มีคนเค้าบอกว่า…วันนี้วังวนชีวิตของคนทำงานเปลี่ยนไป อาจเป็นการเปลี่ยนไปตามวัฏจักร ยิ่งในโลกของการสื่อสาร ที่สามารถติบโตได้จากการเรียนรู้ด้วยตัวเอง ที่มีข้อมูลอยู่มากมายตามหน้าจอสี่เหลี่ยม คิดอะไรไม่ออกหรืออยากรู้เรื่องอะไร ก็เปิดหาช้อมูลเองได้ เลยดูเหมือนทุกคนสามารถเติบโตได้ด้วยตัวเอง สิ่งที่จะเกิดตามมา เป็นการแข่งขันกันแบบไม่มีกฎกติกา ไม่มีความผูกพัน เผลอๆก็ไม่มีความรับผิคชอบ รู้มาแล้วคิดว่าใช่ สุดท้ายเมื่อเกิดไม่ใช่ขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบกับความเสียหาย ที่บางครั้งก็เกินกว่าจะแบกรับไหว ก้อ…เป็นโลกสมัยใหม่ ที่มีอะไรเกินความคาดหมาย เกิดง่ายแล้วก็ดับง่ายไม่แปลกใจที่เด็กรุ่นใหม่ จะรวยแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว อยู่ที่ว่า…จะรวยถูกต้องหรือไม่?

“รามอินทรา” อาจโชคดีที่ก้าวผ่านมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องค้นหา ไม่จำเป็นต้องดิ้นรน วัย 73 ปี…ยังมีงานทำยังเป็นคนเงินเดือน ที่ยังเดินตามรอยอดีต ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาจอสี่เหลี่ยม แต่…ก็แค่เรียนรู้บ้างติดตามบ้าง เพื่อไม่ให้ตัวเองเป็นคนตกยุค อะไรที่พอจะเรียนรู้ได้ ก็เริ่มเรียนรู้ อันไหนที่เกินความสามารถก็ปล่อยวาง ไม่ดิ้นรน อยู่แบบพอเพียง ชีวิตที่ไม่ต้องเป็นหนี้แม้แต่สลึงเดียว ถือว่าโอเคที่สุดแล้ว แต่ละสัปดาห์ยังมีงานให้เขียน เป็นงานที่ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาหน้าจอสี่เหลี่ยมมากมายนัก มีข้อมูลที่เป็นเรื่องราวแห่งความทรงจำบ้าง ได้กริ๊งกร๊างคุยกันบ้าง ซึ่งถือว่าเป็นวิถีเดิมๆแห่งคนสื่อ ที่เหมือนกับคนตกยุค แต่ก็โชคดีที่ยังมีคนติดตามอ่านกัน

วันนี้…ยอมรับเขียนได้ยากยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นเพราะ “ตัวละคร” ที่หดหายไป ด้วยเงื่อนไขของการเปลี่ยนแปลง ในวิถีแห่งการทำงาน หรือไม่มีข้อมูลให้ค้นหาบนหน้าจอสี่เหลี่ยม แต่ “รามอินทรา” กลับรู้สึกเป็นเหมือนความท้าทาย ยิ่งยากยิ่งจะมีคนอยากอ่าน บางครั้ง “คนบริษัท” ยังเป็นงงกับข้อมูลของ “รามอินทรา” บางครั้ง “คนบริษัท” ก็ให้ข้อมูลแบบไม่รู้ตัว นั่นเป็นอีกเหตุผลที่ “รามอินทรา” จำเป็นต้องสื่อสารกับหลายหลายคน เพื่อทั้งหาข้อมูล และถามสารทุกข์สุกดิบ จึงเป็นอีกช่องทางของการได้มาทั้งข้อมูล และความผูกพันที่ในระยะหลังคนเรามักจะไม่ค่อยใช้วิธีกริ๊งกร๊าง ชอบที่จะไลน์คุยกันมากกว่า ซึ่งสามารถสื่อสารกันไปฟังการประชุมกันไป แต่ “รามอินทรา” กับไม่ชอบที่จะไลน์

วันเปลี่ยนเวลาผ่าน “รามอินทรา” ขอบคุณตัวเอง ที่ยังสามารถใช้ชีวิตการเป็น “คนสื่อสิ่งพิมพ์” ที่ยังคงมีงานเขียนในทุกสัปดาห์ รวมถึงจอ…จ่อ…จ้อ ถึงทุกคนแบบรักและผูกพัน ก็ถือโอกาสขอบคุณที่ทำให้มีพลัง มีข้อมูล และมีตัวละครให้ได้เขียนถึงกันทุกสัปดาห์

ขอบคุณที่ยังรักและห่วงใยกัน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

29 พฤษภาคม 2567