ก้อ…ยอมรับนะ 3 เดือนสุดท้ายของปี 67 นั้น “โซ่หลุด” รู้สึกห่วงคนมอเตอร์ไซค์ โดยเฉพาะคนบริษัทที่เหนื่อยยากมาอย่างยาวนาน จะว่าไปแล้วน่าจะตั้งแต่เกิดโควิด-19 เลยก้อได้ เวลาผ่านไปล่วง 5 ปี…สถานการณ์ยังอิรุงตุงนังเหมือนลิงคิดแหละ แก้ไม่หลุดซะที ถ้าจะมีค่ายที่แฮปปี้น่าจะเป็น “ไทยฮอนด้า” นั่นแหละ ขณะที่ “ไทยยามาฮ่า” ก็น่าจะพอเอาตัวรอดได้ แต่สิ่งที่ยังคุ้นตาเป็นความคึกคักของรถจักรยานยนต์ 4 ค่าย ที่เขียนกันมาแบบคุ้นชินยาวนาน เป็นฮอนด้า ยามาฮ่า ซูซูกิ และคาวาซากิ วันเปลี่ยนเวลาผ่าน…ทุกอย่างเหมือนเรื่องเล่า ไม่เหลือภาพที่คุ้นชิน ยิ่งคนทำงานยิ่งห่างหาย วันนี้… “โซ่หลุด” เขียนถึงใครสักคน ยากกว่าวันวาน ที่คิดปุ๊บสามารถเขียนได้เลย ก็คงเป็นวิถีแห่งธุรกิจนั่นแหละ ไม่มีความจีรังยั่งยืน มีเปลี่ยน มีอดีตไว้เป็นความทรงจำ

3 เดือนสุดท้ายของปี 67… “โซ่หลุด” อยากเห็นความคึกคักแม้จะแค่จาก 2 ค่ายก็ยังโอเค แต่ก็ยอมรับว่า…ยังอยากเห็นความคึกคักทั้ง 4 ค่ายแหละ ด้วยทุกครั้งที่ย้อนเส้นทาง ภาพในอดีตไม่ว่าจะเป็นซูซูกิ ที่ทำให้เดินทางไปเส้นทางคลองรังสิตบ่อยครั้งมาก หรือจะเป็นคาวาซากิ ภาพริมถนนพระราม 9 ก็ยังไม่เคยหายไป ยังมีเรื่องราวดีๆ ของทั้งคนทำงานและคนบริหาร เพราะเป็นภาพที่เกิดขึ้นติดต่อกันอย่างยาวนาน และเป็นช่วงเวลาที่อยากบอกสนุก และเป็นเหมือนบทเรียนที่ทำให้ “โซ่หลุด” กลายเป็นโซ่เส้นที่แข็งแรงยิ่งในวันนี้ เพราะทั้งซูซูกิและคาวาซากิ นั้น เป็นอีกความผูกพันที่ยาวนานยิ่ง ก้อ…ยังยืนยันทุกครั้งแหละ วันนี้ยังอยากเขียนถึงทุกความเคลื่อนไหวของทั้งสองค่าย ยังมีความทรงจำดีๆ ที่ไม่เคยลืม ทั้งสองค่ายเป็นอีกบทเรียนที่ทำให้สามารถก้าวผ่านมาจนถึงวันนี้

ส่วนค่ายไทยยามาฮ่า วันนี้…ก็ยังห่วงใยอยู่ เพราะรู้ว่าปี 67…ไม่ใช่ปีที่ง่ายนัก โดยเฉพาะการจะเก็บเกี่ยวความสำเร็จ ด้วยสถานการณ์เศรษฐกิจที่ย่ำยีคนระดับล่าง คนหาเช้ากินค่ำที่เป็นเป้าหมายของคนมอเตอร์ไซค์ ยังคงยากลำบากอยู่ ยิ่งโดนปัญหาน้ำท่วมซ้ำเติม รถจักรยานยนต์เสียหาย ก้อ…หวังว่า “ยามาฮ่า” จะเป็นอีกเป้าหมายสำหรับความจำเป็น อย่างน้อยก็อยากเห็นตัวเลขสวยๆ ที่ใกล้เคียงกับเป้าหมายที่ตั้งวางไว้ สิ่งสำคัญ…อยากเห็นรอยยิ้มสวยๆ บนใบหน้าขาวๆ ของ “เสี่ยหมู” พงศธร เอื้อมงคลชัย รวมถึงรอยยิ้มของ “เสี่ยเจมส์” ภาณุพล กิตติคำรณ และคนยามาฮ่าทุกคน เผื่อวันไหน “โซ่หลุด” อยากแวะไปกินข้าวด้วย จะได้เจอะเจอรอยยิ้มของทุกคนในโต๊ะกินข้าว ที่สำคัญที่สุด…นี่จะเป็นต้นทุนสำคัญยิ่งของปี 68 ที่ยังไม่อาจคาดเดาว่า…สถานการณ์จะเป็นเยี่ยงไร? ภายใต้รัฐบาลมินิฮาร์ท

ก้อ…เอาใจไปถึง “ไทยฮอนด้า” ที่เชื่อว่ายังไงก็มีรอยยิ้มจากความสำเร็จเต็มใบหน้าของทุกคน โดยเฉพาะ “คุณอา” อารักษ์ พรประภา เจ้านายที่แสนจะใจดีของคนฮอนด้า

ขอให้มีความสุขกับความสำเร็จนะครับ