

สุดท้าย… “รามอินทรา” ก็ถือว่ายังโชคดีที่มีงานให้เขียนถึง สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ เป็นอีกความแตกต่างที่ชัดเจนยิ่ง แต่ก็เป็นอีกช่องทางเดิม ที่ทำให้ยังมีอาชีพคนสื่ออย่างเหนียวแน่น ซึ่งก็ยังไม่อาจคาดเดาว่า จะเหนียวแน่น และยาวนานไปอีกแค่ไหน

ยังไง…ก็ต้องขอบคุณที่ยังดูแลกัน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

6 พฤศจิกายน 2567