สัปดาห์ที่ผ่านมา… “รามอินทรา” เจอะเจอพรรคพวกคนในแวดวงที่คุ้นเคยกันมา วันนี้…ชีวิตเริ่มเปลี่ยนแปลงไปจากวันวาน ไม่ค่อยหวือหวาด้วยอายุที่ตัวเลขเพิ่มขึ้น อยากดูแลตัวเอง อยากมีความสุข และมีสุขภาพที่แข็งแรง ไม่อยากเจอะเจอ “คุณหมอ” โดยไม่จำเป็น ความอร่อยเริ่มลดลง ที่เคยกินได้ก็เริ่มกินได้น้อยลงไป ให้อร่อยแค่ไหนก็กินได้นิดเดียว ความคิดอยากจะไปโน่นมานี่ก็หดหายไปเรื่อยๆ ยิ่งเรื่องขับรถกลางคืนลืมไปได้เลย สายตาเริ่มไม่ชัดเหมือนเดิมแล้ว น่าจะเป็นชีวิตที่อยากดูแลตัวเองมากกว่า ก้อ…เหมือนอย่างที่ “รามอินทรา” เป็นอยู่แหละ วันหยุดหรือวันเสาร์-อาทิตย์ นั่งเขียนหนังสือดูทีวี พักผ่อนอยู่บ้าน แค่นี้ก็เป็นความสุขที่สุดแล้วล่ะ ในวันที่ตัวเลขอายุเกินเลข 7 แล้ว

บางครั้ง…ก็ถูกถามบ่อยๆว่า…ยังทำงานอยู่อีกหรือ ก้อ…ต้องขอบคุณ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ที่ยังอยากให้ทำงาน ยังเห็นในความตั้งใจ ยังเห็นในความรู้ความสามารถ ที่ยุคสมัยไม่สามารถก้าวล่วงได้ ทำให้หนังสือพิมพ์ยวดยาน ยังคงอยู่ได้แบบไม่ยากลำบาก ก็บอกกับน้องๆทีมงานบ่อยครั้งว่า จะพยายามทำให้ “ยวดยาน” เป็นหนังสือพิมพ์ในแวดวงยานยนต์ ที่ทุกคนยังคงเรียกหา ไม่ว่าจะเป็นด้วยวิธีการนำเสนอ หรือสไตล์การเขียนของ “รามอินทรา” เอง ที่เป็นเอกลักษณ์ชัดเจน ทำให้ “คนยานยนต์” ยังคงติดตามและเป็นฝ่ายสนับสนุนแบบไม่ยอมปล่อยมือ นั่นแหละเป็นปัญหาสำคัญที่ทำให้ “รามอินทรา” ต้องคิดอยู่เสมอว่า จะทำอย่างไรถึงจะทำให้ “ยวดยาน” ยังคงเป็นสื่อสิ่งพิมพ์ควบคู่กับคนยานยนต์ตลอดไป ตราบนานเท่านาน

สิ่งสำคัญยิ่ง… “รามอินทรา” มองว่า…เป็นเพราะความเชื่อมั่นของคนยานยนต์นั่นแหละ ที่ต่อยอดความสำเร็จของ “ยวดยาน” ถ้าไม่มีพลังสำคัญเหล่านี้ ก็คงเป็นเรื่องยากยิ่งที่จะสามารถรักษาให้ดำรงอยู่ได้ ปีที่ 26 ยิ่งยากลำบากยิ่งทำให้คิดเยอะมากขึ้น จะทำเยี่ยงไรเพื่อทำให้ความเชื่อมั่นยังคงมั่นคง ในสถานการณ์ที่ “สื่อออนไลน์” ร้อนแรงเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็น่าจะเป็นความโชคดีที่วันนี้…สื่อสิ่งพิมพ์หลงเหลืออยู่แค่ฉบับเดียว ทำให้ “รามอินทรา” ยังคงมีพลังที่จะเดินหน้าสร้างความเชื่อมั่นให้มั่นคงต่อไป ก้อ…ต้องขอบคุณทุกๆพลังของทุกคนที่เติมเต็ม จนรู้สึกยากจะปฏิเสธ ยากที่จะทำให้ทุกคนผิดหวัง แค่อยากเติมเต็มความเชื่อมั่นในทุกๆฉบับมากกว่า

ขอบคุณ…ที่ทำให้ “รามอินทรา” ยังคงมีห้วงเวลาแห่งการ จอ…จ่อ…จ้อ ในทุกสัปดาห์ ขอบคุณที่ยังคงสนับสนุนและทำให้ “ยวดยาน” เป็นสื่อสิ่งพิมพ์ของทุกคนมาอย่างยาวนาน ยังไงก็อย่าปล่อยมือกันโดยเด็ดขาด เพราะทุกมือคือพลังสำคัญยิ่งของการดำรงอยู่

หนังสือพิมพ์ยวดยานของคนยานยนต์

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

14 สิงหาคม 2567