วันเปลี่ยน…โลกแห่งการสื่อสารก็เปลี่ยน จากเคยเป็นสื่อสิ่งพิมพ์ วันนี้…กลายเป็นสื่อออนไลน์สื่อดิจิทัล ที่ทุกขั้นตอนเหมือนจะง่ายไปหมด รวมถึงการลงทุนที่แทบเป็นศูนย์ เพราะแค่มือถือเครื่องเดียวก็เป็นเจ้าของได้แล้ว รวมถึงความละเอียดและขั้นตอนของการทำงาน สิ่งหนึ่งที่ “รามอินทรา” เสียดายเป็นอย่างยิ่ง คนที่เคยรู้จัก คนที่เคยสนิทหดหายไปตามกาลเวลา ก็ยอมรับนะ…การเขียนหนังสือนั้น ยากขึ้นทุกวัน ไม่เหมือนห้วงเวลาที่ผ่านมา…พออยากจะเขียนก็ไม่ต้องคิดเยอะ แต่วันนี้…บางวันบางครั้งกว่าจะเขียนจบแต่ละคอลัมน์ หยิบปากกาแล้ววางปากกา สลับไปมากว่าจะคิดออก แต่สุดท้ายก็ไม่มีปัญหา เขียนไปแต่ช้าหน่อย และต้องเขียนแบบนี้ทุกสัปดาห์ ง่ายบ้างยากบ้าง กลายเป็นเรื่องปกติ เพราะสุดท้ายแล้ว…นี่คืออาชีพ

ในทุกสัปดาห์ “รามอินทรา” ยังคงนั่งคิดนั่งหา “ตัวละคร” ก็มีบางคนที่ยอมรับว่าคิดถึง แค่เขียนถึงไม่ได้ ด้วยเพราะไม่รู้ว่าเค้าอยากให้เราเขียนถึงหรือไม่? เมื่อวันนี้เค้ายังสามารถเป็นตัวละครได้ แค่เลือกที่จะไม่คุยด้วย เลือกที่จะไม่ติดต่อ เลือกที่จะไม่เจอะเจอกัน เคยถามตัวเองเหมือนกันว่า เกิดอะไรขึ้น หรือเป็นเพราะเราไม่ทำให้เค้าโอเค หรือเป็นเพราะเราไม่โดนจริตเค้า ที่เจ็บปวด… “ตัวละคร” บางคน “รามอินทรา” เขียนจนมีคนรู้จัก เขียนถึงใครๆ ก็เลือกตามที่เราเขียน แต่สุดท้ายเค้าก็เลือกที่จะไม่เหมือนเดิม ไม่รู้เป็นเพราะเส้นทางที่ก้าวเดินนั้น ไม่อยากให้เราเขียนถึงหรือไม่? หรือเค้ากลัวว่า เราจะไปรู้บางเรื่องแล้วเอามาเขียนถึงหรือไม่? สุดท้าย…ก็ต้องยอมรับ ปล่อยให้ทุกเรื่องเป็นเรื่องปกติ ทุกคนมีสิทธิ์จะคิดถึงได้ และเราคงไม่มีประโยชน์สำหรับเส้นทางเดินของเค้า หรือเราไม่ควรจะเป็นคนรู้จักของเค้า เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้

สิ่งหนึ่งที่เหมือนตัวทำลายมิตรภาพ น่าจะเป็นเรื่องของการสื่อสารสมัยใหม่นี่แหละ เพราะบางคนชอบที่จะยึดติดกับการสื่อสารสมัยใหม่ ไม่คุ้นเคยแล้วกับการที่จะมาคุยกันผ่านมือถือ อยากให้คุยกันผ่านออนไลน์ ซึ่งสามารถคุยไปพิมพ์ไปได้ ก้อ…เป็นเรื่องที่ต้องยอมรับ เป็นโอกาสของการเปลี่ยนแปลง และคนที่ยอมรับต้องเป็น “รามอินทรา” ด้วยเหตุผล เป็นคนเขียนหนังสือ เค้าเป็นตัวละคร ยังไงคนเขียนก็ยังต้องการตัวละคร แค่เค้าไม่อยากเป็นตัวละคร แค่เค้าไม่มีเวลา และแค่เค้าเป็นคนที่ไม่ใช่คนเดิมแล้ว ทั้งหลายทั้งปวง “รามอินทรา”ไม่เคยโทษใคร โทษตัวเองที่ยังไงก็ยังต้องเขียนหนังสือต่อไป เมื่อเป็นอาชีพที่ทำให้มีรายได้ ทำให้สามารถดำรงอยู่ได้ ก้อ…เป็นวิถีที่ “รามอินทรา” ยอมรับ และไม่เคยมีปัญหา แค่หาตัวละครยากขึ้นเท่านั้นเอง

ไม่รู้เป็นเพราะเหตุนี้หรือไม่? วันนี้ “รามอินทรา” จึงต้องมานั่งเขียนหนังสือ สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ รักชอบสไตล์ไหนก็เป็นกำลังใจ อ่านกันแบบรักและผูกพัน อย่างน้อยก็เป็นเหมือนการเติมพลังให้ “รามอินทรา” ได้พยายามหา “ตัวละคร” มาเขียนให้อ่านกันต่อไป

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

18 กันยายน 2567