ก้อ…ยังคงมีเรื่องที่เป็นคำถาม เส้นทางของการเป็นคนสื่อสายยานยนต์ ด้วยเพราะจำนวนที่มากขึ้น ใครๆก็สามารถเป็นเจ้าของได้ เพียงแต่มีมือถือเพียงเครื่องเดียว คงไม่ใช่เรื่องแปลกเมื่อสถานการณ์เอื้อให้ รวมถึง “คนบริษัท” ก็ยอมรับการดำรงอยู่ ที่วิธีการนำเสนอแทบไม่แตกต่างกันสักเท่าไหร่? คำถามจึงอยู่ที่ว่า…ใครเล่าจะสามารถดำรงอยู่ได้นานกว่ากัน หรือใครเล่าจะสามารถดำรงอยู่ได้นานเท่าไหร่ คงไม่ใช่เรื่องแปลกอีกด้วย ถ้าจำนวนคนสื่อจะเพิ่มหรือลดแบบไม่มีเหตุผล แตกต่างจากคนสื่อสิ่งพิมพ์ ที่ไม่ใช่แค่ยากกับการอยากเป็นเจ้าของ แต่ยากกับการจะได้รับการยอมรับว่าเป็นคนสื่อ แม้กระทั่งวิธีการนำเสนอ ก็แตกต่างโดยสิ้นเชิง ต้องคิดต้องวิเคราะห์กว่าจะถ่ายทอดให้ได้อ่านกัน

“รามอินทรา” เขียนทบทวนความแตกต่าง เพื่อจะบอกว่า นอกจากจะหาจุดยืนได้ยากยิ่งแล้ว ยังหามิตรภาพ…ผ่านเว็บไซต์ ได้ยากด้วยเช่นกัน ยิ่งคนบริษัทยิ่งหาความผูกพันได้ยาก เมื่อทุกเหตุการณ์จะส่งผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม โดยไม่มีการเจอะเจอกันตัวเป็นๆ เมื่อเป็นเยี่ยงนี้…คงยากที่จะหาความจริงใจเหมือนเช่นเมื่อวันวานได้ยากยิ่งกว่า การได้เจอตัวเป็นๆก็ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรเยอะแยะ ยกเว้นเมื่อมีงานหรือมีกิจกรรม ค่อยเจอะเจอกัน และนั่นคงความหมายถึง งบที่จะสนับสนุนก็ไม่จำเป็นต้องเยอะเยอะอะไร รวมถึงจำนวนสื่อที่มากมาย ลายเป็นอีกข้ออ้าง หรือที่มักจะพูดถึงคือ “ยอดวิว” ซึ่งแน่นอน…ส่วนใหญ่ก็คงไม่สามารถหยิบมาโชว์ได้ เลยเหลือแค่เพียง “สื่อไม่กี่สื่อ” ที่จะได้รับการยอมรับอย่างจริงใจจากคนบริษัท

คงเป็นเรื่องของการเปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะในโลกของการสื่อสารที่เปลี่ยนแปลงไป แบบที่อยากจะคาดการณ์ว่า…พรุ่งนี้จะเป็นเยี่ยงไร ก้อ…เป็นอีกเส้นทางของคนสื่อ และที่ติดตามมา…คงยากจะหาความผูกพัน น่าจะเป็นเรื่องของการดำรงอยู่ “คนยานยนต์” โดยเฉพาะรถน้ำมัน ก็มีเส้นทางที่เปลี่ยนไป เมื่อเจอะเจอรถไฟฟ้ามาแย่งพื้นที่ ที่สำคัญ…กลายเป็นความนิยมของคนรุ่นใหม่และคนรุ่นเก่า ที่อยากลองเป็นเจ้าของรถไฟฟ้า ไม่ว่าจะเป็นด้วยเทรนด์นิยม หรือการคิดถึงเรื่องการประหยัด เพราะราคาน้ำมันที่มักจะมีแต่ขึ้น ก็สามารถชาร์จไฟได้ น่าจะเป็นเรื่องที่ประหยัดสตังค์มากกว่า ที่สำคัญสีสันของรถไฟฟ้า เป็นอีกความแตกต่างที่โดนใจคนอยากเป็นเจ้าของอีกด้วย เลยไม่แปลกใจทำไมกระแสรถไฟฟ้าถึงได้มีแรงกระเพื่อมมากมาย

แต่…การดำรงความเป็นคนสื่อ วันนี้… “รามอินทรา” อยากบอกยากกว่าวันวาน แม้จะเป็นง่ายแต่ก็ตายง่ายด้วยเช่นกัน “รามอินทรา” ถือว่าโชคดีที่ยังมีงานให้เขียนทุกสัปดาห์ ให้อ่านกัน 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ และ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก ยังไงก็ฝากให้ติดตามอ่านกันทุกสัปดาห์ จะได้มีพลังค้นหาเรื่องราวของคนยานยนต์ มาเขียนให้อ่านกันแบบไม่ขาดตกบกพร่อง

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

6 มีนาคม 2567